Dobranocka IX

Haillka, czy jest już ciemno?

Oczywiście, że jest…

Nieprzenikniony mrok przecina pionowa, niebieska linia. Wydaje się być na wyciągnięcie ręki, ale czy rzeczywiście ją widzisz? Czy jest ona tylko złudzeniem?

Idziesz w jej kierunku, czujesz w sobie determinację. Od razu wydaje Ci się, że to zły cel, ale jedyny jaki masz. Zresztą prawdopodobnie to tylko sen, co może Ci się stać?

Wyciągasz przed siebie ręce w nadziei na znalezienie złudnej kreski. Natrafiasz na coś. Cienkie jak nić, chłodne jak stal, zdaje się być wytrzymałe jak diament. Błękit jarzy się jasno, ale nie zostawia łuny. Jest widoczny w doskonałej ciemności, jednak nie oświetla Twoich dłoni. Mimo wszystko, Twoje palce zaciskają się. Ciągniesz.

Coś przed Tobą z łoskotem uderza o ziemię. Ciemność wciąż jest nieprzenikniona. Prawie na czworaka wymacujesz schody. Twarde, kamienne stopnie.

Pniesz się w górę, może do wyjścia? Może do jaźni? Może wreszcie odnajdziesz spokój?

Drewniana podłoga, którą wyczuwasz pod palcami kończy Twoją wspinaczkę. Prostujesz się. Brak światła uniemożliwia Ci identyfikację otoczenia.

Wtem słyszysz skrzek. Potworny. Otumaniający, dochodzący z dołu. Do tego uderzenia kilkunastu łap o ziemię. Czy to wataha potworów, czy jedno, zrodzone w sennym koszmarze szaleńca, monstrum? Wiedza to potęga, lecz są rzeczy, których lepiej nie znać.

Uciekasz na oślep. Dotykasz czegoś głową, w takim przestrachu, że aż padasz na ziemię. Intuicja podpowiada Ci, że tym razem może się udać. Może wreszcie dasz radę dobiec do świadomości, spokoju, uciec od obłędu.

Wydaje się, że to lina, sznurek, cokolwiek. Trochę mokra i lepka. Słyszysz odnóża wspinające się po schodach. Nie ma czasu na zastanowienie. Zawsze jest jakaś droga ucieczki.

Skaczesz i łapiesz jak najwyżej. Adrenalina dodaje Ci sił, chwytasz wyżej,ciągniesz, przekładasz rękę, pniesz się coraz wyżej.

Skrzek dochodzi z dołu, gdzieś pod Tobą coś wyje z głodu. Czujesz, że nigdy nikomu tak nie zależało na Twojej bliskości.

Wspinasz się coraz dalej, bez lęku, z pełną siłą. Wiesz, że musisz, choć palący ból w mięśniach wzmaga się z każdą chwilą.

Nagła zmiana atmosfery, ciepło i wilgotno. Dotykasz czegoś głową. Zaciskasz nogi wokół liny. Coś mokrego jest nad Tobą. Wyciągasz rękę w bok i czujesz coś gładkiego, przesuwasz dłonią wzdłuż przeszkody. Poukładane blisko siebie, ściśle przylegające trójkąty. Czy to zęby?

Starasz się opuścić, ale nogami trafiasz na przeszkodę. Stajesz na niej, kucasz i wyraźnie czujesz zaciśnięte kły.

Masz złe przeczucia.

Nagle czujesz uderzenie czegoś miękkiego i mokrego. Wiesz, że to był język bestii, w której paszczy się znajdujesz. Mięśnie wciągają Cię do przełyku. Otulają, co chwilę zaciskając się, łamiąc kości. Piszczel, przedramię. Krzyczysz, ale wiesz, że to nic nie da.

Czujesz pieczenie, wszędzie dookoła. Kwas zaczyna wyżerać Ci skórę, wypalać oczy. Szczęśliwie możesz złapać powietrze.

Ale czy naprawdę szczęśliwie?

Pamiętasz pierwszy dzień w przedszkolu, kiedy mama odebrała Cię stamtąd? Co się stało? Gdzie jesteś teraz? Te tortury potrwają jeszcze długo.

Czujesz swędzenie? To był tylko sen.

A może będzie?

Dobranoc, kolorowych snów.

Głównie tych z niebieską linią.