Opętanie


Zza brody wyglądał na kartki powstającej książki. Czuł dziwaczne odrealnienie, zdawał się patrzeć na tekst jak przez mgłę. Litery same układały się w wyrazy, a te w zdania. Gdzieś na granicy świadomości zadawał sobie pytanie: czy to rzeczywiście ja piszę? Nie potrafił przerwać, pisał jak opętany, tak jakby jakaś siła wyższa kazała mu to robić, a on był zbyt słaby, żeby się powstrzymać. Instynktownie czuł, że tekst ma się ku końcowi, choć nie przypominał sobie, żeby myśli przelane na papier odzwierciedlały jego własne. Owszem, niektóre z tych przemyśleń zdecydowanie należały do niego, ale w całości zdawały się jakieś dziwne, obce.

Karol Marks postawił ostatnią kropkę. Pan Engels powinien być zadowolony, chyba o to mu chodziło pomyślał i dopiero teraz zdał sobie sprawę, że czuje się wolny. Nie musiał już pisać. Dziwaczne dzieło wprowadzało go w niepokój, czuł płynącą od niego magię. Szczęśliwie, racjonalny umysł odrzucał tego typu prymitywne wierzenia. Nawet jeśli Bóg istniał, to nie bawił się w książki, co najwyżej w książkę. Poza tym, Marks czuł się dumny ze swojego dzieła. Pełen pychy, oddał swój twór do oceny sponsorowi i jednocześnie współautorowi książki. „Manifest komunistyczny” – tak nazwał swoje dzieło.

*******

Lucyfer usiadł na swoim tronie, otoczony wszelkiej maści nieziemskimi obrzydliwościami. Był wyraźnie zadowolony.

– Z czego się tak cieszysz, Panie? – zapytał jeden z jego rogatych podwładnych, mieszkańców piekielnej sfery.

– Dziś dokonałem opętania – powiedział z uśmiechem.

– A jakiegoż to opętania? – zapytał z zaciekawieniem inny, choć wydawało się, że jego głowę pokrywa warstwa robali, tak naprawdę po prostu była to jego twarz.

– Otóż wszedłem w ciało śmiertelnika i stworzyłem coś, co na zawsze zmieni oblicze świata – Lucek nie mógłby się nie pochwalić.

– W czym, więc tkwi geniusz Pańskiego planu? – dopytywały się demony.

– Otóż jego ciałem napisałem książkę, która pochłonie miliony istnień, a pozostałych doprowadzi do demoralizacji. Ten dureń myśli, że to on pisał, ale to ja wydawałem rozkazy jego palcom.

Pewnie jest dumny, ale ten twór jak rak będzie zżerał żyjące istoty jeszcze przez najbliższe wieki, a ’’duszyczki” nawet nie będą tego świadome. Odwrócą się od twórcy i nieświadomie pójdą do nas, wierząc w to, że tworzą nowy, lepszy świat. Nie będą nawet wiedzieli, że oddają mi hołd. Będą pod moją władzą. Moją! – tutaj władca piekieł zaryczał donośnym śmiechem, który odbił się potwornym echem po ciemnych ścianach sali tronowej. Po czym dodał jakby do siebie:

– Pomyśleć, że za kilkaset lat będą wierzyli w to, że opętania to obracanie głowy, krzyczenie w dziwnych językach i skakanie po ścianach.

Dobranocka II

Haillka,

Zamknij oczy.

Widzisz ciemność, fantomową dłonią odgarniasz zasłonę. Zalewa Cię snop oślepiającego światła. Ukryty w czerni jaskini wpatrujesz się jako obserwator. Widzisz złotą bramę strzegącą wejścia do wieży z kości słoniowej. Wysoka i strzelista iglica zwieńczona jest platynowym blaskiem. Budowla otoczona wzburzonym morzem i posiekanym deszczem, śnieżnobiałym piaskowcem. Skały wydają się ostre jak igły.

Nagły płomień przesłania ci widok, a chwilę później dostrzegasz spaloną bestię – spadającego gryfa. Czerwonołuski smok unosi się nad nim i ryczy wachlując skrzydłami tuż nad grzywami fal. Głośny skrzek dobiega do twych uszu, a na gada spadają zaciskające się szpony kolejnej ptakowatej bestii. W szamotaninie ledwo dostrzegasz pojawiającego się anioła. Jego dłoń emanuje światłością. Blask przynosi zadziwiające ukojenie, jednak ostrze, na którym zaciskają się palce zaczyna płonąć. Jeden cios rozpłatuje walczące istoty, lecz na chwilę uderzenia za uskrzydloną ręką zbawcy pojawia się coś przerażającego. Coś czego nie potrafisz sobie przypomnieć, coś co wydawało Ci się sednem zła. Anioł patrzy w Twoim kierunku oczyma bez żadnego wyrazu. Jego postać zbliża się do Ciebie, ale jakby wisi. Czy nadal jesteś tylko obserwatorem? Oby! Jego skrzydła zaczynają kręcić się dookoła nienaturalnie, jakby każde zataczało kółka bez żadnego ładu. Podobnie ręce, ich ruch przypomina dwa wiatraki. Głowa z zastygłą w śmiertelnym grymasie twarzą dołącza do tego potwornego tańca. Obraca się a tam gdzie powinna pojawić się potylica dostrzegasz potworny grymas, którą znikając odsłania jedynie kolejny – jeszcze potworniejszy. Twarze szybko zaczynają zlewać się w jedną demoniczną smugę. Nogi martwo wiszą, a sama postać zbliża się jakby na sznurku. Obraz staje się coraz bardziej koszmarny, a Twoje oczy ze smugi zastępującej głowę układają nową, rozmytą twarz. Z jej oczodołów i ust szerokim strumieniem wypływa gęsta krew.

Czerwień zalewa śnieżnobiałą szatę tworząc dziwaczny kleks przypominający rozgwiazdę o tysiącu cienkich jak nitki ramion.

Ta zdaje się poruszać. Wypustki zginają się, odbijają i wyskakują w Twoją stronę. Przez ułamek sekundy widzisz jak krwistoczerwone macki poruszają się prawie chaotycznie korygując lot na cel – Ciebie. Przez jedno uderzenie serca widzisz paszczę. Same kły, powykrzywiane i potwornie wielkie, wzbudzają trwogę. Dostrzegasz niezliczone ilości ostrych jak szpilki, skierowanych w chaotycznych kierunkach, do wewnątrz i na zewnątrz zębów. To nie one przerażają Cię najbardziej. To wyglądająca spomiędzy nich pustka. Ciemność, ale nie zwyczajny brak światła. Rdzeń śmierci, niezmącone niczym piekło nieśmiertelnego chaosu cierpienia.

Twoja fantomowa dłoń szybko zasuwa zasłonę.

Teraz spokojnie możesz iść spać.

Pamiętaj jednak co widziałeś czającego się za cieniutką zasłoną.

Dobranocka I


Haillka, zamknij oczy, rozluźnij się.
Widzisz ciemność.
Pośród odmętów nieprzeniknionego eteru dostrzegasz życie.
Czy wreszcie odnajdziesz to, czego pragniesz od tak dawna? Czy Twój głód wreszcie zniknie? Identyfikujesz swój cel i mkniesz w jego stronę. Teraz to jest najważniejsze. Widzisz to, prawda? Czujesz pod swoim ciałem chropowatą powierzchnię białych ścian. Tkwisz w górnym rogu pomieszczenia i oglądasz swój cel oczyma, wyzierającymi spod monstrualnych odnóży.

To człowiek. Nie śpi. Leży. Kurczowo trzyma przed sobą w dłoniach tajemniczy prostokąt, oślepiający go białym blaskiem. Wpatruje się w niego, nie dostrzegając Cię. Bezszelestnie skradasz się w jego strony. Pchany intuicją odchyla tajemnicze urządzenie i zaczyna się w Ciebie wpatrywać. Jego oślepione światłem oczy wpijają się w Ciebie, ale nic nie dostrzegają. Ciemność jest niewidoczna. Mimowolnie chowasz się w kąt, oczekując aż śmiertelnik znów zatopi swój wzrok w urządzeniu. Czekasz chwilę, a następnie powoli i ostrożnie ruszasz w jego kierunku.

Oczy ofiary mogą Cię dostrzec w ruchu.

Obserwując go ostrożnie, zbliżasz się. Wiesz, że Twoje przyszłe danie Cię czuje, ale nie może zrozumieć. Stajesz, a ono właśnie zaczyna omiatać wzrokiem pomieszczenie. Czujesz już smak posiłku. Głód zasypia, jakby wiedząc, że niedługo zaspokoi swe pragnienie, choć wiesz, że tak naprawdę nigdy się nie nasycisz. Ofiara patrzy w Twoją stronę, ale nie może Cię zobaczyć. Czujesz, że ogarnia to strach, ma złe przeczucia i jest prawie pewne, że Cię widziało. Bo widziało, przez moment dostrzegło najbardziej koszmarny obraz swojego życia. Nie wierzy w to, że Cię dostrzegło, ale tak się stało. Wmawia sobie, że to przewidzenie, ale wewnątrz panikuje.

Podskakuje nagle, przerażone, słysząc losowy dźwięk ludzkiego osiedla dochodzący zza okna. Obserwuje badawczo swoje otoczenie. Wystarczy tylko chwila, żeby spojrzało na telefon. Rzucasz się prosto w cel, prosto w duszę, którą można zamknąć i żywić się jej cierpieniem przez wieczność. Choć na chwilę zapomnieć o bólu.

Tak się zaczyna podróż przez koszmar.

Ogarnia Cię głód? Będziesz go czuć jeszcze długo.

Teraz jednak śpij. Choć na chwilę zapomnij o bólu.

Dobranocka III

Haillka,

rozluźnij się i zamknij oczy. Widzisz ciemność?

Szara plama tuż przed Tobą układa się w ogromny głaz. Podchodzisz i widzisz chaotyczną linię pęknięć na jego powierzchni. Już masz się odwrócić, ale coś jednak zwraca Twoją uwagę. Przypatrujesz się, a strugi układają się w obraz. Jasny, wyraźny, choć zmienny. Nie wiesz czy to wizualizacja snu czy jedynie Twoja wyobraźnia, ale obraz cały czas się zmienia.
Skąd to światło? Pojawia się pytanie w Twojej głowie.

Rozglądasz się, patrzysz w górę. Kiedy tylko odwracasz wzrok dostrzegasz, że linie na kamieniu od razu się zmieniają. Układają się w kształt wpatrującego się w Ciebie oka. Jasna tęczówka szarego kamienia otaczająca zacienioną źrenicę. Zdajesz sobie sprawę, że to niezwykły wzrok. Pusty i nieżywy. Taki, który przeszywa na wskroś, łamie duszę. Czujesz jakby obserwowała Cię ciemność. Wmawiasz sobie, że się nie boisz, jednak ogarnia Cię panika. Wpatrujesz się w źródło światła z nadzieją na odnalezienie wyjścia, jednak tam nic nie ma. Źródło zdaje się nie istnieć.
Patrzysz znów na kamień. Dopiero teraz dostrzegasz w nim siebie. Czy to zawsze było Twoje odbicie? Kamienne lustro wyświetla Twoją twarz. Wpatrujesz się w swoje oczy poukładane z pęknięć. Widzisz jak Twoje źrenice poruszają się, kiedy patrzysz w innym kierunki. Nowe pęknięcia pojawiają się jakby tam zawsze były i znikają jakby nigdy nie istniały. Odwracasz się, a kamień natychmiast przeobraża się w zimne, martwe oko.

Starasz się oswoić z sytuacją, odrzucić panikę, ale szpony ogarniającego niepokoju zdają się rozdzierać Twoje serce. Czujesz palący wzrok oka otchłani, które obserwuje każdy Twój ruch. Zdaje się, że czai na odpowiedni moment, żeby Cię pochłonąć. Zerkasz ukradkiem na kamień, którego linie zdają się być Tobą. Nagle dostrzegasz w lustrzanym kamieniu coś jeszcze. Szary kształt kryjący się w ciemności za Tobą. To sylwetka czegoś potwornego. Ciemny, groteskowy kształt odchodzący od tułowia zdaje się zbliżać do Ciebie. Rysa wydłuża się w twoim kierunku. Rwący ból rozchodzi się promieniście po Twoich plecach. Niezbyt silny, ale padasz. Odwracasz się, jednak dostrzegasz jedynie ciemność. Kątem oka dostrzegasz, że kamień znów Cię obserwuje.

Zrywasz się biegiem i gonisz cień, którego nawet przez sekundę nie tknął Twój wzrok, a który widoczny był jedynie w szarych pęknięciach przeklętego głazu. Czujesz jednak palące, kamienne spojrzenie na swoich plecach. Po kilkunastu krokach, przed Tobą zaczyna się rysować szary kształt. Idziesz w jego stronę, a gdy jesteś tuż przed nim i stajesz w miejscu. Widzisz tylko głaz z pęknięciami rysującymi się w Twoje odbicie.

Kiedy obserwujesz otchłań, ona zaczyna obserwować Ciebie. Ale skąd możesz wiedzieć co śledzi każdy Twój ruch kiedy na to nie patrzysz?

Dobranoc.

Grafika użyta dzięki współpracy z: http://krzysztofslachciak.myportfolio.com

Abisalny Poemat

Patrzę na grube krople spadające z nieba, zastanawiając się, co się właściwie stało przez ostatnie kilkanaście minut.

Jeszcze wczoraj byłem normalnym człowiekiem z tymi swoimi banalnymi, śmiesznymi problemami. Któryś z moich kolegów „poetów”, powiedział coś o drugim. Co myśli o mnie moja żona po dziesięciu latach związku lub dlaczego muszę pracować, bo na poezji zarabia się raczej grosze. Dziś już wiem, że to wszystko jest nieistotne. Potworności, które zobaczyłem zmieniły mnie do reszty. Teraz już nawet życie straciło na znaczeniu.

Wszystko zaczęło się od wczorajszego, cotygodniowego spotkania w „Zapisanej kartce”. Tam zwróciłem uwagę na mojego wieloletniego znajomego – Rafała. Był blady i wyglądał zadziwiająco słabo. Zwykle rozmowny i pełen życia, teraz wydawał się wycofany i niepewny siebie. Zapytany o swój dziwny stan przy towarzystwie, starał się wykręcić, opowiadając o bólu brzucha i ogólnym niewyspaniu. Dopiero gdy w cztery oczy zapytałem go o samopoczucie, usłyszałem niewiarygodną historię.

– Piszę poemat – powiedział.

– To ma coś wspólnego z twoim wyglądem? – napomknąłem z niewiarą w głosie. On zawsze pisał jakiś poemat, jednak nigdy nie prezentował się tak źle.

– Przeczytałem satanistyczne traktaty… – Chciał coś dodać, ale się zawahał. Nastąpiła pauza, którą wykorzystałem.

– Biblię szatana? Tę książeczkę dla gimnazjalistów? – ironizowałem.

– Nie, te prawdziwe. Rzekomo mają dziesięć tysięcy lat.

– Kto ci naopowiadał takich bujd? Przecież wtedy nie istniało nawet pismo! – wyśmiałem go.

– Gdybyś je zobaczył… Gdybyś dotknął ich choć przez chwilę… poczułbyś… – tu głos mu się załamał. – Nie powinienem był. – Głos brzmiał jakby jego właściciela dopadł jakiś obłęd.

– Dobrze, rozumiem – uspokoiłem i postanowiłem przestać wyśmiewać. Teraz wiedziałem, że to naprawdę problem. – Ale diabły i te sprawy? Widły, rogi?

– Nie! Zupełnie nie! To nie czerwień! To nie siarka! To ocean, błękit. To demoniczny róż, symbol niezbadanego, niewyjaśnionego! – Wtedy nie rozumiałem co mój przyjaciel ma mi do powiedzenia. Wydawało mi się, że to bzdury. Patrzyłem jedynie na niego, a on jakby pomiarkował się. Nie mniej dał upust swojemu dziwacznemu szaleństwu.

– Piszę poemat – powiedział nagle takim tonem, jakbym dopiero zapytał go dlaczego jest tak blady. – Po przeczytaniu tych demonicznych kartek nie śpię. Koszmary zlewają się z rzeczywistością. Drzwi otwierają się wszędzie gdzie chcą. Pojawia się zło, którego próba choćby opisania wydaje się niemożliwa. „To” każe mi napisać poemat.

Patrzyłem na swojego przyjaciela z mieszanką strachu, współczucia i zażenowania. Nie wiedziałem, czy mogę mu jakoś pomóc, jednak moje dobre serce kazało mi spróbować.

– Myślisz, że zwariowałem, prawda? – wypalił nagle. – Wiesz… Ja też mam taką nadzieję, bo to co widzę przekracza granice logiki i pojęcia rzeczywistości. Udowodnię ci, choć w duszy modlę się o to, żeby mi się to nie udało. Przyjdź do mnie dziś wieczorem.

Tak to wszystko się zaczęło.

Pojawiłem się między siódmą a ósmą na progu domu mojego przyjaciela. Otworzył mi jedynie drzwi i poszedł do swojego gabinetu, gdzie na biurku stał komputer. Usiadł przed nim i kontynuował pisanie, a ja zauważyłem, że wygląda jeszcze gorzej niż rano – jak żywy trup. W kawiarni tego nie zauważyłem, ale teraz wydawało mi się, że schudł kilka kilogramów.

– Chcesz przeczytać? – zapytał nagle. Już nawet jego głos mnie przeraził, brzmiał słabo i pusto. Przyszło mi na myśl dziwne skojarzenie: jakby coś pożerało jego duszę.

Usiadłem na miejscu Rafała i zacząłem czytać, a moje ciało zdawało się czuć, że są to rzeczy, przed którymi należy uciekać. Jednak ja nie poddawałem się swojej biologicznej maszynie. Już pierwsze wersy wciągały, więc czytałem z zapartym tchem, a wszystko dookoła zdawało się jakby szarzeć. Ale to był tylko początek. Chwilę później dostrzegłem w pokoju jakiś ruch. Odwróciłem się. Ujrzałem niewyraźną twarz o kolorze i rysach, których zidentyfikować nie potrafiłem. Jednak było coś, co wydawało się ostrzejsze niż wszystko inne co w życiu widziałem. To były oczy, które wydawały się inkarnacją grozy i koszmaru. Patrzyłem przez chwilę w te makabryczne ślepia, które z jednej strony hipnotyzowały mnie nie pozwalając mi odwrócić wzroku, a z drugiej ich porażający, demoniczny wygląd powodował u mnie samobójcze myśli. Błagałem sam siebie, żeby w końcu ruszyć się, wyzwolić spod okowów tej katatonicznej mocy i udusić się kablem od myszki, albo otworzyć żyły znajdującym się obok nożem do masła. Oceaniczny błękit zaczynał mnie wciągać, gdzieś w swoje dno, którego barwy mógłbym się spodziewać, gdyby mój zamroczony trwogą umysł mógł wykonać jakąkolwiek aktywność. Chciałem wbić sobie w gardło długopis, który leżał obok na biurku, jednak kataleptyczna moc trzymała mnie w swoim żelaznym, nieustępliwym uścisku. Wiedziałem, że nie ruszyłem się z pokoju ani na krok, jednak czułem się jakbym pływał w bezdennym morzu, kilkaset metrów pod powierzchnią wody, otoczony przez krążące w nieprzeniknionej ciemności morskie potwory. Niespodziewanie w tunelu koszmarnej grozy pojawił się jasny, różowy punkt. Wolałem już, żeby ktoś zdzierał ze mnie skórę, niż żebym musiał tego doświadczać. Chciałem krzyczeć! Błagać! Prosić! Ale nie byłem nawet w stanie prosić o łaskę. Czułem, że moja dusza została wyrwana z ciała przez nieopisywalne, demoniczne, prastare zło! Głupi Rafał! Po co bawił się w tak idiotyczne rzeczy? Co go korciło do uwolnienia tej nieskończonej niegodziwości, karmiącej się przerażeniem? Co korciło mnie? Róż zmieszał się z błękitem, otaczając mnie i zamykając w jakiejś niewyobrażalnej, pozawymiarowej klatce. Wiedziałem, że nie jestem już na ziemi. To co mnie otaczało nie było widzialne dla ludzkich oczu, na to patrzyła moja dusza. To nie mogło być boskim stworzeniem. Te potworne, otaczające mnie kolory, których ziemia nigdy nie uświadczyła, zamknięte w samym jądrze piekła, oczekiwały jedynie aż jakiś dureń je wyswobodzi je po to, by później pochłonąć całą ludzkość swoim nienasyconym łaknieniem. Pragnąłem, żeby ktoś wbiegł do pokoju, gdzie na pewno jest moje ciało i strzelił mi w głowę, wtedy moja dusza musiałaby iść na sąd ostateczny. To mogłoby być moim wybawieniem. Tymczasem byłem zamknięty w tej klaustrofobicznej przestrzeni, której granic nawet nie byłem w stanie dostrzec. Barwy zdawały się coś utożsamiać i urzeczywistniać, były jakąś materią, której identyfikacja wydawała mi się niemożliwa. Była jednocześnie płynem, gazem i ciałem stałym. Wydawała się być daleko i jednocześnie blisko. Często zdawało mi się, że jestem uwięziony w sferze, czasem tunelu, że stoję we mgle, chociaż sama przestrzeń wydawała się nie zmieniać. Nagle złożone z ogromnych płyt otoczenie zaczęło ożywać. Dosłownie setki otaczających mnie potępionych barw, niespodziewanie zbliżało się do mnie. Kiedy już znajdowały się przy mnie, rozpoczęły ucztę. Pożerały moją duszę! Bólu nie dało się porównać z jakimkolwiek innym. Natomiast strach i obrzydzenie mi towarzyszące stały się zupełnie inną kwestią. Ogrom emocji zdominował mnie w niemożliwy do opisania sposób. Każde dotknięcie barwnej bestii wydawało mi się dotknięciem żywego ognia. Nieziemskie istoty w dotyku wydawały się przy tym bezgranicznie obrzydliwe, jak jakieś paranoidalne urzeczywistnienie koszmarów arachnofoba. Wydawały przy tym dźwięki tak nieludzkie, że wywołana przez nie groza była nie do opisania. Wolałbym już zostać przepiłowany na pół! Demoniczne barwy pochłaniały moją duszę, a ja tak nagle, jak zostałem porwany, ocknąłem się przed komputerem czytając ostatnią linijkę. Rozejrzałem się po pokoju i z niedowierzaniem dostrzegłem Rafała, a raczej coś, co z niego zostało. Jego tors, głowa i ręce wisiały powieszone na kablu komputerowej myszki, na długiej rurze od kaloryfera. Z rozciętych na nadgarstkach żył kapała jeszcze świeża krew. Na ziemi bezwładnie leżały obcięte, obdarte ze skóry nogi. Na biurku dostrzegłem zakrwawiony nóż do masła. Machinalnie wyjąłem z kieszeni pendrive’a i zgrałem sobie demoniczny poemat.

Nie jestem przerażony tym co spotkało Rafała, a nawet tym, że to samo spotka i mnie kiedy dokończę swój fragment poematu. Przerażało mnie jedynie to, że czułem w sobie pustkę. Wiedziałem już jak wygląda moja cała pośmiertna przyszłość, a malowała się niestety różowo.

Tron Piotrowy

W bogato wystrojonej sali aż skrzyło się od złotych płaskorzeźb i artefaktów. Na ścianie wisiały stare, zadbane gobeliny, a na środku pomieszczenia pysznił się czerwony dywan. Nad grubymi, dębowymi wrotami wisiał skromny krzyż – symbolizujący chrystusowe życie w ubóstwie.

– Kurwa mać!

– Proszę się uspokoić, Ojcze Święty – odpowiedział Brazylijczyk, gdy głos papieża wciąż odbijał się echem od wiekowych ścian.

– Jak mam się uspokoić?! Co mam robić?! – krzyczał Leon XIV, rodowity Rzymianin o nazwisku D’agostino. Już jako dziecko czuł, że Bóg ma dla niego jakąś specjalną misję i o ile dotychczas jedynie Mu dziękował, teraz zaczynał przeklinać dzień, w którym wstąpił do seminarium. Przed nim stały trzy postaci. Każda z nich pamiętała czasy „księżowskie”. Wierni przyjaciele – teraz kardynałowie. Każdy z innego kraju, każdy inaczej doświadczony przez życie. Na doradców następcy Świętego Piotra pasowali idealnie. Bardzo rzadko zgadzali się ze sobą.

Zapadło milczenie, przerywane jedynie odbijającym się od ścian echem.

– Przeanalizujmy powtórnie sytuację – zaproponował irlandzki kardynał o nazwisku Quinn. Leon XIV znał go jeszcze z seminarium z pierwszego roku zajęć. Zawsze sprawiał wrażenie bardziej polityka niż duchownego, ale na pewno nie złego człowieka. Wielokrotnie twierdził, że Kościół jest najważniejszy, bo wraz ze wzrostem jego potęgi zyskuje wiernych. Ludzi, których dusze wygrał dla Boga, w odwiecznej walce dobra ze złem. Quinn nie był jednym z tych, którzy w wierze widzą jedynie pieniądze.

– Nie ma się tu nad czym zastanawiać! – krzyknął Austriak o nazwisku Friedrich. Do „czwórki” dołączył już po seminarium. Kroczył drogą Chrystusa, miłując wszystko co żyje i stając zawsze w obronie słabszych. Człowiek głębokiej wiary. Raz, za młodu, uczestniczył nawet w egzorcyzmach. Posiadał jednak nieposkromiony temperament choleryka ze skłonnością do zaglądania na dno kielicha. Choć nie pił od lat, odkąd wpadł w cug po wspomnianym koszmarnym doświadczaniu samego szatana. – To są mordercy! Faszyści! Powinniśmy ich potępić!

– A co ty sądzisz, Silva? – Papież spytał Brazylijczyka łamiącym się głosem. Właściwie Juan Francisco María de la Sáenz Silvia był jedynym spoza Europy. Mimo to spędził na tym kontynencie większość swojego życia. Z Quinnem i D’agostino poznał się w Jerozolimie uczestnicząc w pielgrzymce. Człowiek roztropny i spokojny. Pomimo wiary, nie było w nim „żaru”, który dostrzegano w oczach pozostałej trójki. Był człowiekiem, który przystąpił do Świętego Kościoła Rzymskiego raczej z przypadku niż powołania. Równie dobrze sprawowałby się jako prawnik czy księgowy. – Co mam zrobić? – spytał.

– Nie mam pojęcia. – Faktem było, że nie miał, patrzył niewidzącym wzrokiem w ścianę. Obie opcje wydawały się beznadziejne.

– Powinniśmy ich przekląć! To mordercy! – krzyknął Friedrich. Nadawałby się idealnie do przewodzenia motłochowi. Wydawał polecenia w taki sposób, że każdy miał ochotę je wykonywać bez zastanawiania. Jednak D’agostino z czasem uodpornił się na to.

– Może po prostu powinniśmy obserwować sytuację? – rzucił Brazylijczyk. Nie chciał, żeby jego decyzja była choćby rozważana, po prostu powiedział to cicho i pod nosem, aby nikt mu nie zarzucił, że nic nie mówił. Nie brał udziału w naradzie i nie miał własnego zdania. Właściwie powiedział to tylko po to, żeby móc później usprawiedliwić się przed samym sobą.

– Przyjaciele! – zaczął Irlandczyk. – Niestety, ale widzę tylko jedno wyjście z tej sytuacji: musimy działać. Przeanalizujmy to wszystko na chłodno, dobrze?

Rozległy się pomruki aprobaty. Nawet Austriak pokiwał smętnie głową. Nie chciał brać odpowiedzialności za to, co się wydarzy, podobnie jak żaden z zebranej czwórki.

– Trwa wojna, prawda? Każdy jest tego świadom. Europa ma już dość Islamu i Koranu, roszczeniowej postawy muzułmanów, a nawet próby kolonizacji Starego Kontynentu… Czy ten konflikt czegoś wam nie przypomina? Coś, co wydarzyło się kiedyś w odległej historii świata?

– Krucjata… – powiedział zachrypłym głosem Silvio. Wciąż chciał być najaktywniejszym rozmówcą, chociaż tak naprawdę nie miał nic mądrego do powiedzenia.

– Właśnie nie – odpowiedział spokojnie Irlandczyk. – Nie przypomina niczego, co wydarzyło się do tej pory.

Nawet Friedrich rzucił zaciekawione spojrzenie przyjacielowi.

– Podczas krucjat Europa zbierała swoje wojska i wysyłała w obronie swoich interesów pod cieśninę Dardanele i dalej aż pod grób Pana. Teraz Europa walczy o życie – kontynuował powoli i przerwał, po to, żeby każdy zdążył przetrawić otrzymywane informacje. – Tu o przetrwanie walczymy My. – Przyspieszając zaczął mówić – Mamy trzy możliwości. Każda może dać dwa różne wyniki.

– Powinniśmy potępić buntowników, przecież to faszyści! – krzyknął Austriak widząc, że Quinn przykuwa coraz większą uwagę Ojca Świętego.

– Co, jeśli wygrają? – spytał Leon XIV.

– Zniszczą nas – powiedział spokojnie Irlandczyk. – To oczywiste, prawda?

– Gdzieś na pewno znajdą się ludzie gotowi nas bronić! – zawołał Friedrich.

– „Gdzieś na pewno znajdą się ludzie”… – powtórzył jak zahipnotyzowany wyspiarz, ale zaraz urwał. – Gdzie? W Europie? Na pewno nie! W Ameryce Południowej? Może będziemy przenosić Kaplicę Sykstyńską do Rio? To samo wydarzy się, jeśli całą sytuację zignorujemy – oświadczył, po czym dopowiedział cytatem. – „Znam uczynki twoje, żeś ani zimny, ani gorący. Obyś był zimny albo gorący! A tak, żeś letni, a nie gorący ani zimny, wypluję cię z ust moich”. W obu przypadkach poczują się zdradzeni i rebelia z wojny o Europę bez Islamu szybko przemieni się w wojnę przeciw religiom. Jak w XVIII wieku we Francji.

– No dobrze, ale jeśli Islam wygra? – zapytał Leon XIV. – Wymordują nas?

– Prawdopodobnie tak, a nawet jeśli nie, to komu będziemy wtedy służyć? – spytał Quinn.

Zapadła cisza, jednak krótka. Irlandczyk spodziewał się konsternacji.

– Więc w przypadku nie poparcia rebeliantów możemy od razu przenosić Tron Piotrowy do Rio. To już ustaliliśmy. Dobrze, co się stanie jeśli ich poprzemy?

– Renesans Kościoła w Europie – odrzekł Sylvio.

– Masz całkowitą rację. Co jeśli Islam wygra?

– Wszyscy zginiemy – zakomunikował Friedrich.

– Boisz się śmierci, starcze? – spytał Quinn. Zabrzmiało to dość komicznie, z racji tego, że byli równolatkami.

– A wraz z nami Kościół – dodał Austriak.

– Błąd. Czy Kościół upadł po śmierci świętego Piotra, który przecież był wtedy biskupem Rzymu? Kiedy chrześcijanie byli jeszcze jedynie pyłem? Nie! Zostaniemy męczennikami. Poświęcenie było kamieniem węgielnym, na którym rozkwitała wiara w naszego Boga. Przecież nawet Chrystus – syn Boży, zmarł za przyszłość Kościoła. Potęga naszej wiary, budowana była przez setki ludzi, gotowych za nią umrzeć. Dlaczego mielibyśmy się obawiać? Jeśli ludzie zobaczyliby, że jesteśmy zdecydowani dokonać żywota za sprawę, sami nie mieliby oporu. Rebelia poparta przez nas, nawet jeśli by upadła, zainspirowałaby dziesiątki kolejnych.

– Dobrze, ale co z moralnością Chrystusa? Co z „nie zabijaj”? – zaatakował Friedrich.

– Pamiętasz dwa miecze? – zapytał Quinn

– Pan nasz we wtorek po zmartwychwstaniu ofiarował apostołom dwa miecze, aby mogli się bronić, lecz nie atakować – powiedział bezwiednie Sylvio.

Friedrich nagle sam zrozumiał, że wszystko jest w Piśmie Świętym, odpowiedź na każde pytanie. Przypomniał sobie wczorajszy sen, i choć jeszcze rano go zignorował, teraz już wiedział, co miał przekazać.

– Ojcze Święty – powiedział w stronę Leona XIV. – Co odpowiesz, kiedy w raju Bóg zapyta cię, czy jesteś tym, przez którego nikt już w niego nie wierzy? Co Mu powiesz, kiedy zapyta cię, czy to przez ciebie śmierć jego jedynego Syna poszła na marne?

Decyzja stała się oczywista.

Jak wyginęły dinozaury

Profesor Rex, chwycił swoimi malutkimi względem reszty ciała szponami, kieliszek z szampanem i przemówił:

– Drogie gady! Zjazd Światowej Organizacji Ochrony Środowiska w Paryżu uważam za otwarty. Przed wami setki godzin prelekcji. Wypowiedzą się największe autorytety gadziego świata. Będzie mnóstwo atrakcji. Zapraszam do działu fizycznego i chemicznego, gdzie zobaczyć będziecie mogli setki doświadczeń. Między innymi, dowód na to, że cywilizacja ma wpływ na globalne ocieplenie. Czy kolejne argumenty wykazujące, że pomór pangeańskich mchówek i wyginięcie gigantycznych ważek to dzieło dinozaurze. Tymczasem pierwszą mowę wygłosi wielki gad ochrony środowiska, veliciraptor doktor Pot! Zapraszam.

Wykonując kilka potężnych susów, uczony znalazł się pod sceną. Następnie, dzięki swoim silnym odnóżom, wskoczył od razu na wysoki podest, tuż przy profesorze Rexie, który był lekko zdezorientowany widząc, że autorytet młodych gadów jest tak silny, zwinny i młody.

– Panowie i panie, zebraliśmy się tutaj dzisiaj, żeby przedyskutować kwestię najważniejszą dla nas i naszej przyszłości. – Odchrząknął. Już w tym momencie zebrani byli gotowi bić brawo. Młody naukowiec, socjolog i biolog, dodatkowo wolnomyśliciel, patrzył na wszystko z nowego, świeżego punktu widzenia, który imponował i zaskakiwał.

– Matka natura! To ona nas stworzyła – Kontynuował. – Powinniśmy być jej wdzięczni! Jednak przez tysiące lat naszej cywilizacji. Jej bezdennego wyzysku, doprowadziliśmy do tego, że już nigdy nie zobaczymy lśniących skrzydeł maulitius gaifaxis, ani nie usłyszymy wyjących tusitarius nuruluxi.

Po sali przeszedł szmer. Gady potakiwały i przyznawały mu rację. Każdy po części był zawstydzony faktem, że nigdy o podobnych gatunkach nie słyszał. Doktor jednak niestrudzenie kontynuował.

– Globalne ocieplenie jest dramatem, o którym nie trzeba wspominać. Jak byłem jeszcze pisklęciem nie było takich burz jak teraz, ani takich huraganów. Spójrzmy na dzisiejszy krajobraz! Niegdyś widzieliśmy pełne życia, gorące, deszczowe lasy, a teraz? Wszędzie tylko kominy i supermarkety! Jaka jest wartość naszego życia? Czy jesteśmy lepsi od naszej matki ziemi, dlatego że mamy nad nią władzę? Jeśli wyginą owady, życie na ziemi wymrze w ciągu kilku lat. Jeśli wyyginęłyby dinozaury, rozkwitłoby ono na nowo!

To była jedna z tych kontrowersyjnych wypowiedzi, które cieszyły gadzich fanatyków. Bili brawo, wstawali z krzeseł. Owacje nie miały końca.

Dlatego dziś zdecydowałem, że czas to zmienić i naprawić naturę. Zakończyć agonię matki ziemi. Opracowałem wirus, który wybije wszelkie zło z tego świata i uleczy naszą zniszczoną planetę.
Po raz kolejny zgromadzeni oklaskiwali i płakali na przemian ze wzruszenia. Taki silny i mądry, tak dobry. Obserwowali w skupieniu, jak szponami wyjmuje z fartucha małą fiolkę. Pyknięcie przy wyjmowaniu korka, zagłuszyło wiwatujące towarzystwo. Euforia na sali sięgała zenitu. Każdy z nich szczęśliwy i radosny z faktu, że może wraz z doktorem Potem – autorytetem i naukowcem – uczestniczyć w tym niesamowitym wydarzeniu. Po chwili ów badacz padł martwy na środku sceny. Po kilku sekundach dołączyli do niego goście z pierwszych rzędów zgromadzeni w auli. Kilkanaście minut później w całym budynku nie uświadczyłeś, dinozaurzego, ducha. Po miesiącu – na świecie. Spełniła się piękna, romantyczna wizja doktora. Świat znów zakwitł.

Trup Nuriego VI

Nuri przebudził się i zobaczył otwarte drzwi balkonowe. Zasłona falowała od lekkich powiewów wiatru, światło szarzejącego nieba wdzierało się do pokoju. Spojrzał na zegar parowy stojący na półce. Spał niespełna pół godziny. Z jednej strony miał dużo energii, lecz z drugiej wydawało mu się, że jego organizm jest wycieńczony, prawdopodobnie w efekcie „goblina”. Odwrócił się w stronę Nidrii, jednak jej nie było. Odczuł jakiś silny niepokój w sercu, jakby miało się coś wydarzyć. Przerażony błyskawicznie odwrócił się w stronę balkonu i rzucił się do niego biegiem. Pierwszą rzecza jaką zobaczył: to krągłe pośladki, kształtne plecy i burzę skołtunionych, blond włosów.

– Uwielbiam zapach poranka – powiedziała dziewczyna.

– Jesteś… naga – stwierdził zakłopotany. Nie chodziło o to, że onieśmielało go jej ciało, chociaż w sumie tak było. Kruk chciał podkreślić tym, że wdzięki jego ukochanej mogło teraz zobaczyć setki ludzi.

– Lubię być naga na powietrzu. Szczególnie w taki dzień jak dziś. Ten chłód i delikatny wiatr jest… miły. – Mówiła jak natchniona.

– Mimo wszystko teraz każdy może cię zobaczyć – próbował przekonywać Nuri.

– Powiedziałabym, że powinieneś spróbować, ale właśnie tego próbujesz. – Kontynuowała nie odwracając się w jego stronę.

Chłopak zdał sobie sprawę z tego, że nie ma sobie żadnego ubrania.

– Ale masz rację. Chodźmy do środka. – Dodała.

Nuri jak na zawołanie ruszył za nią. Wystarczyło mu kilkanaście sekund, by stwierdził, że jest mu przeraźliwie zimno. Zrobił kilka kroków, a dziewczyna pchnęła go na łóżko.
– Zgadnij na co nadszedł czas? – wyszeptała, drapieżnie pocierając swoimi nagimi lędźwiami o jego.

Nie musiał zgadywać. Przewidywał prawdopodobnie, że blondynka nie odwzajemniała jego uczuć, na tyle silnie jak on. Młody mężczyzna gdzieś w myślach, w odległej przyszłości planował już, jak dadzą na imię swojemu pierwszemu synowi.

***

Obiad zjedli w niedalekiej jadłodajni. Właściwie to tylko dla zasady. Narkotyki uśmierzały głód. Potem ruszyli na spacer do ojczyzny studenckiej imprezy – tajemniczego lasku przy internatach. Minęli gmach KRK. Nie zastanawiali się nad przyszłością, a przynajmniej Nuri o tym nie myślał… Zdawał sobie sprawę z tego, że ojciec pewnie już go szuka, ale nie zaprzątał sobie teraz głowy tą myślą. Do chwili, kiedy zauważył wpatrującą się w niego postać, stojącą przy białym gmachu głównym, Królewskiej Szkoły Rycerskiej. Odruchowo zacisnął rękę. Zaraz usłyszał syk Nidrii.

– Jesteś moją dziewczyną, przedstaw się ładnie. Zobaczył nas mój ojciec. Dobra? – wyszeptał prawie niezrozumiale i tak szybko, że wszystko zdawało się zlewać w jedno słowo.

– Co? – spytała blondynka odruchowo. Ułamek sekundy później kiwnęła potakująco.

– Słyszałaś, czy nie? – upewnił się

– Tak.

Pomimo delikatnie rozmazanego „goblinem” obrazu, chłopak dostrzegł wyraźnie ojca, który najpierw zlustrował go wzrokiem, a następnie towarzyszkę. Kilka kroków dalej, Serik skręcił gwałtownie i ruszył w stronę budynku. Było jasne, że starał się wyglądać jakby ich nie zauważył. Wyszło mu to jednak bardzo sztucznie. Początkowo zdziwiony Kruk w końcu doszedł do wniosku, że ojciec nie był tak głupi jak się wydawało, i rozumiał odwieczny konflikt pokoleń – nie zamierzał spłoszyć partnerki syna.

– To na pewno on? – spytała Nidria, kiedy zniknął za drzwiami bocznego wejścia do gmachu.

– Tak… – odpowiedział.

– Widział nas?

– Tak…

– Dlaczego nie podszedł?

– Nie mam pojęcia.

Trzymając się za ręce, skierowali kroki w stronę gąszczu zieleni, alejek oraz pijanych studentów.

***

Kolejne popołudnie z piękną Nidrią w krzakach, i tajemniczym proszkiem w organizmie spowodowało, że w głowie Nuriego zaczynały pojawiać się pytania. Zastanawiał się, kiedy wróci z tej oazy szczęścia do swojego nudnego i szarego życia. Opuścił dwa dni zajęć. Nie widział się też w tym czasie ze swoim ojcem, co mogło być ich najdłuższą rozłąką. Nie mógł przyznać się sam przed sobą, że nie chciał siedzieć w swoim pokoju w internacie i kontynuować roli szkolnego popychadła. Czuł gdzieś wewnątrz, wszystko bardzo szybko stanie się takie jak kiedyś. Nie opuszczało go wrażenie, że przygoda skończy się tak dynamicznie, jak tylko zaczęła, a jego najbliższa przyjaciółka – śmierć, da o sobie znać w najmniej spodziewanym momencie.

Ścisnął mocniej dłoń dziewczyny, kiedy paniczny strach zaatakował jego skołatany umysł.

– Auć! – syknęła

– Przepraszam – bąknął jedynie pod nosem i zamyślił się, patrząc przed siebie. Jak żeglarz obserwujący ciemniejące burzowe chmury na horyzoncie, choć pogoda była piękna.

Powoli zachodziło słońce. Ostatkiem sił przebijajało się pomiędzy konarami, na których ledwo trzymały się resztki suchych, brązowych liści. Wszyscy dookoła zdawali się rozkoszować ostatnimi ciepłymi dniami przed nadchodzącymi śniegami pory demona. Wydawało się, że cały internat opustoszał a ludzie kręcili się bez celu po kampusie poszukując ciepła. Nuri i Nidria mieli jednak wyznaczony kierunek – szli do apartamentu pięknej kochanki. Prawdopodobnie jedynej prawdziwej miłości chłopaka. Mijali spacerowym krokiem gmachy KRK, ale tym razem chłopak już się nie rozglądał w poszukiwaniu Serika. Nie bał się, że go spotka. Zresztą i tak prawdopodobnie ojciec był gdzieś w Xyranalu, gdzie wraz z innymi mistrzami lubił raczyć się piwem w miejscowych oberżach.

Kiedy po spokojnym spacerze dotarli prawie na miejsce, na niebie tkwił już Naer – biały księżyc. Gwar uliczny przerodził się z jednostajnego hałasu, w przyciszony, skryty szum. Przerywany od czasu do czasu głośniejszymi okrzykami dobiegającymi z wnętrza szynków. W powietrzu dało się wyczuć zapach nadchodzącego przymrozka. Kilkadziesiąt schodów później znajdowali się już w mieszkaniu. Ona – do połowy naga, on – gorączkowo rozbierający się.

***

Nuri obserwował jak ujeżdżająca go, krzycząca Nidria, się ponetnie wyprostowała, a jej pełne piersi zawadiacko podskakiwały. Kręgosłup lekko odchylał się w tył, napinając skórę i ukazując linię żeber. Poczuł jak ekstatyczna fala przyjemności opada na jego ciało, a od nagłej ekstazy przymykają mu się oczy.

Chwilę później dziewczyna wstaje i narzuca na siebie szlafrok. Przez moment jakby się zawahała. Potem kiedy ich wzrok się spotkał, uśmiechnęła się. A był to najpiękniejszy uśmiech jaki widział w życiu. Wydawał się tak szczery, szczęśliwy i radosny, jednocześnie pozbawiony trosk. Nuri widząc to piękne zjawisko, miał wrażenie jakby wszystkie wcześniejsze kłopoty zbladły i zniknęły. Po raz kolejny w jego głowie narodziła się jakaś nadzieja, że może ta kobieta będzie kiedyś matką jego dzieci. Przez sekundę widział ich razem – starych, bawiących się z wnukami. Pomyślał o tych wszystkich przygodach i trudach, które będą wspólnie dzielić. Choć to wszystko trwało jedynie chwilę, była to jedna z tych chwil, która pozostają w duszy na zawsze.

Dziewczyna podeszła do stolika nocnego.

– Mam coś dla ciebie – powiedziała, otwierając dolną szufladę. – Znalazłam to kiedyś w domu i od razu mi się spodobało, ale wolałabym żebyś miał to ty.

„Ethnu, co to piękne stworzenie we mnie widzi?” – spytał w myślach sam siebie, a potem dostrzegł w jej dłoni srebrną klamrę do płaszcza w kształcie kruka.

– Dziękuję – powiedział. – To… naprawdę piękne, ale… ja nic dla ciebie nie mam.

– Może kiedyś będzie miał. – Znów uśmiechnęła się, po czym wyciągnęła woreczek z „goblinem” i zapytała – Chcesz?

– Małą kreseczkę – odpowiedział z uśmiechem.

Odłożył sprzączkę na stolik nocny. Mimochodem zaczął obserwować, jak blondynka nożem do kopert dzieli narkotyk w odpowiedni sposób. Potem zwija leżący na stole kawałek papieru i wciąga go nosem. Odchyliła głowę do tyłu i wyciągnęła rękę do chłopaka. Gdy ten przejął „rurkę”, powolnym krokiem ruszyła w stronę balkonu. Nuri zerwał się z łóżka, podszedł do stołu. Po chwili w jego nosie zniknęło to, co przygotowała mu jego ukochana „na kolację”. Ostry, gorzki smak podrażnił śluzówkę. Wziął duży łyk wina z wypitej do połowy butelki, po czym ruszył za Orethówną.

Dziewczyna usłyszała jego kroki, odwróciła się i przytuliła bez słowa. Zrelaksowany i szczęśliwy Nuri, niespodziewanie poczuł szarpnięcie. Nidria zesztywniała. Zaczęła wydawać z siebie dźwięki jakby się dusiła. Puścił ją i zaczął obserwować jak z obu dziurek w nosie spłynęła krew. Młody Quankos zamarł. Niespodziewanie blondynka wychyliła się i bezgłośnie wypadła za niską, kamienną balustradę. Nuri wychylił się jedynie po to, żeby w słabym świetle ulicznych latarni dostrzec piękne, okryte niedbale szlafrokiem ciało, leżące z czaszką rozbitą o bruk.

W sekundzie jego tchórzliwe serce podpowiedziało mu co robić. Ubrał się, chwycił klamrę i pobiegł do internatu.

***

Nałożył na siebie płaszcz z szerokiem kapturem i wyszedł. W kieszeni leżała klamra. Dziękował Ethnu, że jej nie zapomniał. Ruszył w stronę centrum Xyranalu. Stamtąd udał się na północ ulicą Aerusa Xynthii, a potem skręcił na północny zachód w „Bohaterów Nur”. Kilkadziesiąt metrów dalej zobaczył bielejące pentagramy cmentarza. Urna z prochem znajdowała się już na honorowym miejscu. Dookoła zebrali się ludzie, których nie znał. Zarzucił szeroki kaptur na głowę i przysłuchiwał się odmawianej mszy. Był to standardowy pogrzeb kościoła Ethnu. Nigdy tak żarliwie się nie modlił. Mimo wszystko, chciał w tej chwili pozostać niezauważony. Omiótł wzrokiem tłum. Coś zwróciło jego uwagę. Dostrzegł pewną postać, która przez chwilę wydała mu się jego ojcem, lecz szybko zniknęła gdzieś w tłumie. Patrzył przez łzy, obraz się rozmazywał. Uznał to jednak za absurd, i już nie podnosił głowy oddając się żałobie. Nikt z zebranych nie zwracał uwagi na nieznajomego.

***

Zielona mgła rozprzestrzenia się we wszystkich kierunkach. „Co ja robię na pustyni?” – pyta sam siebie Nuri. Jego stopy grzęzną w piachu. Jest nagi na środku niczego. Jedyne, co widzi to nadchodzącą biel, która zbliża się w błyskawicznym tempie. Zatrzymuje się, spiętrza, jakby gęstnieje. Nie da się ocenić odległości. Czasem jest tuż przed nim, a czasem dzielą ich kilometry. Niespodziewanie tuż przed nosem Kruka, wyłania się z niej ręka, a po chwili druga. Staje nad nim ogromny rycerz, w pełnej zbroi płytowej. Trzyma w ręku miecz, który wydaje się nie mieć końca, a zielona zawiesina, ciągnie się za potworną postacią, niczym szkaradny cień. Na piersi woja widnieje wymalowane błękitne oko, które wykrzywia się w demoniczne oblicze, przybiera przerażające kształty.

– Kim jesteś? – pyta Nuri.

– Śmierć… – Słyszy szept, jak szum liści. Wydaje się jakby dobiegał z oddali.

– Gdzie jestem?

– Śmieeerć – sapie zjawa. Brzmi to jak ostatnie tchnienie człowieka z przebitymi płucami.

– Co się tutaj dzieje?! – krzyczy Nuri.

– Śmierć nadchodzi! – rozbrzmiewa niski, diabelski głos. Miażdży swoim basem psychikę młodego Quankosa. Od otaczającej ich niezidentyfikowanej, nienaturalnej pustki odbija się echo, które wzmaga się zamiast cichnąć.

– Kim jesteś?! – krzyczy chłopak, cofając się na wpółleżąco.

– Zdrajca! – rozbrzmiewa szept. Do niego dołącza inny zza pleców Nuriego, a następnie kolejne. Mówiące na przemian „śmierć” i „zdrajca”. W końcu zlewają się w jeden plugawy, jednostajny jazgot.

– Śmieeeerć… Nadchodzi! – wybija się ponad demoniczny chór głos spod hełmu upiora, brzmi jak mroczny dzwon z nekropolis, a Nuri błaga w myślach, żeby ten koszmar się skończył.

– Śmierć! Nadchodzi! – ryczy zjawa, przerywając co chwilę; wydaje się, że nie może złapać oddechu.

– Z twojej ręki! – ostatnie zdanie przeradza się w trupi skrzek. Rycerz zdejmuje hełm i schyla się. Nuri patrzy na bladą, martwą twarz swojego ojca.

– Oni wszyscy! Zginęli! Z twojej ręki! Jesteś! Zdrajcą! Ludzkości! – dyszy Serik, a jego oczy zdają się zbliżać. Wyglądają, jakby były ogromnymi dziurami w całej multisferze. Swoją pustką zasysają chłopaka do środka. Ten w tych koszmarnych źrenicach, będących uosobieniem śmierci, widzi jedynie tysiące trupów. Armie kościanych golemów. W swoim odrażającym kroku po tej bezmyślnej, pozbawionej ducha drodze sługi. Wtem martwa machina staje, wpatruje się dymiącymi, zwęglonymi oczyma. Salutuje, kłania się i rozpada.

***

Nuri budzi się z ogromnym bólem głowy. Początkowo nie poznaje miejsca, lecz po chwili odnajduje się we własnym namiocie. Wspomnienia poprzedniego wieczoru napawają go niepokojem. Dziwi łatwość z jaką rozmawiał z osobą nie posiadającą twarzy. Konwersacja z kimś, o takim wyglądzie wydaje mu się potworna, ale nie może ukryć przed sobą, że polubił lisza. Powoli wstaje z łóżka, w chwili kiedy wbiega doń królewski posłaniec.

– Lordzie Quankosie! Król pragnie oficjalnie zaprosić waszą lordowską mość na wieczorne spotkanie. – Mówi oficjalnym tonem goniec.

– Dziękuję, a gdzie? – pyta Kruk.

– Lordzie, przyjdzie po pana królewski wysłannik. – Odpowiada tak, jakby było to oczywiste. Nuri nie wie, że Ereitan III, robił tak zawsze. Podobnie, jak cały jego dwór i wszyscy bogatsi arystokraci. Jeszcze pół roku wcześniej był zwykłym, szarym studentem KRK.

– Rozumiem, a o której? – dopytuje.

– Spotkanie odbędzie się około dwudziestej. Około szesnastej przybędzie wysłannik, który pomoże się przebrać w wyjściową zbroję jego lordowskiej mości.

– Nie mam – stwierdza krótko. Etykieta nakazuje na wszelkie oficjalne uroczystości wkładać zbroje wyjściowe. Były one dość wygodne, dzięki użyciu magicznych stopów, ale nie nadawały się do walki. Dodatkowo kosztowały mniej więcej tyle, co dwa domy Quankosów wraz z ziemią.

– Rozumiem, królewski wysłannik przyniesie odpowiednią dla lorda. – Kontynuuje oficjalnym tonem.

– Dziękuję – mówi automatycznie Kruk. – W czymś jeszcze mogę pomóc?

– Jego ekscelencja przekazuje lordowi Quankosowi, żeby zgłosił się do królewskich stajni. – Oświadcza i wychodzi

Młody Quankos, lekko zdziwiony przygotowuje się do wyjścia. Myje się, a następnie ubiera. W momencie kiedy już ma opuszczać swoje prowizoryczne mieszkanie, jego wzrok pada na płaszcz leżący na ziemi. Chwilę się waha, po czym zakłada go na siebie, spinając pod szyją klamrą w kształcie kruka – jedyną pamiątką po miłości i prawdziwym szczęściu.

Wychodzi z namiotu, światło dzienne lekko go oślepia, szybko się przyzwyczaja. Po głowie wciąż chodzi mu ten dziwny sen, z którego pamięta jedynie, że był przerażający. Rozgląda się na boki, szukając stajni. Jednak w morzu namiotów nie może jej odnaleźć. Rusza wzdłuż głównej drogi, biegnącej przez obóz, stamtąd już bez problemu widzi swój cel.

– Tak? – Odzywa się stajenny. Nie było to raczej pytanie. Coś na zasadzie nieudanej próby zadania pytania.

– Nuri Quankos.

– Dyroni.

– Ja jestem Nuri Quankos… – Zaczyna, ale po chwili zawiesza się, czuje zbity z tropu. – Król wysłał mnie, po coś tutaj… tylko nie powiedział po co… panie… eee Dyroni. – jąka się młody lord.

– Dyroni to imię lordowskiego wija – odpowiada spokojnie mężczyzna, po czym znika w drzwiach prowizorycznej budowli.

Po chwili otwierają się wielkie odrzwia, a w nich ukazuje się czysta, demoniczna, istota czarna jak noc. Nuri wpatruje się w osłupieniu. Rozbłyskują żółte ślepia, a potężny gad zwija swoje skrzydła wielkości domu i opada na ziemię.

– To jest Dyroni – stwierdza stajenny. – Król kazał ją przekazać tobie panie. Co prawda lepiej, żeby nocowała tutaj. W sumie jeśli lord chce, może się na niej przelecieć?

Nuriemu głupio jest odmówić, ale podejrzewa, że jest jedynym wysoko urodzonym, który nigdy nie siedział na wiju. Ostatecznie decyduje się spróbować. Po krótkiej lekcji pilotażu, wsiada i rusza. Ludzie potem opowiadali, że cały obóz był w wymiocinach.

***

– Nuri Quankos – Kruk słyszy głos króla. – Lordzie Quankosie proszę podejść.

Nigdy nie był tak zestresowany jak teraz. Przechodzą go po plecach ciarki. Musi przejść przez czerwony dywan, wśród najwybitniejszych osobistości Xynthialu do prowizorycznego tronu, na którym siedzi Ereitan III. Potem musi uklęknąć i wbić swój miecz w drewniany podest, który jest częścią podłogi w ogromnym namiocie narad.

Nuriemu wydaje się, że dywan ciągnie się w nieskończoność, a wszyscy wytykają go palcami i się z niego śmieją. Zastanawia się, czy nie wygląda komicznie w świeżo sprezentowanej przez króla reprezentacyjnej zbroi. Wewnątrz ogarnia go panika, jedna z tych przy której człowiekowi wydaje się, że zapomina jak się chodzi.

Kiedy już pada na kolano przed władcą, ten się do niego odzywa.

– Za swoją wierną służbę, szlachetną walkę, przełamanie południowego frontu oraz oficjalne zdobycie miasta, ja król przekazuje rodowi Quankos, którego najstarszym żyjącym mężczyzną jest Nuri Quankos: willę, ziemię niedaleko Xyranalu, wija z królewskiej stajni i pięcioletnią pensję wysokości dwustu dukatów.

– Dziękuję panie, to zaszczyt móc ci służyć. – Nuri mamrocze pod nosem formułkę poprzednika.

– Obyś zawsze wiernie służył królowi i ojczyźnie – odpowiada monarcha.

– Fortan ger Nerok! – krzyczy król. – Lordzie Neroku, proszę podejść!

„I już” – myśli sobie Nuri. Ta myśl go uspokaja. Bardzo nie lubi być w centrum uwagi. Szybko wchodzi w zgromadzony tłum lordów. Gdzie oczekują na niego gratulacje poszczególnych autorytetów. Nagle zaczyna sobie zdawać sprawę, że zaczyna lubić bycie w centrum uwagi.

***

Nuri usilnie, przez resztkę wina, próbuje dostrzec dno pozłacanego kielicha. Wydaje mu się to jedyną ciekawą rzeczą, jaką może robić podczas dłużącej się narady.

Początkowo nawet trochę słuchał. Król mówił coś o zdobyciu Deriolu. Pochwalił kilka osób – w tym jego. Wytknął parę błędów, a potem temat przeszedł na oblężenie Istrolu, które tak udane nie było, ponieważ miasto nadal jest w trakcie działań wojennych. Rozmawiano o dalszych planach, kierunkach ofensywy i tego typu sprawach.

Kruk jest wdzięczny wszystkim za to, że nikt nie pyta go o zdanie. W sumie i tak nie wiedziałby co powiedzieć. Właściwie to taka nieformalna narada. To tylko burza mózgów, a właściwie sprawdzeniem czy któryś z „młodych” (czyli takich jak Nuri) lordów, wpadnie na jakiś interesujący i godny uwagi pomysł. Wszystko i tak zostanie ustalone na tajnym spotkaniu, które odbędzie się gdzieś i kiedyś. Tego się mogli jedynie domyślać.

– Myślę, że już wszystko ustalone – głos Ereitana III dobiega do uszu młodego Quankosa. – Czas przejść do istotniejszych spraw.

Król wstaje, wszyscy z zainteresowaniem skupiają na nim wzrok.

– Wóda i dziwki! – krzyczy król tak niespodziewanie, że Nuri aż podskakuje.

Zgromadzeni zaczynają bić brawo, a chłopak w oszołomieniu rozgląda się na boki. Zza kotary wychodzą nagie dziewczęta, każda niosąca duży, kryształowy kielich wypełniony po brzegi przezroczystym płynem. Patrzy na naczynia, ale nie może odgadnąć co jest w środku. Władca wspomniał o wódce, ale kielichy wyglądają na około półlitrowe. Kiedy w końcu naczynie zostaje mu wciśnięte do ręki, i pochyla się nad nim uśmiechająca naga brunetka, o pełnych piersiach i smukłej talii, szkło prawie wypada mu z dłoni. Z przerażeniem patrzy na zgromadzonych: lordów, nauczycieli, dowódców czy magów, często starszych mężczyzn. Dostrzega klepnięcia po tyłkach, czy przytulania. Zdezorientowany zerka na króla, który wykrzykuje: „Za zwycięstwo panowie, dziś świętujemy! Do dna!”. Trzema haustami wypija zawartość i rozbija o drewniany podest misternie rżnięte, szklane arcydzieło. Nuri kilka miesięcy wcześniej ukończył KRK i nie spodziewał się, że podczas narady wojennej, z całą powagą i królewskim majestatem, na jego oczach będzie ogrywała się samobójcza, alkoholowa orgia. Sam zapach tego trunku go odrzucał. Jednak ostatecznie zatyka palcami nos i rozpoczyna mozolną próbę wychylenia zawartości do gardła. W tym samym czasie do jego uszu dochodzi brzęk rozbitego szkła, śmiech dziewczyn i ożywione rozmowy. Kiedy wreszcie opróżnia szkło, dławiąc się wódką, rozbija je o podest. Patrzy w błękitne oczy usłużnie stojącej przed nim brunetki W końcu ta odzywa się do niego uwodzicielkim tonem:

– Słyszałam, że jesteś bohaterem? Może pomóc ci zdjąć zbroję? – Nuri nie słyszy. W jego umyśle kołacze tylko myśl: „Za trzy minuty skończy się dla mnie ta impreza”.

Dziewczyna prawdopodobnie uznaje, że milczenie jest potwierdzeniem. Przystępuje więc do rozbierania chłopaka. Kruk nagle wpada w panikę, ale szybko dochodzi do siebie rozgladając sie nerwowo. Ku swojej uldze dostrzega, że reprezentacyjnych zbroi pozbywają się wszyscy. Rozluźniony wygodniej mości się na krześle. I to jest jedna z ostatnich rzeczy jakie pamięta z tego wieczoru.

***

Patrzy na przykrytą szerokim kapturem, nagą czaszkę. Z oczodołów której „wypływają” kolorowe płomienie.

– Dlaczego… dlaczego jesteś taki? – Pytał Nuri otumaniony pijackim zwidem.

– Martwy? – Pyta Veyrix, po czym wlewa w siebie duży łyk fosforyzującego seledynem napoju. Kruk nie ma pojęcia co on pije, bo co może upijać trupy?

– Dokładnie – odpowiada z trudem chłopak.

– Umarłem. – Stwierdza lisz.

– Aha – Potwierdza, ale zajmuje mu to chwilę, żeby przetrawić wszelkie informacje. – Ale dlaczego żyjesz?

– Przecież nie żyję.

Nuri wpada w konsternację. Jego otumaniony alkoholem umysł wie, że w tej rozmowie wszystko się zgadza, ale jakoś jego prywatne meritum zostało pominięte.

– Żartuję oczywiście. – Dodaje po chwili prawa ręka króla. Nuriemu przychodzi do głowy, że „martwa ręka” pasowałaby bardziej. – Widzisz, lisze są potężnymi magami, którzy w obawie przed śmiercią przeprowadzili potężne rytuały. Ich ciała uległy rozkładowi, nigdy jednak nie obumierają, wspierane magią zamkniętą w duszy, która nie ulatuje przed obliczę Ethnu. Jak już mówiłem ciało jeszcze żyje, przynajmniej hipotetycznie.

– Mądre – kwituje. Chociaż nie rozumie ani słowa, ogólny sens wydaje się mu jasny. Po chwili dopytuje dalej.

– Warto było? Jak długo tak już żyjesz? Ile masz w ogóle lat?

– Żyje już dobre sto trzydzieści pięć lat, w takiej formie siedemdziesiąt. Czy warto było? Z perspektywy wszystkich lat, które już egzystuję, okropności które widziałem, zawodów których doświadczyłem, porażek które mnie dotknęły – to tak. – Stwierdza.

Nuri mysli, że Veyrix uśmiechnąłby się teraz, gdyby tylko miał usta.

– Słuchaj, a jak można się nauczyć tego tam… wiesz. – Bełkocze Nuri

– Wiesz co Nuri? Lubię cię, dlatego powiem ci, że jest pewna księga. – Chłopak zdaje sobie sprawę, że lisz jest już podpity. Nuri miał wcześniej problemy z zauważeniem tego, ponieważ jego towarzysz było bardzo blady.

– Jaka księga?

– Czarna.

– Czarna księga?

– Tak.

– A gdzie znajdę tę księgę.

– No i tu jest problem. Została zamknięta przez valandriolskich arcymagów w piwnicach Wielkiej Biblioteki Królewskiej w Vironolu. Nie oddadzą jej za nic, dlatego niestety – umrzesz. Jest jeszcze inna droga, można czytać przekłady wielkich mistrzów, lecz są one często niebezpieczne albo też nieskuteczne.

Po tym zdaniu czerń znów wlewa się w pamięć Nuriego, pozbawiając go części wspomnień z tegoż wieczoru. Cała rozmowa wydaje mu się jedynie wysepką w morzu alkoholowego upojenia.

***

Nuri budzi się po „naradzie wojennej” z koszmarnym bólem głowy. Jedna myśl zrywa go ze snu o wschodzie słońca, coś co nie daje mu spać. Dość szybko, jak na skacowany mózg, identyfikuje problem i zdaje sobie sprawę, że chodzi o jedną z niewielu rzeczy jakie pamiętał z ostatniego wieczoru – rozmowę o „Czarnej Księdze”. Coś niepowstrzymanie ciągnie go w jej stronę. Może to jego własne tchórzostwo i pragnienie nieśmiertelności? Może to przyjemne wrażenia z poznania nieumarłego? A może odwieczna fascynacja jego najbliższą i jedyną przyjaciółką, która przez całe jego życie, wciąż niespodziewanie je zmieniając, pojawiała się i znikała – śmiercią?

***

Kruk kracze. Siedzi na nagiej skale. Dziobie dwukrotnie suchy kamień i kracze znów. Wzlatuje tuż nad oceanem. Z głębin wyrywają się wiecznie głodne szczęki rozpruwając powierzchnię wody, o milimetry tylko mijając ptaka.

Nuri leci nad nieskończonym morzem, zalewającym całą planetę. Nie wie jak długi czas spędził już w tej sferze. Zdaje mu się, że czas nie płynie. Oprócz pieniących się co jakiś czas pod nim mikrofal, nic nie ulega tu zmianie. Nieliczne, suche skały wystające ponad powierzchnię wody, zawsze są w tym samym kształcie. Powierzchnia wody jest prawie zawsze idealnie gładka. Odbijające wszystko w swojej niezmierzonej toni jak w zwierciadle. Jedynie, gdy stwory wynurzają się z głębin, tafla tylko drga. Nigdy nie pojawiają się żadne chmury czy deszcz. Temperatura nie ulega zmianie, a słońce zawsze wisi wysoko, dokładnie nad nim, i nie opuszcza go ani na krok. Czasem dostrzega w oddali zarysy innych osób, ptactwa czy mistycznych stworzeń. Jednak nie potrafi stwierdzić czy to inni potępieni, miraż czy wytwór jego oszalałego z samotności, pragnienia umysłu.

Chce mu się pić. Niewyobrażalnie. Ileokroć zbliża się do położonej pod nim wody, potworne szczęki wyłaniają się, starając go chwycić. Zetknięcie z nimi to niewyobrażalny ból, taki który żywych ludzi zwykle popycha do samobójstwa.

Nuri zastanawia się czy „oprawcy”, jak ich nazywa, (choć nigdy nie miał pewności, że jest więcej niż jeden) są rzeczywiście jego katami, a nie jedynie uwięzionymi po drugiej stronie piekła, wiecznie głodnymi potępieńcami. Ethnu miał poczucie humoru, zamykając go w ciele kruka, w tym piekle.

Niespodziewanie robi się ciemno, a po chwili ptak zaczyna widzieć więcej. Przypomina mu to czas, kiedy jeszcze jako człowiek gasił światło, a oczy miarowo przyzwyczajały się do mroku, wychwytując coraz to więcej szczegółów. Kiedy to było? – Nie pamięta, ale koszmarnie dawno. Teraz natomiast widzi setki do złudzenia przypominających wpatrzone oczy płomieni, świecących setkami kolorów. Zauważa jednak od razu, że coś się zmieniło. Widzi jakby więcej ma też wrażenie że czuje swoje ręce i dłonie, ale i jednocześnie skrzydła. Czy Ethnu wymyślił mu nową potworną, obłąkaną karę? Na co mógł wpaść umysł tak nieskończenie bystry i obszerny jak jego? Patrzy przez chwilę na swoje dłonie, wydają mu się jakimiś potwornymi kończynami, kamiennymi szponami. Ogląda swoje skrzydła wyglądające jak poskładane z drewnianych belek, szkaradne i pełne okropieństwa, niczym nie przypominające jego poprzednich, pięknie opierzonych i lśniących.

Wtem coś dostrzega, spogląda w dół i zauważa dwa płomienie „wpatrzone” w niego. Widzi po chwili upiorny, trupi zarys, dwukrotnie mniejszy od niego. Spogląda w oczy osobie, która wydaje się być jego pierwszym towarzyszem, od czasu upiornej wieczności, jakiej doświadczał. Uderzenie zwala go z nóg i pozbawia świadomości. Niewyobrażalny ból jakiego doświadczał przy dotknięciu potwornych szczęk oceanu piekła, powraca. Makabrycznym szponami łapie się za swoją kościstą głowę i wyje. Napawa go to obrzydzeniem. Potworny dźwięk dochodzi z jego gardła. Dookoła niego fioletowe barwy błyskają oślepiającym światłem. Groteskwoe szkielety otaczają go ze wszystkich stron. Stara się tego nie dostrzegać. Chce znów być krukiem, nie zasłużył na to. Cokolwiek robił w poprzednim życiu. Na to nie zasłużył. Czerwień zalewa wszystko. Czuje pewną zmianę. Otrzymuje coś na wzór wolności. Jego kąt widzenia zmniejsza się i zapada prawie całkowita ciemność. Znów jest ptakiem. Odlatuje z tego beznadziejnego wybryku Ethnowej rządzy sprawiedliwości. Kiedy już jest kilka metrów nad ziemią, jego duszę przechodzi przenikliwy ból… już wie wszystko. Macha dwa razy skrzydłem, obserwując tysiące płomyków świecących pod nim. Schodzi niżej i znów zmienia się w gigantnyczne obrzydlistwo, złożone z kości i magii. Obserwuje chwilę swoje ręce i patrzy w dół. Dostrzega teraz wyraźnie płomienie w oczach i wszystko pamięta.

– Witaj panie – rozczytuje z feeri barw w magicznym płomieniu.

– Naer… – szepcze, choć nie wierzy, żeby z jego skamieniałej czaszki dochodzi dźwięk.

– Oczekiwaliśmy ciebie, witaj w swoim królestwie. – Oświadcza jego namiestnik, a Kruk znów czuje się Nurim. Teraz nabiera pewności siebie, to miejsce wydaje mu się domem, którego nigdy nie miał. Trafił z piekła wprost do swojego własnego raju.

Trup Nuriego V

– Gdzie ja, kurwa, jestem?! – krzyknęła nagle, budząc Nuriego. Ten zerwał się na równe nogi i przypomniał sobie wydarzenia z wczorajszego wieczoru. – Znam cię. Widziałam cię wczoraj na schodach. Co ja tutaj robię? Dlaczego jestem związana? Co mi zrobiłeś?!

– Po kolei… – zaczął uspokajająco. – Związałem cię dla twojego i swojego bezpieczeństwa. Nic ci nie zrobiłem… Co tutaj robisz? – powtórzył pytanie jakby do samego siebie. – Nie jestem pewien… Po prostu byłem świadkiem… niecodziennych wydarzeń. Widzisz… Wczoraj… zabiłaś człowieka.

Dziewczyna wpatrywała się chwilę w przestrzeń, a następnie spojrzała na Nuriego.

– Kogo? – zapytała wreszcie.

– Nie znam. Był na schodach, kiedy… – zaczerwienił się zawstydzony. – Kiedy spadałem ze… nieważne.

– Ach, to ten gnój, co cię popchnął?

– To on? Byłem pewien, że nikt młodszy nie ośmieli się na taki wybryk.

– Teraz na pewno nie. No, ale dlaczego leżę tu związana?

– Rzuciłaś się na mnie z nożem. Musiałem się bronić; ogłuszyłem cię i przyprowadziłem tutaj.

– A co z trupem? – spytała tak, jakby mordowanie studentów było dla niej czymś na porządku dziennym.

– Spaliłem go na popiół.

– Przykro mi, że ciebie zaatakowałam.

– Byłaś naćpana.

– Ten gnój i tak na to zasłużył. Pomijając nawet to, co zrobił tobie. Próbował mnie zgwałcić.

Nuriemu spadł kamień z serca, kiedy to usłyszał. Nie chciał, żeby dziewczyna, w której się zakochał, była jakąś walniętą psychopatką.

– Rozwiążesz mnie? – spytała nagle.

– Oczywiście. Bałem się, że obudzisz się w nocy i poderżniesz mi gardło – powiedział, po czym odwiązał jej jedną rękę. Aby uwolnić drugą, musiał zawisnąć nad dziewczyną.

– Tobie bym nigdy czegoś takiego nie zrobiła – powiedziała namiętnie, złapała go wolną dłonią za plecy i przycisnęła do siebie, wpijając się w jego usta.

***

Nuri poczuł przyjemny prąd, który przeszedł wzdłuż jego kręgosłupa. Chwilowo go zamroczyło, osłabł, a jego ciało zaczynało ogarniać pełne rozkoszy odrętwienie. Momentalnie cały się rozluźnił i opadł obok nagiej piękności.

– To był twój pierwszy raz? – zapytała.

– Tak… – wysapał z trudem.

– Nie było tak źle – powiedziała z uśmiechem na ustach. – Trochę popracuję nad tobą i będziesz idealnym kochankiem.

Zapadła cisza. Quankos zastanawiał się nad tym, co się właściwie dzieje. Jeszcze kilkanaście godzin temu całe jego życie było nudne i szare, bez perspektyw na poprawę. Potem zdarzył się dziwny wypadek, a następnie był świadkiem morderstwa. Zdał sobie sprawę, że owe dwa trupy przysłużyły się mu bardziej niż cokolwiek innego. Nie potrafił tego zrozumieć, postanowił więc ten fakt zaakceptować. Uznał w dodatku, że jest zakochany i nie powinien analizować takich rzeczy.

– Nidria – powiedziała nagle.

– Słucham?

– Nidria Oreth – powtórzyła. – Tak się nazywam.

– Ach… – zamyślił się. – Nuri… Nuri Quankos.

– Twój ojciec jest lordem magistrem?

– Tak.

Znów zapadła cisza. Tym razem chłopak podniósł się ciężko na ramieniu i popatrzył na piękność leżącą w jego łóżku. Nigdy nie widział nagiej dziewczyny. Nawet nie miał gdzie. Natomiast teraz jedna, o prawie idealnym ciele, leżała naga, związana, w jego łóżku i wykazywała co najmniej zainteresowanie jego osobą.

– Rozwiązałbyś mnie? – spytała retorycznie.

– Oczywiście! – odparł szybko Nuri. – Zapomniałem o tym.

Uwolnił jej kostki i ręce. Właściwie ze swojego pierwszego razu niewiele pamiętał. Dziewczyna rzuciła się na niego, kazała się najpierw rozwiązać, rozebrać, a potem znów związać i „pieprzyć”. Patrzył na jej zjawiskowe, nagie ciało, nie będąc w stanie oderwać wzroku. Nie mógł zrozumieć, jak to się stało, że zakochał się w dziewczynie i następnego dnia wylądował z nią w łóżku. Było to coś, co zawsze zdarzało się komuś innemu.

Patrzył urzeczony, jak się ubiera. Nawet nie chodziło już o to, że było to dla niego coś ekstremalnie podniecającego – chociaż było. Przyglądał się jej z ciekawością biologa, który obserwuje nieznany sobie gatunek zwierzęcia odprawiającego dziwny rytuał.

Nidria ubrała się szybko, wstała i podeszła do biurka. Wyjęła drewniane, ozdobne pudełeczko i wysypała z niego jakiś zielony proszek.

– Masz tu gdzieś jakąś kartkę papieru? – spytała.

– Po co ci?

– Weźmiemy po kresce.

– Co? Żebyś znów chciała mnie zabić?

– Nie! To nie to! Wczoraj wzięłam coś innego, eksperymentalnie. Tamtego gówna nigdy już nie zażyję.

Nuri czytał kiedyś broszurkę o narkotykach i ich zgubnym działaniu: o tym, jak niszczą człowiekowi życie, gdy zaczyna oszukiwać sam siebie, o tym jak trują i zabijają – jednak kompletnie ją zignorował. Głównie dlatego, że narkotyki były dla niego tym, czym dla większości ludzi – czymś, co gdzieś jest, ale nikt nie wie gdzie. Wiedział oczywiście, że studenci z KRK ćpają, ale nie wiedział co, ani kto. Natomiast teraz miał wreszcie okazję posmakować zakazanego owocu, który kojarzył mu się z ludźmi popychającymi słabszych, w tym jego. A jak każdy gnębiony człowiek – chciał gnębić.

– W szufladzie – powiedział, patrząc jej w oczy. Serce zaczęło mu kołatać. Stresował się. – Co po tym będzie?

– Będziesz czuł się lepiej, myślał jaśniej i szybciej, nic nie będzie cię boleć.

– Ciekawe – stwierdził krótko. – Jak się nazywa?

– Goblin – odparła krótko.

– Głupia nazwa – ocenił jak prawdziwy znawca. – Jest w ogóle taki wyraz?

– Teraz już jest – mówiła, rwąc kartkę i odpowiednio ją składając, by powoli uformować rurkę.

Usypała dwie kreski z zielonego proszku i do jednej z nich przyłożyła wetkniętą do nosa papierową rurkę. Po chwili połowa leżącego na stole Goblina zniknęła.

– Twoja kolej – powiedziała, podając zwitek Nuriemu. Zrobił to samo, naśladując dziewczynę.

***

Mimo, że był już na siódmym roku, dopiero teraz, pierwszy raz w życiu, opuścił zajęcia. Wiedział, że ojciec i tak się dowie, ale w tej chwili miał to gdzieś.

Leżeli razem nago, jakby nigdy nic, wpatrywali się sobie w oczy i rozmawiali. Patrzył na jej nagie piersi i na jej cudowną talię. Trzymał swoją dłoń na jej krągłym pośladku i opowiadali sobie nawzajem z nienaturalną szczerością całe życie. Nie wstydzili się niczego. Chłopak wspominał swoją przeszłość, oczekiwania ojca wobec niego czy ich wspólne wycieczki. Szczególnie tę pamiętną, w góry Irnifalii. Nidria natomiast opowiadała mu o swojej rodzinie, o tym, że uczy się magii w żeńskim oddziale KRK. Nadmieniła, że pochodzi z portowego Arxialu, a rodzice kupili jej mieszkanie w Xyranalu. Wszystko, co mówiła, wydawało mu się interesujące, a z drugiej strony chciał się podzielić wszystkim, co przychodziło mu na myśl. Rozmawiali tak, nie licząc godzin, które płynęły niezatrzymanie.

Nagle blondynka rzuciła propozycję, żeby udać się do niej, na co Nuri ochoczo przystał. Kiedy tak szli przez kampus KRK, trzymając się za ręce, napompowani mieszanką narkotyków i miłości, chłopak czuł niewyobrażalne wcześniej szczęście. Nie pamiętał żadnych trosk ani zmartwień, które nękały go jeszcze dobę wcześniej.

***

Kolejny akt miłosny wprowadził w osłupienie organizm Nuriego bardziej niż jego samego. Z jednej strony on – siedemnastoletni prawiczek, zawsze bez przyjaciół, zawsze samotny, pozbawiony osoby, która mogłaby go wesprzeć, z ojcem wymagającym rzeczy, które wraz z jego dorastaniem okazywały się niemożliwe do wykonania. Natomiast z drugiej ta piękna blondynka – o ponętnych kształtach, i jednocześnie ćpunka, która nie wiadomo dlaczego, wybrała akurat jego – dawała mu wszystko. Czuł, że ona rozumie go lepiej niż ktokolwiek inny kiedykolwiek, a przecież znali się ledwie kilkanaście godzin. I to zrozumienie nie wynikało z faktu, że była jego pierwszą kobietą, ale że akceptowała go takim, jakim jest.

– Nad czym tak myślisz? – spytała nagle. Siedział na krańcu łóżka i wpatrywał się w ścianę. Rozkoszował się tą sytuacją, chwilą, czymkolwiek, co wyrywało go z dna, za jakie uważał własne życie.

– Kocham cię.

Zachichotała i spojrzała mu w oczy, jakby czekając, aż się uśmiechnie. Jednak on nadal po prostu patrzył.

– Znamy się dość krótko.

– To nic zobowiązującego.

– Jak to?

– Po prostu twoje pojawienie się uświadomiło mi, jak bardzo moje życie jest beznadziejne. Nigdy nie miałem przyjaciół ani możliwości, by choć dotknąć kobiety. Zresztą, co ja gadam, chociaż z nią porozmawiać. Podzielić się emocjami. Kiedy tylko cię ujrzałem, tam na schodach do gmachu, pomyślałem sobie: „Zabiłbym się dla takiej dziewczyny”. Teraz kiedy ciebie widzę – najwspanialszą piękność, jaką kiedykolwiek cieszyły się moje oczy – wiem, że byłem głupi i słaby. Wiem, że teraz powinienem stwierdzić: „Zabiłbym dla takiej dziewczyny”. Moje życie to pasmo porażek i dopiero ty pomogłaś mi uświadomić sobie, że nie zawsze tak musi być. Dotarło do mnie, że może nadejść czas, kiedy to ja będę kreował środowisko dookoła mnie, a nie jedynie się do niego dostosowywał.

– Masz trochę racji – powiedziała z zamyśloną miną. Nuri obserwował jej oczy, choć tak naprawdę obserwował kątem oka kształtną pierś unoszącą się wraz z każdym oddechem. Cieszył się, że wreszcie znalazł osobę, która nie tylko go słucha i rozumie, ale z którą znalazł wspólny język.

– Walniemy kreskę? – zaproponowała nieoczekiwanie, jakby przypomniała sobie o czymś ważnym.

Nuri posmutniał, ale gdy spojrzał znów na jej nagie piersi, doszedł do wniosku, że w sumie nie jest tak źle.

***

– Nie żyje – dociera do uszu Nuriego.

Początkowo czuje dziwne, przyjemne odrętwienie, ale w momencie, gdy chce choćby dać znać swoim ciałem, że żyje, łapie go potworny ból.

Każdy jego mięsień zaczyna drgać, a setki informacji o uszkodzonych tkankach płyną połączeniami nerwowymi do mózgu.

– Porusza się – słyszy inny głos. – Oddycha! Żyje!

Nieskutecznie próbuje otworzyć oczy. Przez półotwarte powieki dostrzega tylko zarys dwóch postaci; po chwili w większej odległości pojawiają się inne. Paraliżujący ból przeszywa jego ciało.
– Niemożliwe, że to przeżył – mówi pierwszy głos, który teraz wydaje się jakiś dziwny, w pewien sposób martwy i kościsty.

– Quankosi zawsze przeżywają. Twardy ród. Może i mało liczny, ale od pokoleń niemożliwy do wybicia – mówi drugi. – Niewątpliwie to jego miecz tkwi w trzewiach namiestnika Deriolu.
Nuri, wyrywany przez ból i zmęczenie poza świadomość, podnosi rękę w stronę głosów.

– Ulecz go – kontynuuje drugi głos. Po kilku sekundach krzyczy, w jego tonie słychać osobę, która często wydaje rozkazy. – Ulecz go, durniu!

– Już! Oczywiście, panie! – odpowiada ten brzmiący martwo.

Błękitne światło przesłania Nuriemu i tak już zamazany i ledwo majaczący widok. Kilkanaście sekund później czuje ulgę, jednak nadal nie może na niczym skoncentrować wzroku.

– Gratulacje, chłopcze – zwraca się do niego głos. Chaos, jaki następuje w głowie chłopaka, uniemożliwia identyfikację. – Zostałeś bohaterem. Należy ci się nagroda.

– Zdejmij z niego zbroję – dodaje po chwili.

Kruk czuje szarpnięcie. Ból przechodzący przez ciało wzmaga się.

– Nie tak, durniu! Magią! – krzyczy znów ten sam głos.

Feeria barw ponownie go oślepia. Ogarnia go przyjemny chłód, a jedynie od czasu do czasu ma wrażenie ciepła we wszystkich członkach. Czuje, jak jego umęczone, skatowane ciało, w niektórych miejscach unieruchomione uszkodzoną zbroją, jest masowane magią delikatnie niczym podmuchem wiatru. Pomimo bólu powoli ogarnia go relaksująca senność. Odpływa w kojącą krainę nieprzytomności.

***

– Witaj, mój chłopcze – dobiega go dziwnie znajomy głos; ten sam, który zdawał się być jedynie nocną marą. Nuri otwiera powoli zaspane oczy i patrzy na stojącą nad nim postać. Identyfikuje ją jako Ereitana III Xynthię – króla Xynthialu.

– Królu? – pyta zaspanym głosem.

– Osobiście przyszedłem sprawdzić, jak się czujesz – mówi z uśmiechem władca.

– Wydaje mi się, że… dobrze. Właściwie, to zadziwiająco dobrze! – Chłopak zrywa się z łóżka i pyta zdezorientowany – Co się stało?

– Panie? – słyszy głos, drugi, jakby kościsty. Kruk nie traci wrażenia, że głos ten jest w pewien sposób martwy. Kiedy tylko postać wchodzi do namiotu, domyśla się dlaczego. Stoi przed nim lisz.

– Słucham cię, Veyrixie – król przemawia spokojnym tonem.

Lord Arestog prosi o jak najszybszą audiencję. Mówi, że jest to dla niego bardzo pilne i ważne.

– Naraal?

– Neriv. Lord Naraal nie żyje od pięciu lat.

– Gdzie jest?

– Przed królewskim namiotem.

– Dobrze, już do niego idę. Ty tymczasem odpowiedz na pytania lorda Quankosa.

Nuri początkowo nie jest pewien, czy rozmowa dotyczy jego czy ojca. Musi minąć ułamek sekundy, zanim odkrywa, że to o nim mowa. Momentalnie czuje dumę, że jest tytułowany przez samego króla lordem, a przecież liczy sobie ledwo osiemnaście lat.

– Veyrix Duren, prawa ręka jego królewskiej mości – mówi lisz, wyciągając w stronę chłopaka swoją pozbawioną skóry i mięśni dłoń. Ten waha się, ale ostatecznie ją ściska.

– Nuri Quankos – mamrocze nieśmiało. Widok postaci zbudowanej z kości połączonych magią, której oczy płoną dziwacznym, różnobarwnym światłem, jest krępujący. Zapada kilkusekundowa cisza, którą przerywa lisz:

– Tak więc może zacznę od przekazania przykrych wieści. Lord Serik Quankos wczorajszego dnia oddał swoje życie ku chwale ojczyzny. – Brzmi to dumnie, jednak w jego tonie nie ma ani krzty żałoby. Właściwie mówi to tak, jakby przekazywał: „Bezpiecznie wrócił do domu i jest szczęśliwy”. – Król powinien być tu osobiście, jednak z racji tego, że ma dziś setki spraw na głowie, musiał przysłać mnie. Lord Arestog to tylko wymówka, setki innych chce się z nim spotkać. Musisz mi, chłopcze, opowiedzieć wszystko, o tym, co wydarzyło się wczoraj.
Nuri w kilku zdaniach streszcza, jak to sforsował front przy południowej bramie, a następnie prowadząc biegnących za nim przypadkowych ludzi, wprowadził ich do samego Złotego Pałacu, gdzie w samobójczej misji udało mu się zabić lorda-namiestnika Deriolu. Następnie z trudem przypomina sobie uderzenie zaklęcia i moment, kiedy uniósł się w powietrzu, a wszystko finalizuje doznaniem czarnej luki w pamięci.

– Wpadłeś na drewnianą ścianę wieży kościoła ethnustów. Budynek pod wpływem wybuchu przechylił się, a ty zsunąłeś się i wylądowałeś w miękkim błocie. Wyczerpałeś już chyba swój limit szczęścia. Ethnu musi nad tobą czuwać – dopowiada lisz. – Ostatnie punkty oporu zostały złamane godzinę po zabiciu lorda-namiestnika, potem zaczęło się poszukiwanie rannych. Kiedy zameldowano królowi o mieczu rodziny Quankosów, nasz pan był pewien, że to twój ojciec tego dokonał, jednak znaleźli się świadkowie, którzy mówili, że zginął z rąk jakiegoś kowala, zanim jeszcze pierwsza fala dotarła do murów. Dlatego musieliśmy wypytać cię o okoliczności.

– Tak, to ja zabiłem lorda-namiestnika – stwierdza Nuri.

– Dlatego jesteś zaproszony jutro wieczorem na zebranie rady lordów. Zbroja i miecz dla ciebie będą gotowe rano i przyniesione tutaj.

Osiemnastoletni młody lord Quankos, słysząc te słowa, czuje jak serce bije mu szybciej. Do niedawna żył w przekonaniu, że przez następne lata będzie patrzeć w oczy swojego ojca, zażenowanego jego postawą, że nigdy mu nie dorówna ani umiejętnościami, ani zasługami. Zaproszenie na zebranie rady lordów samo w sobie stanowiło ogromne wyróżnienie, a to dopiero początek lawiny nagród i zaszczytów. Szkoda tylko, że ojciec nie dożył tej chwili, momentu chwały własnego syna.

Rozmawia jeszcze kilka godzin z Veyrixem. Początkowo dyskutują o bitwie i jej przebiegu oraz o dalszych planach ofensywy Xynthialu – teraz Nuri jest człowiekiem, przed którym, wedle prawa, nie trzeba ukrywać spraw państwowych. Kruk szybko oswaja się z obecnością nieumarłego, a sama rozmowa zaczyna go w niewyjaśniony sposób fascynować.

Trup Nuriego IV

Stanął jak wryty. Zbladł. Niewątpliwie ujrzał najpiękniejszą kobietę w swoim życiu. Wydawała się idealna: piękne oczy, miękkie, lekko pofalowane blond włosy. Patrzył jak zahipnotyzowany na jej długie, zgrabne nogi, których zarys przebijał się przez wąskie, tkane spodnie. Podziwiał jej obfite piersi wyeksponowane przez głęboki dekolt. Spojrzała na niego i obdarzyła przelotnym uśmiechem. Jej spojrzenie miało jakiś tajemniczy, uwodzicielski poblask, jakby oznajmiało: „kochasz mnie”. Poczuł fale ciepła rozchodzące się po ciele jak po mocnym alkoholu, który podkradł kiedyś z ojcowskiego barku.

I nagle… zobaczył schody z bliska. Promienisty ból u nasady nosa na chwilę go otępił. Leżał na schodach, a na białym marmurze zaczęły pojawiać się czerwone krople.

– Kra! Kra! Kra! – usłyszał za sobą prześmiewcze krzyki.

Banda gówniarzy z młodszych roczników biegała dookoła, kracząc i symulując machanie skrzydłami. Spojrzał na miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą stała jego bogini, ale teraz było puste. Zażenowany wstał i ruszył szybkim krokiem w stronę internatu. Rzucił jeszcze okiem na stojącą na schodach hałastrę – gnojki mogły się z niego wyśmiewać, ale żaden nie odważyłby się go tknąć. Nie potrafił powiedzieć, któremu zawdzięcza upadek.

Przypomniał sobie Neriva Arestoga, który skończył szkołę dwa lata wcześniej. Jak on tego człowieka nienawidził! Był uosobieniem wszystkiego, czego Nuriemu brakowało. Nie dość, że walczył i czarował jak demon, to jeszcze imponował skromnością. Niewielu uczniów podczas tradycyjnej walki z mistrzem potrafi choćby dosięgnąć ciosem swojego nauczyciela. Młody Arestog to zrobił. I pokonał mentora. Potem zrobił krok dalej i rzucił wyzwanie: on przeciwko trzem mistrzom. Mówiono, że co prawda Neriv był zdolny, ale nikt w Xynthialu, a nawet i w Eestirii, nie podołałby temu zadaniu. Potem jednak wszyscy przecierali oczy, w zdumieniu patrząc, jak syn słynnego lorda, Naraala Arestoga, kładzie jednego mistrza po drugim. Pisano o tym w gazetach w całym Xynthialu.
Kolejnym powodem nienawiści Nuriego było powodzenie Neriva u dziewczyn. Nie dość, że przystojny i inteligentny, to jeszcze skromny; niewiele było dziewczyn w szkole, ale wszystkie się w nim kochały. Natomiast mężczyźni czuli do niego dziwną mieszankę szacunku i strachu. Tam gdzie pojawiała się owa „legenda”, zawsze znajdował się ktoś gotów zrobić dlań wszystko tylko po to, by choć przez chwilę pławić się w blasku bohatera.

Młody Arestog często ignorował takie adoracje. Wydawało się, że zawsze mówi to, co myśli, a mimo to sprawiał wrażenie człowieka w pewien sposób odizolowanego od innych. Zawsze też patrzył w oczy, kiedy z kimś rozmawiał, wpatrywał się swoimi unikalnymi, fioletowymi tęczówkami tak, jakby szukał czegoś w ludzkiej duszy. No i był ulubieńcem ojca Nuriego – Serika. Lord Quankos, gdy tylko odkrył talent Neriva do walki, został jego osobistym trenerem i często spędzał z nim więcej czasu niż z własnym synem. Nuri nienawidził za to zarówno ich obu, jak i samego siebie – widział, że ojciec wolałby mieć za syna właśnie młodego Arestoga, a nie jego, łamagę i tchórza.
Zawsze chciał być jak Neriv i teraz poczuł, że jeśli czegoś nie zrobi, to jego życie nigdy się nie poprawi. Stanął, obrócił się w miejscu, wskazał palcem na jednego z gówniarzy i krzyknął:

– Zapłacisz mi za to, gnojku!

Zapadło milczenie, wszyscy naraz obrócili się i spojrzeli w stronę młodego Quankosa. Zaraz potem ryknęli śmiechem. Nikt nie krył się z okazywaniem Nuriemu, za jakiego śmiecia jest uważany.

– I co mi zrobisz?! – krzyczał gnojek, rechocząc. – Zakraczesz mnie na…

Urwał nagle w połowie zdania. Śmiechy jeszcze chwilę trwały, ale dzieciak stał jak sparaliżowany. Złapał się za klatkę piersiową, otworzył szeroko usta, kaszlnął krwią i padł martwy na marmurowe schody prowadzące do głównego holu Królewskiej Szkoły Rycerskiej w Xyranalu.

***

– Jakiego użyłeś zaklęcia? – zapytał lord Aerlim, który był dyrektorem Królewskiej Szkoły Rycerskiej w Xyranalu.

– Żadnego.

– Ja właściwie nawet nie znam takiego zaklęcia – powiedział lord Parfi.

– Ja także nigdy o takim nie słyszałem – dodał lord Vyro. – Wygląda na to, że dzieciak padł na zawał i tyle. Miał słabe serce, pękło mu. No cóż… Zdarza się.

Nuri siedział przed komisją pedagogiczną podejrzany o zamordowanie jednego z uczniów. Sprawa wyglądała na wygraną. Nuriemu – według świadków – nie zapłonęły oczy, nie krzyknął żadnego dziwnie brzmiącego słowa ani nie robił jakichś unikalnych magicznych gestów. W dodatku nikt nie znał zaklęcia, które powodowałoby atak serca.

– Zdarza się? – zwrócił się Aerlim do Vyro – Ja nie pamiętam zbyt wielu przypadków, żeby trzynastoletni chłopak nagle zszedł na zawał, stojąc na schodach.

Z racji powiązań rodzinnych i możliwego nieobiektywnego podejścia do sprawy lord Serik Quankos został wykluczony z posiedzeń rady.

– Nie mówię, że często, ale bywają takie wypadki – tłumaczył się mistrz.

– Nie mogę wierzyć ci na słowo, chłopcze – dyrektor zwrócił się teraz bezpośrednio do Nuriego. – Jednak nie mogę uznać, że w jakikolwiek sposób przyczyniłeś się do śmierci chłopaka, ponieważ nie ma na to najmniejszego dowodu. Świadkowie zeznali, że nie znaleźli śladu użycia magii, tak więc nie możemy cię uznać za winnego śmierci… Jak mu tam?
Zapadła krótka cisza, mistrzowie popatrzyli sobie po kolei w oczy, ale żaden nie mógł sobie przypomnieć imienia ani nazwiska biednego chłopca.

– Eh… Tak czy siak, na zdarzenie niewątpliwie wpłynął słaby stan zdrowia ofiary – stwierdził Aerli, a jego wypowiedź brzmiała oficjalnie. – Proszę znaleźć mi imię i nazwisko tego biednego chłopaka, a tymczasem nadzwyczajne obrady komisji pedagogicznej uważam za zakończone.

***

Podczas krótkiej drogi z gmachu głównego KRK do swojego pokoju w internacie Nuri zauważył dziwną zmianę. Nikt teraz nie szeptał za jego plecami, nie słyszał też przytłumionych śmiechów. Początkowo tego nie zauważał, ale kiedy nie musiał obchodzić szerokim łukiem grupki młodszych uczniów – po prostu rozstąpili się przed nim – był zszokowany. Co prawda jeden chłopak wpadł na niego na korytarzu internatu, ale natychmiast zbladł i uciekł.

Kiedy wszedł do pokoju, zapalił świecący klejnot i w fioletowej poświacie spojrzał na swoje odbicie w lustrze. Uśmiechał się. Zaczynał rozumieć: ktoś puścił plotkę, że Nuri zabił chłopaka, wskazując na niego palcem i bez używania magii. Teraz ludzie podejrzewają, że ma jakieś zdolności parapsychiczne, więc boją się go. Poczuł się tak, jak Neriv musiał czuć się zawsze – dumny z siebie. Duma go wręcz rozpierała. Śmierć gnojka pomogła mu odzyskać szacunek do samego siebie i stać się bardziej pewnym siebie. Wreszcie zauważył w sobie człowieka. Wyprostował się i pierwszy raz od tygodni postanowił wieczorem wyjść z pokoju.

Nuri spojrzał na przebijający się przez chmury biały księżyc – Naer – i ruszył w kierunku sąsiadującego z kampusem KRK ogromnego, sztucznego parku. Miał on ciągnące się kilometrami, splątane alejki, na których nie trudno było się zgubić. Uczniowie często zapuszczali się na nieznane tereny tego parku, organizowali w nim imprezy i nielegalnie pili alkohol lub zażywali coś, co akurat było modne.

Po kilku krokach Nuri wciągnął do płuc powietrze: uwielbiał charakterystyczny zapach pierwszych dekarów pory demona. Po kilkunastu metrach skręcił z głównej ścieżki w prawo. Lekka mgła unosiła się nad trawą i robiło się coraz chłodniej. Mimo wszystko miał ochotę iść dalej – rześki wiaterek i to, że pierwszy raz od dłuższego czasu nie gnił w swoim pokoju, dawało mu siłę. Teraz kiedy miał ochotę spacerować po zielonym parku, chciał to wykorzystać, zamiast siedzieć w zamknięciu tych samych czterech ścian. Gdzieniegdzie słychać było imprezujących uczniów, którym prawdopodobnie spadająca temperatura nie robiła już różnicy. Wraz z gęstniejącą mgłą widoczność malała coraz bardziej, a młody Quankos zaczynał się powoli obawiać, że mógłby nie znaleźć drogi powrotnej do internatu.

Kiedy już miał zawracać, zobaczył zarys dwóch postaci. Usłyszał damski głos, który zdawał się krzyczeć. Odruchowo schował się za drzewo i z nieznanego sobie powodu obserwował przebieg wydarzeń. Wytężył wzrok i dostrzegł dziewczynę, która popchnęła stojącego obok chłopaka. Nie potrafił ich zidentyfikować, ale zdawało mu się, że oboje są z jego szkoły. Coś błysnęło w jej ręku, a druga postać złapała się za szyję i upadła. Pokierowany impulsem rzucił się w stronę rannej osoby. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego to zrobił, ale kiedy się zbliżył, stanął jak sparaliżowany. Leżący na ziemi chłopak był jednym z tych gnojków, którzy stali rano na marmurowych schodach. Miał poderżnięte gardło.

Blondynka natychmiast się do niego odwróciła i Nuri zauważył od razu trzy rzeczy: z noża w jej dłoni kapała świeża jeszcze krew, zza rozszerzonych, dziewczęcych źrenic nie widać było tęczówek i była to ta sama piękność, w której zakochał się od pierwszego wejrzenia tuż przed porannymi wydarzeniami.

Przez chwilę patrzyli sobie w oczy, po czym dziewczyna skoczyła w jego kierunku z nożem. Nuri zrobił odruchowy unik i rzucił w nią zaklęcie uderzenia – jedno z najprostszych, mierząc w bok. Blondynka padła na ziemię, jednak wydawało się, że nic nie poczuła. Oniemiały patrzył chwilę na uśmiechającą się przerażająco napastniczkę podnoszącą się z ziemi. Zaczynał powoli przypominać sobie zaklęcia, w których ostatecznie nie był taki zły, po czym zebrał w sobie siłę i wyciągając rękę w stronę jej głowy, urzeczywistnił zaklęcie chwilowego pozbawienia przytomności. Blondynka nagle jakby zmiękła i padła na ziemię.

Nuri wpatrywał się przez sekundę, nie mogąc zrozumieć, co się wydarzyło. Miał swoje spokojne, nudne życie i nagle ktoś umiera na schodach, potem dziewczyna, w której właśnie się zakochuje, zabija kogoś w lesie, a on sam musi z nią walczyć o życie. Tego dnia widział więcej ciał niż w całym swoim dotychczasowym życiu. Co gorsze, zastanawiał się, co dalej. Postanowił wybrać najbardziej emocjonalne, głupie i niebezpieczne wyjście. Wyjął z ręki morderczyni nóż i położył go na martwym ciele chłopaka, którego z kolei podniósł i przeniósł kilkanaście metrów od ścieżki. Tam położył go w krzakach ukrywając pomiędzy drzewami. Przykląkł i zaczął medytować. Przeprowadzał rytuał, który miał zdecydowanie zwiększyć moc zaklęcia, którego chciał użyć. Nie miał talentu do magii, był po prostu przeciętny, ale nauka w KRK wiele go nauczyła. Czuł, jak energia zaczyna dookoła niego falować i wibrować, jak jej pozaziemskie cząsteczki wirują dookoła niego. Skupił zaklęcie ognia na nożu i patrzył jak szybko zaczyna on świecić, a po chwili rozpuszcza się na zwłokach chłopaka i w końcu je podpala. Pomimo męczącej medytacji przeprowadzanej w połączeniu z dość silnym jak na niego zaklęciem nie odpuszczał i utrzymywał koncentrację tak długo, aż po ciele, ubraniu i butach pozostał jedynie popiół.

Następnie wstał i wrócił do dziewczyny. Nie wiedział, co z nią zrobić – pozbawiona przytomności mogła w nocy zmarznąć, a nawet umrzeć. Gdy podjął decyzję, wziął ją pod ręce i powoli zaczął ją prowadzić w stronę uczelni. Po zaledwie kilkudziesięciu krokach lunął sążnisty deszcz. Nuri był przerażony i zszokowany, jednak szedł z piękną blondynką przez park. Nie wiedział, ile mu to zajęło czasu – poruszali się w ślimaczym tempie. W końcu ujrzał budynek.

Była już późna noc, więc w recepcji, jak zwykle o tej porze, nikogo nie było. W takiej sytuacji należało zadzwonić magicznym kryształem, aby po wylegitymowaniu się móc wejść. Kiedyś, na drugim roku, Nuri znalazł na ziemi klucz do głównych drzwi; wiedział, że kiedyś mu się przyda. Teraz był jego zbawieniem. Po cichu przemieszczali się przez korytarz, aż w końcu znaleźli się bezpiecznie w pokoju. Położył piękną blondynkę na swoim łóżku, na wszelki wypadek ją przywiązał, a następnie sam położył się na podłodze. Czego nie robi się dla miłości?

***

Nad miastem niespodziewanie pojawia się błękitna bańka. Pierwszy nieudany punkt ofensywy na Deriol. Mimo wszystko wszyscy prą naprzód. Ich zadaniem jest uderzyć na to valandriolskie miasto od południa. Zdjęcie potężnej magicznej bańki może wiązać się z opóźnieniem w ataku, lecz stworzenie wyłomu trwa czasami kilka minut, a czasem dni. Oni jednak poruszają się naprzód. Jeden z wyłomów w murach jest już widoczny; przelatujący w pierwszej fali wijów magowie zrobili go, żeby wojska idące z tyłu miały ułatwione zadanie. Taki był plan Ereitana III Xynthii – wysłać najpierw elitę głównie na wijach, rzadziej konno i utorować drogę. Magowie tego oddziału mają za zadanie w każdy możliwy sposób ułatwić walkę regularnym wojskom: stworzyć wyłomy w murach i zniszczyć strategiczne miejsca obronne, takie jak baszty czy zbrojownie. Natomiast wojownicy i rycerze mają ich bronić i zrobić wszystko, by tamci mogli wykonać swoje zadanie.

Młody Quankos idąc pośród oddziałów zmierzających do południowego wyłomu, obserwuje, jak zamknięta w błękitnym polu siłowym pierwsza fala dramatycznie walczy o życie. Nuri należał do drugiej fali czyli południowej dywizji głównych wojsk, które powoli podchodzą pod mury i czekają. On sam patrzy na północ, gdzie stoi główna armia. Arcymagowie zaczynają odprawiać tam swoje rytuały, które mają na celu zniszczenie bańki.

Wszyscy xynthialscy żołnierze patrzą ze zniecierpliwieniem, jak kilku kolejnych największych magów Kraju Trupów zawodzi, próbując zdjąć tę bańkę, natomiast po jej drugiej stronie kwiat xynthialskich żołnierzy pada jeden po drugim podczas zmasowanego kontrataku Valandriolu. W końcu pojawia się jeden mag, łysawy i ubrany w czarną togę, i odpycha arcymaga odprawiającego potężny rytuał. Robi kilka dziwnych gestów, jego oczy zaczynają płonąć błękitem, a z dłoni unoszą się delikatne opary magii widoczne jako połączenie mgły z iskrami. Przykłada ręce do bańki i pole siłowe bezdźwięcznie znika. Następuje cisza. Nuri odwraca wzrok i patrzy na mury obsadzone magami i rycerzami Deriolu.

Nagle ognista kula wbija paru Xynthialczyków w ziemię, a eksplozja rozrywa ciszę. Nuri słyszy wybuchy ze wszystkich stron: zarówno od północnej strony, niedaleko siebie, jak i przy murach obrońców. Obie strony wymieniają się magicznym ogniem, a wojownicy – głównie ci zamożniejsi z antymagicznymi amuletami – rzucają się do ataku. Czasem eksploduje pod nimi ziemia, innym razem obryzgują ich flaki tych, którzy przed chwilą stali obok. Ci, których stać na amulety, są niewrażliwi na magię – ich celem jest jedynie, żeby powstrzymać wojowników nadbiegających z naprzeciwka.

Potężny dźwięk szczęku metalu dochodzi do uszu Nuriego – to dwa fronty wojowników starły się ze sobą. Młody Quankos obserwuje, jak powoli zawalają się mury ze stojącymi na nich obrońcami. Xynthial ma zdecydowaną przewagę liczebną i lepiej wyszkolonych żołnierzy. Odkąd nikt nie musi pracować w polu, coraz więcej młodych mężczyzn lgnie do wojaczki. Kilka minut minęło od zniknięcia bańki, a już niektórzy napastnicy zaczynają wspinać się po gruzowisku powstałym z murów.

Nuri wyrywa się naprzód. Biegnie, ile sił w nogach, ponieważ stojąc na wolnej przestrzeniza bardzo naraża się na atak. Gdyby stał tam jeszcze kilka sekund, zostałby rozerwany przez wybuch, który starł z powierzchni ziemi stojących obok niego rycerzy. Wokół trwa szał eksplozji. Valandriolczycy zmieniają taktykę – niszczą wszystko. Nuri biegnie nieprzerwanie naprzód, a w końcu pada i zaczyna się czołgać. Ma jeden cel: chce udowodnić ojcu swoją wartość.

Pobliski wybuch pozbawia go przytomności.

***

Cegła z walących się murów Deriolu spada na Nuriego i odbija się od metalowego hełmu na głowie. Powietrze jest gęste od wyładowań magicznych. Nuri nie widzi żadnego sposobu, w jaki mógłby ujść z życiem z tej śmiertelnej pułapki. Wał, który utworzył się z gruzowiska, topnieje, a podniesienie głowy choćby o kilkanaście centymetrów wiąże się z nieuchronną śmiercią. Utknął. Jedyne co pozostaje, to skulenie się i liczenie na cud.

Wał niknie w oczach, a zaklęcia wydają się coraz bardziej niebezpieczne. Kolory mieszają się ze sobą, tworząc piękny, tętniący pełną paletą barw morderczy wir.

– Zabiją mnie tutaj… – szepcze do siebie skulony z przerażenia Nuri – Zabiją mnie…

Świadomość nadchodzącej śmierci sprawia, że zaczyna myśleć o ojcu, który wprawdzie gardzi nim ze wzajemnością, ale jest jedyną bliską mu osobą. Gdzie on teraz jest? Był w pierwszej fali, więc prawdopodobnie już nie żyje. Nuri dziwi się, jak bardzo jest mu to obojętne. Czy ojciec byłby z niego dumny? Czy śmierć podczas bitwy, gdy leży się skulonym gdzieś na wałach, modląc się o cud, jest śmiercią chwalebną? Czuje do siebie wstręt, ale po chwili ogarnia go furia. „Żyłeś, jak zwierzę i popychadło, chociaż zgiń jak człowiek!” – krzyczy do siebie w myślach. Jest już tak pewien własnego końca, że to czy przeżyje wydaje mu się obojętne W końcu świadomość śmierci i strach przed nią staje się nieznośny.. Wstaje z gruzowiska z zamkniętymi oczyma i rusza prosto w fale magicznego chaosu.

Cisza.

Nuri powoli otwiera oczy. Myślał, że ujrzy jakieś niebo, ewentualnie piekło dla tchórzy. Jednak widzi jedynie plecy magów w barwach Valandriolu, którzy odchodzą niespiesznym krokiem. „Dlaczego mnie nie zabili?” – zastanawia się Nuri. „No, dalej! Zabijcie mnie teraz, kiedy jestem gotowy!”. Oni jednak idą, nie odwracając się za siebie. Buzująca w ciele chłopaka adrenalina zaczyna zmieniać swoje ukierunkowanie. Podświadomość impulsywnie podpowiada Quankosowi, że ci oto magowie drwią z niego i nie chcą dać mu tego czego w tej chwili żąda – śmierci. Ogarnia go żądza krwi, wpada w furię, wyjmuje z pochwy miecz z wygrawerowanym błękitnym okiem i biegnie ile sił za swoimi niedoszłymi zabójcami. Wszystko widzi jak przez mgłę. Jednemu wbija miecz w plecy, wyszarpując go wraz z żebrem, innego tnie w szyję aż po kręgosłup. Magowie zaczynają reagować, ale Nuri robi unik i topi ostrze w kolejnym ciele.

Nagle zdaje sobie sprawę, że leży przy nim dziewięć trupów, a dookoła wiwatuje kilkudziesięcioosobowy tłum xynthialskich żołnierzy. Wiwatują na jego cześć. Dokonał niemożliwego – zabił kogoś w chwalebnej walce i przeżył. Czuje coś, czego nigdy nie doświadczył: mieszankę euforii i dumy, a nawet wrażenie własnej niezniszczalności. W głowie kiełkuje mu świadomość pewnej idei. Czegoś, co mógłby zrobić, żeby spełnić odwieczne marzenie Serika. Odwraca się w stronę legendarnego, złotego pałacu – zdobędzie miasto! Zabije lorda – namiestnika i tym samym zdobędzie miasto.

***

Chociaż płuca krzyczą o litość, Nuri nie zatrzymuje się i z uporem brnie przed siebie w stronę stromych schodów. Podąża za nim kilkunastu rycerzy, magów i wojowników; niektórzy należą do rozbitków z pierwszej fali, inni towarzyszyli chłopakowi u stóp zniszczonych murów. Wszyscy oni brali udział w szaleńczym maratonie za mężczyzną w zbroi z wymalowanym błękitnym okiem na piersi i plecach.

Nuri czytał już wcześniej o Złotym Pałacu Deriolu – legendarnej budowli, której twórcy nigdy nie zostali zidentyfikowani. Nie wiadomo nawet, kiedy powstała. Cały kompleks składał się z trzech kamiennych półpierścieni połączonych mostem z dużą, idealnie okrągłą platformą osadzoną na kilkunastometrowych filarach, na których wznosił się Złoty Pałac. Same półpierścienie od wewnętrznej strony były rozchodzącymi się na wszystkie strony schodami, natomiast od zewnętrznej łączyły się kładką z główną platformą. Sam twór intrygował wszystkich badaczy Eestirii, ponieważ był to jedyny taki obiekt, nie licząc Zamku Królewskiego w Xyranalu. To, co było najbardziej specyficzne i tajemnicze w tej budowli, to fakt, że była niezniszczalna. Nigdy nie udało się jej nawet zarysować. A ostatecznie wszystko to wyglądało jakby ktoś próbował sobie to jedynie wyobrazić. Oprócz pyłków naniesionego kurzu i drobnego piasku schody, półpierścienie i platforma były idealnie szare, sam pałac natomiast pozostawał jednolicie złoty. Jedyny wyjątek stanowiły rubinowe, szmaragdowe i turkusowe fragmenty udające szlachetne klejnoty. Całość sprawiała wrażenie ulepionej boskim, niewidocznym spoiwem, a fakt, że budowla nie rzucała cienia sprawiał, że stawała się ona tym bardziej tajemnicza.

Właśnie po tych niezniszczalnych, dziwacznie szarych schodach wspina się Nuri, prowadząc xynthialskie wojska na szczyt – do samego Złotego Pałacu. Euforia i chęć triumfu dodaje mu lekkości i pomimo dość ciężkiej zbroi, nie czuje zmęczenia. Przeskakuje ostatnie kilka schodów i staje jak wryty: na ogromnej platformie stoi zebrane wojsko. Któryś z valandriolskich magów szybko reaguje i pomarańczowy blask wżera się w źrenice Nuriego. Jakiś podświadomy odruch samoobronny powoduje, że rzuca się na ziemię. Zanim udaje mu się zrobić jakikolwiek ruch, dziesiątki sylwetek oddziela go od przybyłych za nim obrońców. Zaciska dłonie. Zmęczenie po morderczym biegu, jaki ma za sobą, daje mu znać o sobie bólem w płucach. Chłopak jednak się nie poddaje: tysiące myśli i idei o chwalebności męstwa i rozsławiania rodu, które wpajał mu ojciec, powoduje nagły przypływ motywacji. Najszybciej, jak jest to możliwe w sztywnej zbroi, podnosi się i staje na nogi. Słyszy potężny wybuch. Obok niego ląduje noga, do oczu dostaje się czyjaś krew. Przeciera je tylko skórą nabitą na płytowe rękawice, po czym podnosi leżący obok miecz. Czuje swąd palonego ciała i ten dziwny słodko-metaliczny zapach magii. Wyrywa się do przodu i toruje sobie drogę wprost do Złotego Pałacu. Następuje kolejna eksplozja, po której chłopak słyszy tylko pisk, a fala uderzeniowa zwala go z nóg i zmiata go na sam brzeg mostu. Młody Quankos przez chwilę patrzy wprost na dachy drewnianych domów znajdujących się pod nim. Xynthialscy wojownicy spadają z krzykiem, z hukiem uderzając o zadaszenia. Kolejne fale napastników nacierają przez schody, a Valandriolczycy, tłocząc się na ciasnej przestrzeni, odpierają atak przy Złotym Pałacu. Nuri wstaje i próbuje dopchać się do środka mostu. Nawet teraz, w destrukcyjnym szaleństwie, nie chciałby zginąć od upadku.

Drewniany ratusz zaczyna się powoli zawalać; połowa budynku jest już zniszczona, a druga, nadpalona, walczy o stabilną pozycję. Gołe, poziome belki wystające z chwiejącej się konstrukcji desperacko łapią równowagę. Nagle konstrukcja zaczyna się niebezpiecznie przechylać w stronę Złotego Pałacu.

Chłopak z niebieskim okiem na zbroi stoi jak wryty pośród wojennego ścisku i patrzy na walący się budynek. Dobiega go dźwięk pękającego drewna, a następnie grubych bali łamiących się na ciałach obrońców. Potem już tylko wrzask dziesiątek gardeł i kolejna eksplozja. Purpura i błękit rozbłyskują u wrót Złotego Pałacu, a zawalisko tuż przed nimi farbuje się na czerwono czymś, co przypomina zmielonego człowieka. Nuri, wyrwany z otępienia, skacze naprzód i wywraca się, potykając o gruby łańcuch służący do mocowania budynków. Widzi jedynie, jak kilka kolejnych postaci wbiega przez bramę, potem następuje seria wybuchów, a smród palonych zwłok rozprzestrzenia się w eterze. Quankos powoli się podnosi i zaczyna biec. Przeskakuje ponad zwalonymi belkami i uwięzionymi pod nimi trupami. Otwiera ciężką bramę i widzi dwójkę zakrwawionych ludzi. Jeden ma na sobie czarną togę z czerwono-złotym smokiem – herbem Valandriolu. Prawdopodobnie to arcymag Deriolu. Ten sam symbol wymalowany na zbroi posiada lord-namiestnik. Mózg Nuriego wykonuje kilkaset kalkulacji, jego ręce zaciskają się mocniej na jednoręcznym mieczu, odchylają się do tyłu i z całym impetem wyrzucają ostrze w stronę postaci w zbroi. Czas zamiera. Chłopak patrzy na obracający się w powietrzu miecz, który zmierza wprost ku lordowi-namiestnikowi. Klinga wbija się na wysokości mostka. Wzrok młodego Quankosa pada na drugą postać w momencie, kiedy z jej dłoni uwalnia się pomarańczowe światło. Nuriego ogarnia nienaturalna lekkość. Niespodziewanie widzi otwarte drzwi Złotego Pałacu i setki żołnierzy szturmujących bramę na wielkiej, okrągłej platformie. Wszystko zdaje się oddalać. Dostrzega domy znajdujące się pod legendarną budowlą i dziesiątki trupów dookoła. Czuje uderzenie w plecy, a do jego uszu dobiega dźwięk łamanego drewna. Staje się ciemniej, a on ląduje na podłodze w jakimś deriolskim domu. Choć wydaje mu się, że umiera, uśmiecha się, bo czuje, że jego ojciec, gdziekolwiek jest, jest z niego dumny.