Dobranocka III

Haillka,

rozluźnij się i zamknij oczy. Widzisz ciemność?

Szara plama tuż przed Tobą układa się w ogromny głaz. Podchodzisz i widzisz chaotyczną linię pęknięć na jego powierzchni. Już masz się odwrócić, ale coś jednak zwraca Twoją uwagę. Przypatrujesz się, a strugi układają się w obraz. Jasny, wyraźny, choć zmienny. Nie wiesz czy to wizualizacja snu czy jedynie Twoja wyobraźnia, ale obraz cały czas się zmienia.
Skąd to światło? Pojawia się pytanie w Twojej głowie.

Rozglądasz się, patrzysz w górę. Kiedy tylko odwracasz wzrok dostrzegasz, że linie na kamieniu od razu się zmieniają. Układają się w kształt wpatrującego się w Ciebie oka. Jasna tęczówka szarego kamienia otaczająca zacienioną źrenicę. Zdajesz sobie sprawę, że to niezwykły wzrok. Pusty i nieżywy. Taki, który przeszywa na wskroś, łamie duszę. Czujesz jakby obserwowała Cię ciemność. Wmawiasz sobie, że się nie boisz, jednak ogarnia Cię panika. Wpatrujesz się w źródło światła z nadzieją na odnalezienie wyjścia, jednak tam nic nie ma. Źródło zdaje się nie istnieć.
Patrzysz znów na kamień. Dopiero teraz dostrzegasz w nim siebie. Czy to zawsze było Twoje odbicie? Kamienne lustro wyświetla Twoją twarz. Wpatrujesz się w swoje oczy poukładane z pęknięć. Widzisz jak Twoje źrenice poruszają się, kiedy patrzysz w innym kierunki. Nowe pęknięcia pojawiają się jakby tam zawsze były i znikają jakby nigdy nie istniały. Odwracasz się, a kamień natychmiast przeobraża się w zimne, martwe oko.

Starasz się oswoić z sytuacją, odrzucić panikę, ale szpony ogarniającego niepokoju zdają się rozdzierać Twoje serce. Czujesz palący wzrok oka otchłani, które obserwuje każdy Twój ruch. Zdaje się, że czai na odpowiedni moment, żeby Cię pochłonąć. Zerkasz ukradkiem na kamień, którego linie zdają się być Tobą. Nagle dostrzegasz w lustrzanym kamieniu coś jeszcze. Szary kształt kryjący się w ciemności za Tobą. To sylwetka czegoś potwornego. Ciemny, groteskowy kształt odchodzący od tułowia zdaje się zbliżać do Ciebie. Rysa wydłuża się w twoim kierunku. Rwący ból rozchodzi się promieniście po Twoich plecach. Niezbyt silny, ale padasz. Odwracasz się, jednak dostrzegasz jedynie ciemność. Kątem oka dostrzegasz, że kamień znów Cię obserwuje.

Zrywasz się biegiem i gonisz cień, którego nawet przez sekundę nie tknął Twój wzrok, a który widoczny był jedynie w szarych pęknięciach przeklętego głazu. Czujesz jednak palące, kamienne spojrzenie na swoich plecach. Po kilkunastu krokach, przed Tobą zaczyna się rysować szary kształt. Idziesz w jego stronę, a gdy jesteś tuż przed nim i stajesz w miejscu. Widzisz tylko głaz z pęknięciami rysującymi się w Twoje odbicie.

Kiedy obserwujesz otchłań, ona zaczyna obserwować Ciebie. Ale skąd możesz wiedzieć co śledzi każdy Twój ruch kiedy na to nie patrzysz?

Dobranoc.

Grafika użyta dzięki współpracy z: http://krzysztofslachciak.myportfolio.com