Iter

Ciężko było być niewidzialnym na trakcie, szczególnie z czarnym okiem na chorągwiach. Naraal siedział w powozie i wyglądał przez okno, starając się nie zauważyć ukłonów mijanych ludzi. Widząc powóz lorda Arestoga, wędrowcy reagowali różnie, niektórzy w ogóle, inni kiwali tylko głową i uśmiechali się, byli nawet tacy, którzy z oddaniem wręcz się kłaniali. Nie dało się jednak tego nie widzieć, ona też to widziała, czuł na sobie jej pytający wzrok. Co, jeśli ona nie jest anielicą? Co, jeśli Feyviti będzie zazdrosna? Co, jeśli mi ją odbierze? – pytał sam siebie.

– Kim jesteś, lordzie Arestogu? – zapytała, wpijając w niego swoje niesamowite jasnoróżowe tęczówki. – Jesteś dla mnie wielkim człowiekiem, bo mnie przygarnąłeś, ale widzę, że jesteś wielkim człowiekiem również dla tysięcy. W Andaronie nawet król jest rzadko traktowany z takim szacunkiem.

Naraal przypomniał sobie bitwę, teraz, dwadzieścia lat później wszystko wydawało się snem. Nawet to, że kiedyś był biednym chłopem, a i chłopcem, który uczył się czytać przy straganach. Wszystko widział jak przez mgłę. Wszystko oprócz Feyviti, pięknej anielicy. Spojrzał na swoją towarzyszkę i zdziwił się. Wyglądała dokładnie jak ona, kropka w kropkę, jednak zdawała się nią nie być. Nie pochodziła ze sfery światła, była zwykłą Andraonką z upadającego rodu, uciekającą do Xynthialu w poszukiwaniu lepszego życia. Uśmiechnął się do siebie – to on uczynił Xynthial miejscem do lepszego życia.

– Pani, to dość długa historia, miałem więcej szczęścia niż rozumu.

– Chciałabym ją znać! – powiedziała, a jej oczy rozbłysły w radosnym uśmiechu. Naraal wpatrywał się w nie jak zahipnotyzowany.

Wóz trzeszczał, a mężczyzna zastanawiał się, czy ma jej opowiedzieć. Nie lubił dzielić się tą historią, choć znał ją każdy Xynthialczyk. Wszyscy uważali go za bohatera, ale on wcale się nim nie czuł. Domyślał się, że to właśnie dlatego Ereitan II za nim nie przepadał. Miał ogromny powód, Naraal wydawał się od niego popularniejszy. Niemniej jednak podziwiał króla za to, że starał się wziąć na siebie całą odpowiedzialność za tamtą decyzję.

Nigdy nie zapomni jego miny, kiedy królewski ojciec – Ereitan I Xynthia, pod wpływem fioletu i czerni magii, wstał i zdjął z siebie zbroję. Obaj obserwowali, jak zrywa z siebie mięśnie i skórę, aż zostały z niego nagie kości, unoszące się w magicznej, czarnej mgle. Obaj wpatrywali się w pełne grozy i żalu spojrzenie jego lady Aryeh.

Naraal wiedział, że świeżo upieczony król nie mógł przewidzieć rozwoju wydarzeń. Po prostu nie brał pod uwagę takiej możliwości. Starał się, mimo wszystko, nie dawać po sobie niczego poznać. Nie obwiniał nikogo, oprócz siebie. Taka była cena za świadomość konsekwencji swoich czynów.

Pamiętał, jak kościotrup Ereitana uderzył czaszką w dębowe drzwi. Po pomieszczeniu rozeszło się głuche echo słyszalne, pomimo krzyków dobiegających zza murów wysokiego zamku. Ciało upadło, potem wstało i uderzyło znowu. Uderzało raz za razem, nie wierząc w ciężkie wrota, tak jak mucha uderzająca o szybę. Arcymag kazał mu iść, takie polecenie miały wszystkie trupy, on więc starał się to wykonać. Wtedy dowiedzieli się że, to zaklęcie nie wskrzeszało umarłych. Ono tylko budowało z ich kości konstrukty. Takie, jakie kiedyś Dawni budowali z gliny lub stali – nazywano je golemami. Dlatego dzieło Naraalowego zaklęcia nazwano kościanymi golemami. Czy król poczuł ulgę wiedząc, że w tej abominacji nie jest zamknięta dusza jego ojca? Na to wyglądało.

Grithianczycy wtedy uciekli, uciekali w popłochu, tratując się nawzajem. Bali się kościanego szkaradzieństwa bardziej niż śmierci. Bitwa się skończyła, wojna też, Meymuss skapitulował, Ereitan II podpisał traktat, ale wziął tylko symboliczny trybut. Chyba po prostu bał się, że król Gritihanu odkryje, że kościane golemy to tylko marionetki, żadni wojownicy. Nie chciał przedłużać układów.

– O czym myślisz? – zapytała go towarzyszka.

– O przeszłości – mruknął Naraal.

– Podziel się ze mną swoją przeszłością, lodzie Naraalu – kobieta namawiała go entuzjastycznie.

Chyba się w niej zakochał, od pierwszego wejrzenia. Nie potrafił tego wytłumaczyć, ale nie mógł się oprzeć jej urokowi, dlatego właśnie ją przygarnął. Miał swoje miłostki w życiu, ale żadna nie była podobna do tego uczucia. W niej widział radość i szczęście, więc tym bardziej bał się opowiadać jej o swojej przeszłości.

Jak na zawołanie wrócił myślami do tamtych czasów.

Ereitan zachował się trzeźwo i szybko znalazł zastosowanie dla kościanych golemów. Świetnie radziły sobie w polu, ścinały drzewo, rozładowywały statki. Król Xynthialu wziął ogromne pożyczki od Valandriolu, fundował edukację, uczył ludzi magii, żeby mogli zarządzać rosnącymi rzeszami kościanych szkieletów. Szybko zaczął karać śmiercią za próby nekromancji, która stawała się coraz bardziej popularna. Przywoływać umarłych mogła tylko korona Xynthialu, tylko podczas wojen lub za zdrady i morderstwa. Ereitan mówił, że jeśli ktoś zamorduje drugiego człowieka to powinien to odpokutować w czyśćcu ciężkiej pracy kościanego golema. Mówił to nie raz, nawet z uśmiechem. „Co z twoim ojcem?”, aż cisnęło się na usta, ale nikt nie zadał tego pytania. Wszyscy się uśmiechali i starali się, jak mogli ukryć strach przed tym, że mają w rękach machinę śmierci.

Czy Ereitan propagował kościane golemy, żeby zrzucić z siebie odpowiedzialność za ich stosowanie? Raczej nie, choć z tego trupiego interesu przychodziło wiele profitów. Xynthial wreszcie stał się tak bogaty i potężny, jak chciała tego trójca. Po tym nastąpiła rewolucja stanowa. Chłopstwo się przerzedziło, ,,magini’’ pojawiali się wszędzie. Tak nazywano tych, którzy opanowali magię tylko pod kątem obsługi i kontroli kościanych golemów. Każda wieś miała swojego magina, a państwo wzbogacało się szybciej niż ktokolwiek mógł to przewidzieć.

Bał się mówić Teyrenae o swojej historii, bo bał się, jak na niego spojrzy. Nie znał jej opinii w wielu sprawach, zaczynając od tego, że nie wiedział czy zaakceptuje jego chłopskie pochodzenie, czy uwierzy mu w to, że był w innej sferze. Niewielu w to wierzyło, a wielu twierdziło, że to niemożliwe, że wszystko było snem. Często sam w to wierzył, ale pytał: Skąd więc te wszystkie trupy? Nikt nigdy nie odpowiadał.

– Naprawdę chciałabym poznać twoją historię – zaczęła Teyrenae znowu. Jeszcze wtedy nie rozumiał, dlaczego tak bardzo jej na tym zależy.

– Jestem biednym chłopem, majtkiem, żołnierzem, podróżnikiem do sfer, zdrajcą ludzkości i śmiercią – wymamrotał Naraal tak nieświadomie, że dziwił się, słysząc swój głos.

To było zdecydowanie najgorsze, co mogłeś powiedzieć – pomyślał chwilę później.

– Czy chłopa i majtka stać w Xynthialu na orszak? – zapytała.

– Nie, ale byłem i chłopem, i majtkiem – odpowiedział. Poczuł ulgę, kiedy zadała to pytanie. Skoro powiedział jej same najgorsze rzeczy, a ona chciała wiedzieć więcej to mógł jej powiedzieć już tylko lepsze.

– Lordzie Arestogu, beznadziejnie się pan prezentuje, mówi pan to każdej dziewczynie? To jest pana sposób? – uśmiechnęła się szczerze i niewinnie.

– Nie, po prostu… – zaczął, ale urwał, bo nie wiedział, co powiedzieć.

– Przepraszam, nie chciałam… po prostu jestem ciekawa – nagle się zawstydziła. Opuściła wzrok i prawie szeptem dodała – jesteś moim bohaterem, nie mam dokąd pójść, nie mam pieniędzy, a ty przyjmujesz mnie do swego domu, nie oczekując niczego w zamian. Chciałabym po prostu wiedzieć, kim jest mój wybawca. Kim jest ten przystojny mężczyzna zdobiący swoją flagę czarnym okiem, dlaczego ludzie mu się kłaniają?

Milczał, wpatrując się w nią, potem odwrócił wzrok i spojrzał za okno. Kątem oka zobaczył, że jasnoróżowe tęczówki znów się w niego wpatrują. Na chwilę aż zaparło mu dech w piersiach. Teyrenae powiedziała:

– Kiedy będzie lepszy czas, żebyś wszystko mi o sobie opowiedział, lordzie? Kiedy, jeśli nie teraz?

W myślach przyznał jej całkowitą rację.

– Tak więc byłeś żołnierzem? – zapytała od niechcenia.

Naraal przypomniał sobie pasowanie na rycerza i nadanie tytułów, była przy tym cała arystokracja jeszcze w Irnifalu, dzień po bitwie. Pamiętał Kirifona ger Neroka i Fortana ger Nuriada, którzy go wtedy uratowali. Jego i króla, spod mieczy dzikich Grithianczyków. Uśmiechali się do niego, wydawali się być szczęśliwi jego szczęściem, choć ledwie go znali.

Ereitan II nie chciał zwlekać z pasowaniem, bo choć to on stanowił prawo, obyczaj mówił, że państwowe funkcje może obejmować jedynie szlachcic. Natomiast Arestog dostał zaproszenie do rady wojennej, miał być doradcą króla. Podczas pasowania Naraal miał łzy w oczach, parę dni wcześniej był jedynie podróżnikiem, parę dekarów wcześniej chłopem bez perspektyw. Teraz był doradcą króla, posiadał zamek – Irnikral, co prawda ruinę, ale zawsze. Wraz z przyległymi ziemiami był to jednak ogromny majątek, do tego nosił zbroję z wymalowanym czarnym okiem.

– Może nie tyle żołnierzem, co podróżnikiem, który dołączył do bitwy. Człowiekiem broniącym swojej ojczyzny przed dzikimi hordami z zachodu – odpowiedział.

– Zabiłeś kogoś, lordzie Arestogu? – zapytała go. Naraal widział w mowie jej ciała, że jest zainteresowana i podekscytowana, jednak oczy mówiły coś zgoła innego. Nie chciała wiedzieć czy kogoś zabił. Ucieszyło go to. Miał już dość śmierci.

Naraal przypomniał sobie minę zdziwionego Grithianczyka, którego zabił jako pierwszego.

– Tak – odpowiedział. – Można tak powiedzieć.

– Rozumiem – znów opuściła wzrok.

– Potem natomiast byłem doradcą króla – postanowił się pochwalić, odwrócić uwagę od tematu śmierci.

– Chłop doradcą króla? – zapytała z uśmiechem. Było widać, że ta kwestia się jej podobała. – Coś mi tu nie pasuje. Czy rzeczywiście byłeś chłopem?

– Ależ byłem, król pasował mnie dzień po bitwie, żebym mógł dostać się do rady wojennej. Dał mi przy okazji zamek – odpowiedział spokojnie Naraal.

– A nie byłeś nawet królewskim żołnierzem? Co zrobiłeś? – dopytywała się.

– Broniłem jego ojca przed hordą Grithianu przez kilkanaście minut – odpowiedział z dumą, jednak wiedział, że nie za to został pasowany.

– Przeżył? – zapytała z zaciekawieniem Teyrenae.

– Nie – uśmiechnął się Naraal, po czym dodał – ale ewakuowano go, mógł pożegnać się z synem.

– Jeśli król nie przeżył, to dlaczego naprawdę cię pasowano, lordzie Arestogu? – zapytała poważnie, a jej pozbawiony uśmiechu wzrok stał się potwornie przenikliwy i jakby znając już prawdę zapytała – Dlaczego nazwałeś się zdrajcą ludzkości i śmiercią?

Naraal zamilkł. Kiedy tak nazwał się po raz pierwszy? Chyba w Nerokranie, choć wtedy już Nerokralu. Meymuss miał szpiegów w Xynthialu, co akurat nikogo nie dziwiło, nawet samego Ereitana. Kiedy dowiedział się, że trupy były jedynie konstruktami, ogłosił się prorokiem Merita, ichniego bożka i wezwał do krucjaty przeciwko chodzącym potwornościom. Armia, która szła na wschód była potężniejsza niż w poprzedniej wojnie, zaledwie trzy lata wcześniej.

Xynthial jednak nie był już taki sam. Wszystko się zmieniło, ludzie się wzbogacali, a już nie setki, a dziesiątki tysięcy potrafiły posługiwać się magią. Nie było ludzi w szmatach i z motykami przeciwko wojom, a byli konni w magicznych zbrojach. Do tego dochodzili świeżo upieczeni adepci szkoły założonej przez Ereitana II Xynthię – Królewskiej Szkoły Rycerskiej w Xyranalu. Xynthial rozwinął się w niewyobrażalny wcześniej sposób. Xynthial na tę wojnę był gotowy.

Naraal nie miał zbyt wielkiego udziału w naradach wojennych. Wiedział, że jego rolą jest bycie bohaterem narodowym i podnoszenie morale. To wtedy odkrył, że sam król trochę zazdrości mu tej chwały, ale Ereitan podjął dobrą decyzję. Zaufał Naraalowi i bardzo często pokazywał się z nim publicznie. Kiedy Ereitan wykrzykiwał swoją mowę motywacyjną, to właśnie lord Arestog stał obok.

Wojska Meymussa IV zdobyły Ferwiskal – twierdzę niedaleko Ferqualu, na zachodniej granicy Xynthialu, ale potem zaczęły się problemy dzikusów. Ereitan II na bagnistych terenach odciął Grithianczyków od ich kraju, a następnie uskuteczniał wojnę podjazdową. Kiedy doszło do walnej bitwy, nawet najeźdźcy z zachodu wiedzieli, że jest przegrana.

Cena pokoju była ogromna. Meymuss został zmuszony do podpisania traktatu , wszyscy watażkowie, którzy przeżyli bitwę, musieli zrobić to samo pod groźbą śmierci. Na mocy dokumentu Nerokran wraz z otaczającą go Nerokranią miał stać się własnością korony, a najbliższe sto lat miało być wiekiem pokoju pomiędzy państwami. Dokument obarczony był klątwą, złamanie go kończyło się śmiercią. Do przeprowadzenia tak potężnego rytuału nad kartą, ściągnięto najpotężniejszych magów z całej Eestirii.

Grithianczycy wrócili do swoich domostw, a Nerokran przeszedł w ręce królestwa Xynthialu, stał się Nerokralem. Nie spodobało się to tamtejszym mieszczanom. Ereitan, a wraz z nim Naraal, wyruszył tam wprost z Ferqualu, gdzie podpisano pokój. Nerokrańczycy zbuntowali się, nie podobało im się zwierzchnictwo Xynthialu.

„Wyrżnijcie wszystkich, mieli wybór, mogli służyć Xynthialowi jako żywi, jeśli nie chcą – będą jako martwi” – powiedział wtedy król. Kiedy zdobyto mury, Naraal obserwował z Ereitanem II jak mężczyźni, kobiety i dzieci są mordowani, bez żadnej litości. Było to w jakiś sposób zwycięstwo, ale żaden z nich się z tego nie cieszył. Arestogowi wydawało się, że król patrzy na rzeź tylko dlatego, że chce się ukarać, poczuć odpowiedzialność za swoje rozkazy. Obaj wiedzieli, że to, co się dzieje ich przerasta, ale było to najlepsze wyjście. Naraal wiedział, że Ereitan nie ma już wyboru.

Naraal nazwał się zdrajcą ludzkości i śmiercią, bo gdyby nie przyniósł tego zwoju nigdy nie byłoby takich rzezi. Starał się brać na siebie odpowiedzialność za te śmierć. Czuł jednak, że nie tylko on próbuje to zrobić. Nigdy o tym nie rozmawiali, ale w królu Ereitanie II miał towarzysza w tej zgrozie.

– Widzisz, tam przy lesie jest tartak – powiedział nagle do Teyrenae. – Widzisz te białe postacie?

– Tak, miałam cię zapytać, czy wiesz co to jest – powiedziała, uśmiechając się do niego. – W Andraonie nigdy czegoś takiego nie widziałam. Początkowo myślałam, że to przewidzenie, ale widziałam tego coraz więc…

– To trupy – przerwał jej spokojnym tonem.

– Słucham?

– Trupy, martwe kości ożywione magią, kościane golemy – mówił szybko. – To ja je tu sprowadziłem, dlatego jestem bohaterem. Dlatego, że dałem Ereitanowi II Xynthii zwój z magicznym zaklęciem, dzięki któremu zwłoki wstają, zrywają z siebie ubranie, skórę i mięśnie, oblekają się dziwną, fioletową powłoką i w obłokach z czarnej, magicznej mgły wstają i czekają na rozkazy. Są ich dziesiątki, jeśli nie setki tysięcy. Wszyscy ci martwi ludzie to zdrajcy, mordercy, gwałciciele albo wrogowie ojczyzny. Są też może weterani bitwy pod Irnifalem, ale wtedy nie było czasu na odpowiedzialne decyzje.

Dziewczyna opuściła swoje jasnoróżowe tęczówki i wbiła spojrzenie w podłogę. Po czym zadała pytanie, którego Naraal się nie spodziewał, a które było najpiękniejszą rzeczą jaką usłyszał w dotychczasowym życiu.

– Czy one cierpią? – zapytała.

– Nie jestem magiem, nie znam się na tym, ale wydaje mi się, że… – urwał i poprawił się, to bardziej odpowiadało prawdzie – mam nadzieję, że to tylko kości.

– Rozumiem.

Ona również wydawała się usatysfakcjonowana odpowiedzią, choć nie prawdą. Wyjrzała przez okno, starając się dojrzeć magiczne kości.

– Skąd miałeś tak potężne zaklęcie?

Naraal długo patrzył w oczy dziewczyny, ale nie potrafił wytrzymać jej wzroku. Był spokojny i przeszywający, jednak z drugiej strony bezbronny i zrozpaczony. Fascynowały go te oczy. Dziewczyna wyglądała jak ta, która niemal dwadzieścia lat wcześniej dała mu ten zwój. Jak anielica z…? Właściwie skąd? Snu? Jawy? Ogrodów Ethnu? Nie wiedział, obudził się z magicznym sztyletem, listem i zwojem, ale czy naprawdę tam był, w sferze światła? Nie potrafił tego stwierdzić. Magowie mówili mu, że to niemożliwe, nawet w podręczniku do historii Królewskiej Szkoły Rycerskiej wspomina się, że pochodzenie zwoju jest „niejasne”.

Co miał odpowiedzieć swojej nowej przyjaciółce? Poczuł, że musiał odpowiedzieć prawdą. Czuł, że jest to wyjątkowa kobieta. Umówił się z nią, że przygarnia ją tylko na jakiś czas, ale czuł, a może miał nadzieję, że zostanie z nim do śmierci.

– Z innej sfery, ze sfery światła – powiedział spokojnie, próbując patrzeć jej w oczy.

– Naprawdę? – uśmiechnęła się. – Myślałam, że żartowałeś. Myślałam, że żartowałeś nazywając siebie śmiercią i zdrajcą ludzkości, że nie mówisz serio, mówiąc o sobie jako majtku i chłopie, ale wierzę ci. Wierzę w każde twoje słowo, bo nie starasz się pokazać siebie w jak najpiękniejszych barwach, gdybyś chciał to powiedziałbyś mi to na samym początku, od tego byś zaczął. Zacząłbyś od tego, że jesteś bohaterem i masz zamek. Powiedziałbyś mi to jeszcze w Xyranalu. Jesteś skromnym człowiekiem, lordzie Arestogu. Wierzę ci, bo widzę, że wstydzisz się swojej historii, bo nie wierzysz w to, że jesteś bohaterem, ale dla mnie jesteś i dla wielu też, więc może… może twoje zdanie się po prostu nie liczy? Może nie ma znaczenia, lordzie Arestogu?

Nie wiedział, co ma na to odpowiedzieć. Cieszył się, że mu wierzy i to bardzo, ale było w tym coś jeszcze. Zaimponowała mu, powiedziała coś, o czym nigdy nie myślał. Kościane golemy były bezsprzecznie profanacją życia, ale może powinien przestać się tym obwiniać. Nawet jeśli doprowadził do śmierci tysiące ludzi, to ilu uratował przed śmiercią pod Irnifalem? Tysiące? Dziesiątki tysięcy? Ilu dzięki niemu nie umarło z głodu? Ilu się narodziło?

– Co widziałeś w sferze światła? – zapytała, po czym z zachwytem dodała – to bardzo emocjonujące!

– Anielicę – odpowiedział spokojnie, po czym powtórzył i dodał: – anielicę, najpiękniejszą kobietę jaką widziałem.

– Piękniejszą ode mnie? – powiedziała i delikatnie na króciutką chwilę wystawiła kawałek języka, jakby podkreślając, że żartuje. Naraal, widząc to, z trudem powstrzymał jęk zachwytu. Była to najbardziej urocza rzecz, jaką widział w życiu. Dostrzegł też coś jeszcze, piękna Teyrenae nie żartuje, zobaczył w jej oczach, że i ona go pragnie tak mocno, jak on jej.

– Nie – powiedział całkiem serio. – Tak piękną jak ty.

Cum Mortuis

Kiedy „Głodny Marynarz”, na którym służył Naraal – anielski wybraniec, dobił do Aranolu, w porcie było tłoczno. Załoga, jeszcze z morza dostrzegała tłumy, w tym nadmorskim mieście należącym do Korony Valandriolu. Początkowo myśleli, że to zamieszki, ale na lądzie dowiedzieli się, co tak poruszyło mieszkańców. Xynthial – ojczyzna Naraala, został najechany przez dzikie ludy z Grithianu.

Naraal czuł, że jest to misja zlecona mu przez Feyviti, tam, w sferze światła. Podjął decyzję o opuszczeniu statku, pożegnał się z resztą załogi, a sam kapitan, który widocznie go polubił, nie dość, że opłacił go z nawiązką to jeszcze oddał mu swoją starą, skórzaną zbroję. Pieniędzy starczyło nawet na taniego konia. Naraal o świcie wyruszył na południe.

Na trakcie spotykał wędrowców, od których docierały do niego wieści z wojny. Zanim dotarł do granicy Istrolu, upadło już jedno z większych miast – Ferqual.

Grithian był ogromnym, choć nieucywilizowanym państwem. Opierał się na luźno powiązanych ze sobą klanach, które wybierały sobie króla na czas podboju. Od wędrowców Naraal dowiedział się, że tę wojnę zaczął Meymuss IV Grinf, który swoją pozycję zawdzięczał wyłącznie sławie potężnego przodka. Arestog czytał o jego podbojach w „Pamiętniku Podróżnika Vaa”, wiedział, że dziadek władcy – Meymuss II Grinf zjednoczył Grithian. Wyglądało jednak na to, że po jego śmierci kraj decentralizował się, a watażkowie wzmacniali swoje wpływy.

Naraal czytał również o powstaniu swojej ojczyzny – Xynthialu. To państwo narodziło się ze zmieszania dawnych Grithianczyków, porzuconych elfów i uchodźców z Nur, a wszystko dzięki trójce założycieli: Aerusowi Xynthii, Aryeh Neryiri i Ewiry Qire, którzy przewodzili tym ludom. Xynthial jednak budowano prawie od zera, łącząc trzy różne ludy, często dochodziło do zamieszek, szczególnie w obliczu biedy. Trójca twierdziła, że należy brać przykład z Valandriolu, wprowadzając podobny system prawny i gospodarczy. Ściągano z północy artystów, prawników i filozofów, po to, by stworzyć nowy naród, który złączy trzy odrębne kultury. Trójca wierzyła w to, że morale społeczeństwa są ważniejsze od odpowiedniego zaplecza gospodarczego i militarnego, bo te przyjdą wraz z poczuciem wspólnoty. Xynthial nadal, po sześćdziesięciu latach, był zbyt słaby, a Grithian miał wielokrotnie większą armię. Istniała jednak nadzieja – dzikie, zachodnie ludy bały się magii.

Arestog prawie nie spał, starał się podróżować jak najszybciej. Nie ułatwiali mu tego uchodźcy, których spotykał w coraz większych liczbach. To od nich dowiedział się, na granicy Valandriolu i Xynthialu, o upadku Neyiralu – kolejnej metropolii. Mówiono, że Grithian nie daje żadnych szans. Naraal jednak nie poddawał się, wiedział, że jest w stanie odwrócić losy wojny, przepowiedziano mu to, nakazano. Parę dni później, ponad dekar po wyruszeniu z Istrolu, kiedy mijał Irnifal, do jego uszu dobiegły odgłosy walki. Poczuł, że to tam miał wykonać swoją misję.

Bitwa wyglądała jak rzeź. On – wędrowiec z nożem i skórzaną zbroją, którą dostał od szalonego kapitana, był lepiej uzbrojony niż większość żołdaków, którzy pochodzili z jego ojczyzny. Widział ogromny kontrast w stosunku do wojów Grithianu. Ich grube, płytowe zbroje poozdabiane były czarnymi futrami zwierząt, natomiast Xynthialczycy oznaczali się symbolem „X” wymalowanym farbą na torsie. Tylko ten jednolity, charakterystyczny znak powodował, że w ogóle można było pomyśleć o nich jak o armii. O ile szlachta i magowie mieli własne, zabójcze wyposażenie, o tyle słabo zaopatrzone i nieprzygotowane na rozwój wypadków kuźnie królewskie nie potrafiły uzbroić chłopów nawet we włócznie lub też, co gorsza, zagwarantować im jakiegokolwiek pancerza. Większość miała jedynie garbowane skóry zwierząt i to, co mieli pod ręką w swoich domostwach. Wielka armia Xynthialu szła więc, dzierżąc w rękach drzewce wideł, kos, a nawet motyk. Po drugiej stronie stali uzbrojeni i wyszkoleni barbarzyńcy Grithianu.

Linia frontu początkowo zdawała się kształtować jeszcze na przedmurzu, które miało wstrzymać grithianskie machiny oblężnicze. Jednak prawdopodobnie lordowie i stratedzy nie docenili zarówno wyszkolenia, jak i uzbrojenia napastników. Rzeź szybko przesuwała się pod same mury.

Naraal ponaglił swojego konia i zwrócił uwagę na szokujący widok. Młoda kobieta, odziana raptem w same szmaty, jedynie z widłami w ręku, ruszyła z impetem na grithianskiego woja. Kontruderzenie zmiażdżyło akcesorium ogrodnicze wraz z rękami, które powyginały się w nienaturalny sposób. Siła ciosu odrzuciła ją na plecy.

W jakimś odruchu chłopak rzucił się w kierunku barbarzyńcy, który szykował się do ostatecznego ciosu. Widział wyraźnie ostrze przeciwnika. W akcie heroicznej desperacji zasłonił kobietę jedynym, co posiadał – prezentem od Feyviti. Sztylet zalśnił intensywnym seledynem, a Naraal w tym samym jeszcze momencie zaczął żałować, że to zrobił. Zdał sobie sprawę, że nie ma szans na przeżycie. Zamknął oczy i czekał aż siła uderzenia zmiecie go. Zdziwił się kiedy jedyne, co poczuł to pęd odciętego ostrza grithianskiego miecza przelatującego nad jego barkiem. Do uszu dotarł krótki krzyk powalonej za nim kobiety. Spojrzał ze zdziwieniem na woja, który również wpatrywał się w niego zaskoczony. Nie minęło jedno uderzenie serca, kiedy Naraal usłyszał chrupnięcie, dopiero potem poczuł siłę ciosu. Potężna, płytowa rękawica prawie wybiła mu szczękę, rzucając go jednak na ziemię. Tylko to, że nie wypuścił ostrza z ręki, uratowało go przed śmiercią. Przetoczył się bokiem, zerwał na nogi i dźgnął na oślep.

Poczuł na dłoni miękkość futra. Seledynowy prezent ze sfery światła przebił stal, skórę, mięśnie i kości tak łatwo, jakby przecinał jedynie powietrze. Magiczna broń zdawała się nieskończenie ostra.

Krótkie kaszlnięcie wojownika obryzgało twarz zaskoczonego Naraala czerwienią, dopiero jęk leżącej chłopki wyrwał go z szoku. Kiedy odwrócił się, zobaczył jej ciało przybite do ziemi uciętym ostrzem.

Wiedział, że nie może już jej pomóc. Odwrócił wzrok i spojrzał z fascynacją na swój sztylet. Poczuł się niepowstrzymany. Byłby w stanie, w minutę, przebić się przez dziesięciometrowy mur. Był lżej opancerzony, dzięki czemu ruszał się szybciej od grithianskiej piechoty, a anielskie szkolenie jakie otrzymał, czyniło go praktycznie nietykalnym. Rzucił się w wir walki, przeskakując między kolejnymi grithianskimi wojami, jednocześnie tnąc ich zamaszyście.

Kilkadziesiąt uderzeń serca i kilka grithianskich trupów później, przed jego nosem przeleciała pierwsza strzała. Niepokojący świst kolejnej zmusił go do ucieczki. Złapał szybko ciało poległego i zasłonił się nim. Usłyszał charakterystyczny dźwięk grotów strzał uderzających w stalową zbroję swojej ,,tarczy”. Po czwartym dźwięku strzały wchodzącej w ciało, zaniepokoił się. Wojowie zaczynali go otaczać. On nie mógł nic zrobić, cały czas będąc celem łuczników. Widział zbliżających się mieczników i czuł, że pułapka się zaciśnie i niedługo nie będzie miał już drogi ucieczki. Naraal wiedział, że nie może tak w nieskończoność – albo będzie musiał pozbyć się swojej „tarczy” i zginąć przeszyty strzałami, albo nie zostawi ciała i zostanie zarżnięty. Musiał postawić wszystko na jedną kartę.

W akcie desperacji rzucił swój sztylet w kierunku jednego z łuczników i co sił w nogach pobiegł za nim. Z fascynacją spostrzegł pojawiającą się w torsie grithianczyka dziurę o długości przeszło pół metra. Szybko ogarnął go lęk. Stracił z oczu swoją anielską broń, a miał jeszcze spory dystans do miejsca, gdzie widział ją po raz ostatni. Przyspieszył, sytuacja wydawała mu się coraz mniej zabawna. Kiedy dzieliło go zaledwie kilka kroków od miejsca, w którym upadło ciało, Naraal poczuł uderzenie w dłoń. Początkowo myślał, że była to jedna z wycelowanych w niego strzał, jednak w ręku spoczywał sztylet.

Poczuł kolejną falę euforii, zdawało mu się, że sam może wybić całą armię. Do ziemi sprowadziło go uczucie, że złapanie oddechu staje się coraz trudniejsze, a ból w mięśniach dotkliwszy. Wiedział, że nie może tak walczyć w nieskończoność. Potrzebował takiego celu. Rozejrzał się i ruszył wzdłuż linii frontu ku środkowi, gdzie kumulowały się na niebie latające oddziały xynthialskiej arystokracji.

Z oddali dobiegały do Naraala potworne skrzeki potężnych wijów, wydawane za każdym razem kiedy nurkowały.. Mówiło się, że rycerz dobrze zgrany ze swoim wierzchowcem potrafi przy jednym nurze zabić nawet czwórkę żołnierzy. Jeździec ciął mieczem i dźgał lancą jednocześnie, podczas gdy jego wij chwytał w zęby i miażdżył ogonem. Opowiadano też o ludziach, którzy potrafili na swoją lancę nabić nawet trójkę przeciwników. Magowie bywali często jeszcze bardziej skuteczni. Niektórzy z nich posługiwali się mocami rodzącymi potężne eksplozje raniące wielu wrogów.

Kilkadziesiąt metrów od epicentrum, do którego właśnie docierał Naraal dźwięki wybuchów niemal nie milkły. Ziemia była tam poznaczona magicznymi wyładowaniami. W niektórych miejscach sterczały sztuczne klify, po innych zostały jedynie puste doły wypełnione krwawą, błotnistą papką. Gdzieniegdzie ziemia i trupy tworzyły jednolitą maź, gdzie indziej echa uwolnionej energii ożywały i żyły własnym życiem, atakując walczących poza jakąkolwiek kontrolą.

Spomiędzy huku kolejnych zaklęć, potworny, wijowy skrzek rozniósł się nad frontem walczących. Siła dźwięku niemal rzuciła młodego Arestoga na kolana. Przerażony spojrzał w niebo tylko po to, żeby dostrzec, jak jeden ze szlacheckich węży, trafiony kolejną, celną strzałą wydał z siebie ,,łabędzi śpiew”. Wierzchowiec tracił siły i schodził coraz niżej, a kiedy kolejna strzała przebiła jego łuski, zaryczał jeszcze głośniej. Patrzył z dołu jak czerwony, latający gad walczy jeszcze, by uratować swojego jeźdźca przed impetem zderzenia z ziemią. Anielski wybraniec nie wiedział pod wpływem jakich emocji nabiegły mu do oczu łzy, ale widział w tym coś wzruszającego. Potwór po raz ostatni spróbował uderzyć błoniastymi skrzydłami, jednak udało mu się tylko jednym. Rozerwana błona i zesztywniały ogon zakręciły nim. Wij runął na plecy zaledwie kilkanaście metrów od Naraala.

Chłopak pobiegł do leżącego gada. Pierwsze, co dostrzegł to złotą zbroję wystającą spod skrzydła. Zdawało się, że wierzchowiec w akcie oddania swojemu panu objął go skrzydłem, żeby zamortyzować uderzenie o ziemię.

Naraal zaczął wyciągać nieznanego mu rycerza spod truchła gada. Po insygniach na zbroi i jej wykończeniu zaczął domyślać się, że był to ktoś naprawdę ważny, możliwe, że nawet sam król. Podstarzały już mężczyzna powoli odzyskiwał przytomność, choć na pierwszy rzut oka widać było, że nie utrzyma się na nogach.

Naraal w mgnieniu oka odkrył, że nie tylko jego celem był „upadły”. Wokół nich zaroiło się od dzikich Grithianczyków. Widząc ich, jedynie uśmiechnął się do siebie. Teraz miał wrażenie, że jego przeznaczenie się spełnia, czuł, że musi bronić ledwo oddychającego, powalonego rycerza. Emocje kotłowały się w nim, wiedział, że nadeszła jego chwila.

Usłyszał świst nadlatującej strzały, opuścił głowę. Wyrzucił ostrze w kierunku, z którego wypuszczono pocisk. Biegiem ruszył w tę samą stronę. Drogę zastąpił mu ogromny woj, który błyskawicznym cięciem chciał obalić chłystka stojącego mu na drodze do rannego. Arestog zrobił błyskawiczny unik i przyłożył prawą dłoń do zbroi wroga. Przez bardzo krótką chwilę bał się, że źle obliczył czas, ale gdy tylko dotknął pancerza, od razu poczuł w palcach rękojeść wracającego sztyletu, który wyrżnął sobie drogę do właściciela przez ciało Grithianczyka. Ciął półobrotem, skracając miecze nachodzących go od tyłu dwóch wrogów, zrobił krok do przodu i kontynuował obrót, tnąc ich ukosem. Przez rozpadające się w powietrzu ciała, dostrzegł zbliżających się do powalonego rycerza kolejnych napastników. Wyskoczył w ich kierunku, łapiąc sztylet tak, żeby był przedłużeniem ręki i pchnął mocno, aż jego palce weszły w głąb ciepłych wnętrzności. Potem znów ciął półobrotem, rozbrajając okrążających go wojów, a po kolejnym kroku robił obrót.

Kaszlnął i poczuł tak rwący ból w płucach, że obraz rozmazał mu się przed oczami.

Za szybko zaczęło dziać się to, czego paladyn Feyviti obawiał się już wcześniej. Refleks zanikał, a mięśnie wiotczały, liczba najeźdźców zdawała się nie maleć. Dookoła niego zaczynał układać się wał ze zwłok, ale on czuł się coraz mniej zdatny do walki. W jego uszach zaczął narastać dziwaczny, niski dźwięk, jakby ciśnienie krwi chciało rozerwać tętnice i dostać się do mózgu. Czuł, że umiera.

Zamarł na jeden oddech i zdał sobie sprawę, że nie tylko on słyszy ten dźwięk. Podniósł głowę do góry, wypatrując tego, co obserwowali wszyscy dokoła. Nad jego głową, leniwie wachlując skrzydłami, unosiły się trzy wielkie wije. Z postaci dojeżdżających je lordów zdawały się unosić charakterystyczne, wielobarwne strugi potężnej energii.. Spomiędzy ułożonych rąk wyrastał gruby, płonący łańcuch, który łączył ich, formując trójkąt. Niski dźwięk wciąż narastał, aż w kulminacyjnym momencie, na jedno uderzenie serca, zapadła cisza. Czas jakby się zatrzymał, a z unoszącego się, magicznego trójkąta wyfrunęła fioletowa, ledwo widoczna kuleczka. Kulista emanacja magicznej energii pofrunęła błyskawicznie, zostawiając za sobą delikatną smugę i zniknęła w ziemi kilkadziesiąt metrów przed Naraalem.

Najpierw poczuł ciepło na całej skórze, potem ogłuszający dźwięk i siłę rozrywającej eksplozji. Ziemię, na której stali Grithianczycy po prostu rozerwało. Wybuch porozrzucał ciała w promieniu kilkudziesięciu metrów, często we fragmentach. Anielski wybraniec spojrzał na dymiący krater. Dwóch jeźdźców podleciało do niego i zaczęło znacząco machać rękoma, ich usta poruszały się, jakby próbowali mówić, ale on niestety nie słyszał nic, oprócz przenikliwego pisku. Obaj mężczyźni byli bardzo młodzi, wyglądali na jego rówieśników, jednak ich wzrok wydawał się przenikliwy. Był to wzrok prawdziwych, doświadczonych żołnierzy.

– Połóż króla na mojego wija, szybko! I wskakuj do Kirifona – usłyszał w końcu przytłumiony krzyk. Postać wskazała na towarzysza.

Nie zastanawiając się, podniósł rannego. Jakież było jego zdziwienie, gdy pomimo płytowej, grubej zbroi okazało się, że mężczyzna nie ważył zbyt dużo. Pancerz był bardzo lekki. Złapał „upadłego” pod pachami, podbiegł truchtem i przełożył przez grzbiet ogromnego gada. Ciężko dysząc, wskoczył za jeźdźca zwanego Kirifonem. Mimochodem usłyszał tylko:

– Proszę się trzymać, Wasza Wysokość.

– Trzymaj się, chłopcze – powiedział jeździec, z którym miał lecieć Arestog. Pokazał na element uprzęży i dodał – zapnij pasy, ruszamy. Jestem Kirifon ger Nerok, a ten obok to Fortan ger Nuriad – krzyczał. – A jak ty się nazywasz, chłopcze?

– Naraal Arestog – odpowiedział.

– To nie jest szlacheckie nazwisko, prawda? – ponownie zakrzyknął Kirifon, kiedy już wznieśli się poza zasięg łuczników Grithianu.

– Nie – odrzekł.

– Musimy odwieźć króla do zamku. Nadszarpnięte morale mogą się źle skończyć dla Xynthialu – oznajmił ger Nerok, ale Naraal widział już wszystko jak przez mgłę. Chwilę później zemdlał.

***

– Ratujcie króla! – otrzeźwił go krzyk Fortana, zanim jeszcze wylądowali.

Chłopak właściwie nie był pewien, czy leżał bez przytomności, czy spał. Rozejrzał się. Był na dziedzińcu zamku. Oprócz stojących nieopodal stołów i beczek oraz czwórki gwardzistów, plac był pusty, choć przez uchylone, dębowe wrota prowadzące do wysokiego zamku dostrzegał jakichś ludzi.

Obok nich lądował jeszcze jeden jeździec. Choć zbroja, którą nosił zasłaniała praktycznie całe jego ciało widział, że pod nią kryje się ktoś dużo młodszy, a może nawet w jego wieku. Emblematy, identyczne z królewskimi, sugerowały, że był to – Ereitan II Xynthia, królewski syn.

– Król ranny! – ryknął Kirifon.

Postać w zbroi przywołała gwardzistów, a ci przybiegli bez wahania.

– Co się stało? – zapytał rycerz, który wybiegł na dziedziniec.

– Wij królewskiej mości został zestrzelony – nie zastanawiając, się oznajmił Naraal. – Spadł z dużej wysokości. Bestia próbowała go uratować, ale…

– To jest bohater, który chronił jego królewską mość przed barbarzyńskimi hordami! Zabił kilkunastu wojów! Walczy lepiej niż niejeden z nas! Walczy jak prawdziwy rycerz… i Xynthialczyk, lordzie – dodał szybko ger Nerok.

– Pomyślimy nad tym, tymczasem ratujmy mojego ojca – odpowiedział królewski syn. Dopiero teraz, gdy otrzeźwiał, zdał sobie sprawę z tego, jak wielki zaszczyt go dotknął. Czuł, że jest na swojej ścieżce przeznaczenia przepowiedzianej przez anielicę.

Gwardziści przynieśli prowizoryczne nosze, ostrożnie umieścili na nich swojego władcę, po czym wbiegli do zamku przez potężne drzwi. Arestog, podążając za Fortanem ger Nuriadem i Kirifonem ger Nerokiem, wszedł do wnętrza pałacu. Zobaczył, że strażnicy położyli rannego monarchę na ogromnym stole. Na jego oczach delikatnie zdjęli mu hełm.

Chłopak rozejrzał się, była to prawdopodobnie sala tronowa lorda namiestnika. Na środku stał ogromny stół mogący pomieścić kilkudziesięciu gości, a na samym końcu podłużnego pomieszczenia znajdował się namiestnikowski tron. Dookoła było kilkoro potężnych drzwi. Zapewne prowadziły do prywatnych kwater najwyższych dostojników. Front i tył pomieszczenia zdobiły wysokie, kolorowe witraże. Oprócz niego przy stole stało kilkunastu ludzi, wszyscy wyglądali na generałów, rycerzy lub magów.

Pośród tłumu możnych, ktoś zwrócił jego uwagę, a była to postać w pięknej płytowej zbroi. Chłopak nie widział zbyt wiele arystokracji w swoim życiu, ale pierwszy raz zobaczył kobiecy pancerz, szczególnie tak kunsztowny. Ta zbroja była prawdziwym dziełem sztuki przedstawiającym piękne, kobiece ciało. Wzmacniana magicznie stal uformowana była w taki sposób, aby zwężenie w talii i delikatnie zarysowane mięśnie brzucha nadawały smukłości. Nieco wyżej znajdowały się dwie wypukłości o kształcie krągłych piersi. Naraal nie musiał patrzeć na twarz, żeby wiedzieć, że to elfka. Wiedział kim ona jest i choć czytał o jej urodzie, nie spodziewał się takiego piękna. Aryeh Neyiri – ostatnia żyjąca z trójki i matka króla, miała ponad osiemdziesiąt lat, ale nie wyglądała na więcej niż trzydzieści. Było to normalne, elfy starzały się dużo wolniej. Stała dumnie z ręką opartą o głowicę legendarnej złotej szabli z rubinem zamkniętym w rękojeści. W jej oczach nie było łez, za to czuć było przejmujący smutek. Naraal wiedział z „Pamiętnika Podróżnika Vaa”, że choć lady Aryeh, jak była nazywana, nigdy nie urodziła, to Ereitan był tak samo jej dzieckiem, jak i reszty z nieżyjącej już trójcy.

– Nie wyjdzie z tego – oświadczył starszy mężczyzna w czarnej szacie. Naraal w lot pojął, że był to medyk. – Król odchodzi.

– Jesteś pewien? – zapytał książę, jakby próbował oszukać rzeczywistość.

Naraal nie mógł oderwać wzroku od smutnych oczu lady Aryeh wbitych w umierającego króla.

– Jako arcymag znam się na tym – odparł, patrząc po zebranych. – Wiele kości ma połamanych, dodatkowo rany wewnętrzne. W jego wieku jest to śmiertelne, nawet jego elficka krew go nie uratuje.

– Dziękuję ci, mój aniele – wyszeptał król, z wysiłkiem przechylając głowę w stronę Naraala. – Nie udało ci się mnie uratować, ale dzięki tobie umrę przy rodzinie.

Dla wszystkich był to znak, żeby się oddalić. Lady Aryeh podeszła do niego i ucałowała go w czoło, po czym odwróciła się i oddaliła. Dla obserwującego ich chłopaka było to dziwne i obce zachowanie. Matka, która nie opłakiwała syna.

Syn został przy królu, pomimo trwającej bitwy. Każdy ojciec powinien móc pożegnać się ze swoim dzieckiem. Arestog obserwował jak rozmawiali, jednak chwilę później chrapliwy oddech, który wydawał z siebie król ucichł. Stało się oczywiste, że monarcha właśnie zmarł.

– Król odszedł – powiedział po chwili książę.

– Panie! Panie! – krzyczał mężczyzna wbiegający z dziedzińca. – Meymuss rzucił do szturmu odwód! Północna brama padła, walki trwają na murach i niższym dziedzińcu! Nie wytrzymamy dzisiejszego dnia!

– Jako pierworodny syn monarchy, po jego śmierci, obejmujesz dowództwo – powiedział mężczyzna w czarnej szacie. – Na mocy nadanego mi prawa, jako arcymag królewski Xynthialu, nadaję ci tytuł królewski Ereitanie II Xynthio, synu Ereitana I Xynthii, króla Xynthialu – mówił to takim głosem, jakby chciał się pozbyć odpowiedzialności za ewentualną klęskę.

Naraalowi wydawało się, że jest nie w tej bajce. Był chłopem, wieśniakiem. Jego przygoda w innej sferze, była wyjątkowa, ale obserwując z boku najwyższe sfery swojej ojczyzny, czuł się nieswojo.

– Mamy jakieś szanse? – zapytał Ereitan II tłum królewskich doradców.

– Wątpię, panie – odpowiedział ktoś, kto wyglądał na wysoko postawioną osobę. Chłopak nie mógł się połapać, kto jest kim na dworze.

– Może… – wtrącił nagle Naraal.

– Kim jesteś, żeby zabierać głos, obszarpańcze? – krzyknął królewski arcymag.

– Cisza! – krzyknął niespodziewanie Ereitan II. – Osłaniał króla, pozwolił mojemu ojcu wrócić do nas. Powinniśmy go wysłuchać i tak nie mamy innej możliwości!

– Myślę, że nadszedł czas, abym dał to tobie, królu – powiedział Arestog, wyjmując zwój, który znalazł na swojej szafce nocnej tuż obok sztyletu Feyviti.

– Mamy mnóstwo magicznych zaklęć – zakpił arcymag, jednak kiedy król przekazał mu zapisany pergamin, zamilkł. Na kilka sekund zapadła cisza przerywana jedynie wybuchami i krzykami dochodzącymi przez otwarte wrota. Mag zbladł, po czym dodał – to… to jest potężne… potężne zaklęcie! Skąd je masz, chłopcze?

– Znalazłem… – odpowiedział zachowując zimną krew, ale urwał. Nie wiedział co miałby mówić dalej.

– Co to jest? – spytał nowy król.

– Każdy martwy, który padł na tej ziemi, powstanie na nasze wezwanie – oznajmił arcymag. Wydawał się zahipnotyzowany tym, na co właśnie patrzył.

– Czy to bezpieczne? – spytał król.

– Bezpieczne tak, ale czy etyczne? – spytał mężczyzna w czerni. – W końcu to nasi żołnierze, ludzie, przyjaciele i rodacy. Ludzie, którzy oddali życie za kraj.

Ereitan II zawiesił wzrok na kamiennej posadzce. Przeszedł kilka kroków w przód, a następnie zawrócił i spojrzał magowi w oczy.

– Oddali życie za kraj, oddali wszystko, prawda?

– Tak, królu.

– Więc oddaliby więcej, gdyby mieli. Martwi nie są kosztem, którym powinniśmy się martwić, są nim żywi – stwierdził monarcha, po czym krzyknął – za Xynthial!

Zebrani, którzy przypatrywali się tej wymianie zdań, po chwili unieśli miecze w górę i zakrzyknęli:

– Za Xynthial!

Echo ich głosów odbiło się od pustych ścian wielkiej sali, po czym zapadła wymowna cisza. Wzrok wszystkich padł na postać w czarnej szacie.

– A… tak! Zbiorę gildię! Tutaj, na irnifalskiej ziemi, zgnieciemy Grithian raz na zawsze, mocą śmierci – po czym dodał pod nosem – będę potrzebował kryształów, dużo kryształów…

Postać w czarnej szacie, ściskając zwój, jakby był najcenniejszą rzeczą jaką kiedykolwiek trzymała, truchtem pobiegła do drzwi, prawdopodobnie prowadzących do wieży magów. Wszyscy odprowadzili arcymaga wzrokiem. Naraal spojrzał na Ereitana. Młody król wyglądał na niewiele starszego od niego. Choć widać było, że stara się ukryć to, że jest zagubiony. Zmarł jego ojciec, królestwo chyliło się ku upadkowi, on sam został władcą i musiał podjąć decyzję, która prawdopodobnie zmieni oblicze świata. Zdawał się usprawiedliwiać przed sobą, że podjął taką decyzję, którą musiał podjąć, jednak nadal zastanawiał się, czy była ona dobra.

Naraalowi, obserwującemu swojego rówieśnika przeszło przez myśl, że przecież może zająć się tym ktoś inny, na przykład jego babcia, która wychowała już dwóch władców. Spojrzał na nią i widząc zacięte, smutne oczy obserwujące przez uchylone okno witrażu bitwę, zrozumiał jaką funkcję pełni elfka. Nie brała żadnej odpowiedzialności, służyła radą tylko, kiedy ją o to poproszono, nie chciała wpływać na swojego wnuka. Władza zdawała się jej nie interesować.

– Dziękuję ci – odezwała się niespodziewanie lady Aryeh. Naraal zdał sobie sprawę, że po raz pierwszy słyszy jej głos, był spokojny, zmysłowy, głęboki i jakby martwy, smutny.

Spojrzała na niego oczyma koloru morza, a on zamarł. Zbliżała się i musnęła jego policzek swoimi wargami, po czym odwróciła się i wyszła na dziedziniec.

– Nie obchodzi mnie, skąd to masz – odezwał się głos. Naraal odwrócił się i zobaczył króla Ereitana II Xynthię patrzącego na niego tymi samymi, co babcia, morskimi oczyma. – Jednak jeśli to zadziała, Korona, jak i całe królestwo, będzie ci dozgonnie wdzięczna. Otrzymasz tytuł szlachecki, posiadłość, pieniądze i…

Tutaj król przerwał i podszedł do okna. Purpurowe światło zdominowało naturalny, słoneczny odblask, a pola zaczynały się poruszać. Potem oczom obserwujących ukazały się wstające, martwe ciała, rozrywające swoją skórę i mięśnie. Dziedziniec zaczął czerwienieć od krwi i ludzkiego mięsa, a chwilę później bieleć od idealnie czystych, lekko zabarwionych magiczną czernią kości. Naraal również podbiegł do okna i zobaczył, że w oddali tysiące kościotrupów powstawało, rozrzucając kawałki swoich ciał wokół i idąc w stronę zachodu.

– Jeśli to wygramy, nigdy ci tego nie zapomnę, chłopcze – dodał po chwili Ereitan II.

Cum Daemonibus

Naraal Arestog odłożył delikatnie książkę na miejsce. ,,Przygody podróżnika Vaa” były bardzo stare nawet wtedy, kiedy je znalazł, a było to przeszło dziesięć lat temu. Znalazł ją na strychu rodzinnego domu. Pomimo tego, że miał już siedemnaście lat, dalej uwielbiał przeglądać ją przed snem. Właściwie to nigdy się z nią nie rozstawał. Zaciekle bronił swojego skarbu przed niszczycielskimi łapskami swojego młodszego rodzeństwa. Była dla niego bezcenna. Symbolizowała wolność, ucieczkę od rzeczywistości. Inspirowała do walki o marzenie, które miało się spełnić.

Naraal pochodził z chłopskiej, wielodzietnej rodziny. Całe jego życie skupiało się na pomaganiu w prowadzeniu gospodarstwa. Przytłaczała go nuda, każdy dzień był taki sam. Praca na roli, posiłek i sen zdawały się przeplatać. Chłopak nie dostrzegał żadnych perspektyw, ale nie przeszkadzało mu to dopóki przypadkiem nie znalazł owej książki. Ojciec nigdy nie był zainteresowany kartkami poznaczonymi niezrozumiałymi dla niego znakami. Podobnie jak większość chłopów, tak i on, nie potrafił czytać.

Naraal również tego nie potrafił i nic nie zapowiadało zmiany tego stanu, aż do momentu, kiedy będąc na jarmarku wykorzystał chwilę nieuwagi matki i wymknął się. Siedmioletni wtedy chłopak podszedł do handlarza wyglądającego na obcokrajowca i zapytał o tajemnicze litery. Traf chciał, że spotkał mężczyznę, który może z dobrego serca, a może z braku lepszego zajęcia zaczął objaśniać mu głoski. Minęło trochę czasu, zanim rodzicielka spostrzegła nieobecność pierworodnego. Jeszcze więcej, zanim go odnalazła. Te parę godzin wystarczyło, jednak chłopcu na nauczenie się większości liter. Sam handlarz był pod wrażeniem chłonności umysłu dziecka. Nawet próbował przekonać jego rodziców, by wyprawili go na nauki. Ojciec jednak nie podszedł do tego zbyt entuzjastycznie, szczególnie, że nie było go na to stać.

Od tego czasu Naraal, w każdej możliwej chwili, uczył się czytać. Co tydzień jeździł z rodzicami na targ, aby tam prosić przypadkowych handlarzy o pomoc w nauce. W zamian za to oferował im symboliczną pomoc lub drobne przedmioty, które udało mu się podkraść z rodzinnego domu. W końcu, po czasie, chłopcu udało się przeczytać samemu pierwszy rozdział ,,Przygód Podróżnika Vaa”. W kolejnych kilku rozdziałach odkrył ze zdziwieniem jak myląca była ta nazwa. Vaa nie był ani podróżnikiem, ani nie miał żadnych przygód. Vaa był jedynie marionetką w rękach pozaziemskich istot. Naraal zaczął zastanawiać się, czy i jego losem nie rządzi jakaś tajemnicza siła, której nie jest w stanie się oprzeć.

Gdy tylko nadarzyła się przerwa w pracy, on czytał. To właśnie ta, pokryta wytartą już czernią i tajemnicza zarazem, księga poszerzyła horyzonty dziecka. Naraal zaczął rozumieć ogrom świata. Świat Nur’estiri’gh wydawał się mu nieskończenie wielki i ciekawy. Śnił więc w nocy i marzył w dzień, o nieznanych zachodnich krainach oraz południowych krańcach świata. Myślał o tajemniczym kontynencie Ghnti, gdzie rządziła magia, a jego powierzchnia nigdy nie została zbadana. Pożądał Nur, gdzie cywilizacja upadła. Wzdychał tęsknie do Błogosławionego Imperium. Dziwił się, że niegdyś jego ojczyzna – Xynthial nie istniała na mapie. Zapragnął wyruszyć w świat, zmieniać go, być kimś.

Rodzina jednak podcinała mu skrzydła. Pochwalił się kiedyś matce, że chciałby zostać podróżnikiem. Snuł opowieści o zwiedzaniu niezliczonych krain. Chciał widzieć setki ludzi, oglądać niewyobrażalne dziwy, jakich nie uświadczyłby w rodzinnych stronach – przeżyć przygodę.

– Wyrośniesz z tego – odpowiedziała. – Kto będzie zajmował się twoimi braćmi i siostrami, kiedy nas zabraknie?

Naraal zapamiętał te słowa. Choć się rozczarował, poczuł jakąś wewnętrzną dumę z tego, że ktoś pokłada w nim nadzieję i uważa odpowiedzialnym za przyszłość rodziny. Słowa matki głęboko na niego wpłynęły i zmieniły postrzeganie niektórych spraw. Kobieta, która dała mu życie i miłość, przecież nie mogła źle mu życzyć. Postanowił dojrzeć. Przestał śnić na jawie. Zaczął myśleć o sprawach bardziej przyziemnych. A przynajmniej się starał.

Siedemnaste urodziny sprawiły, że coś w nim pękło. Zew zwyciężył. Dziwne uczucie kazało mu ruszyć w drogę. Po zachodzie słońca, kiedy wszyscy położyli się spać, spakował najpotrzebniejsze rzeczy i ruszył na wschód w stronę wielkiego oceanu. Wreszcie poczuł się wolny.

Trakt wydawał mu się zatłoczony. Nigdy nie widział takiego tłumu. Podziwiał różnorodnośćstrojów ludzi spotykanych po drodze. Poznał wielu pomocnych i bezinteresownych wędrowców, którzy pomagali mu w taki sposób, że zaczynał zastanawiać się, czy to zasługa jego czaru, czy może każdy samotny wędrowiec spotyka się z taką gościnnością. Obcy ludzie często zapraszali go do swoich obozów i gościli. Dzięki nim Naraal wiele się nauczył, zyskał doświadczenie oraz cenne umiejętności. Jak na wieśniaka, był bardzo otwartym i wzbudzającym zaufanie kompanem. Charyzma i otwartość powodowały, że rozmowa z nim zadowalała nawet szlachetnych panów i uczonych. Jego największą zaletą pozostawało nadal to, że potrafił słuchać. Zapamiętywał fakty i cały czas rozbudowywał swój światopogląd. Każdy, kogo spotkał na tym irnifalijsko-istrolijskim trakcie, wydawał się niesamowity, nietypowy i odmienny. Napotkani ludzie, między którymi byli zarówno magowie, jak i duchowni czy rycerze, jawili się mu jako inna historia, inny punkt widzenia. Chłopak podczas podróży dowiedział się dużo o polityce, swojej ojczyźnie – Xynthialu, ekonomii oraz geografii. Napotkani mówili mu o matematyce, chemii i magii. Słuchał z pasją o legendach, przygodach tudzież odległych lub bliskich krainach, gdzie żyją niesamowite stworzenia i inne rasy. Na tym trakcie pierwszy raz zobaczył derfa. Poprzysiągł sobie, że musi odwiedzić kiedyś podwodny kraj Rph’eaenm – ojczyznę tych istot. Na tej drodze nauczono go, jak można przetrwać jedząc tylko to, co rośnie w lesie. Zaczął bać się potęgi Grithianu czyhającego na Xynthial i nie mógł się doczekać aż zobaczy Złoty Valandriol oraz jego perłę – legendarne stare miasto Deriolu.

Nie mógł włóczyć się w nieskończoność. Na końcu szlaku malował się krajobraz, wznoszących się ponad budynki Istrolu, portowych żurawi.

Poczuł, że morze jest jego przeznaczeniem. Nie szukał rozwiązania długo. Porozmawiał chwilę z kapitanem na przycumowanym statku „Głodny Marynarz”. Nawet zdziwił się, jak łatwo mu poszło, nie wiedział czy to kwestia jego erudycji, czy zapotrzebowania na załogę, ale został przyjęty od razu. Jeszcze tego samego dnia wyruszył jako majtek na wyspę Aryol. Szczęście dopisywało mu od początku podróżny tak bardzo, że nie wierzył w to, że w tym nowym, szczęśliwszym świecie bywali w ogóle ludzie nieszczęśliwi.

***

Naraal wpatrywał się w horyzont, opierając się o drewniany reling. Spoglądał na gwiaździste niebo. Zapowiadała się spokojna noc. Wrócił pamięcią do swojego życia na wsi. Przez siedemnaście lat, każdy dzień był podobny do poprzedniego. Spojrzał na podniszczony już egzemplarz „Przygód podróżnika Vaa”, westchnął, po czym udał się w stronę swojej kajuty. Wszedł do ciasnego pomieszczenia, usiadł na posłaniu i położył ukochaną książkę na skrzynce leżącej obok łóżka, w której znajdowały się wszystkie jego rzeczy. W kajucie nie było niczego więcej, tylko skrzynia, stara prycza i ten cholernie niski sufit. Tak niski, że nie było sensu wsadzać tam nawet krzesła. Wyjął ze specjalnego otworu kryształ, który wydał z siebie dźwięk przypominający kliknięcie i zgasł, a w pokoju zapadła ciemność. Położył się na pryczy i chwilę wpatrywał w dominującą w pokoju czerń. Następnego ranka mieli dotrzeć do Aryolu. Buzowały w nim niewytłumaczalne emocje. Miał dziwne wrażenie, że czeka go tam coś niezwykłego. Udało mu się zasnąć dopiero nad ranem. Pamiętał, że niebo już szarzało.

Obudził go dźwięk rogu, który oznajmiał przybycie do portu. Naraal przypomniał sobie ze zgrozą, że miał pełnić poranną wartę i wystraszył się, że pierwszy oficer zauważył jego spóźnienie. Ubierając się w pośpiechu, wybiegł na pokład i po chwili z ulgą stwierdził, że nikt nie zwrócił uwagi na jego nieobecność. Na horyzoncie wyraźnie malowała się już wyspa. Zamierzał udawać, że cały czas był na pokładzie.

– Dużo do rozładowania, pierwszy oficerze? – zapytał podchodząc jakby mimochodem.

– Trochę – odburknął, wiecznie zamyślony, wyższej rangi marynarz.

– Długo nam to zajmie, pierwszy oficerze?

– Trochę… – odpowiedział śpiąco, a po chwili zapadła męcząca cisza.

Czuł się nieco zbity z tropu.

– Jak długo tu zostaniemy? – spytał w końcu.

– A na trochę… – odpowiedział spokojnie.

Po tej ‘’dynamicznej” wymianie zdań Arestog zdecydował się stanąć trochę dalej. Po prostu czekając na dalsze rozkazy.

– Arestog!

– Tak?! – zareagował od razu chłopak. Odwracając się, zobaczył znajomą twarz i od razu dodał – kapitanie?

– Co zamierzacie? Załoga zajmuje się przygotowaniem do rozładunku, a wy stoicie przy maszcie i patrzycie w dal, niczym jakiś idiota – kapitan miał skłonności to mówienia pełnych zdań na jednym wdechu. Wypowiedź zajęła mu raptem dwa uderzenia serca. Chłopak przez chwilę stał jak wryty i zastanawiał się, co właściwie teraz usłyszał.

– Już idę! – odkrzyknął zdecydowanie. – Kapitanie!

– Gdzie idziecie? – odezwał się kapitan.

Naraal przez ten krótki rejs nauczył się, że jego przełożony miewał różne nastroje, rozmowa z nim zawsze kierowała się jakąś abstrakcyjną logiką.

– Pomóc swoim kolegom, załodze… – odpowiedział niepewnie.

– Nie kazałem wam iść pomagać załodze! – krzyknął przełożony.

– Nie…? To znaczy. A tak, oczywiście!

– Zapytałem, co zamierzacie!

– Pomóc! – krzyknął ochoczo, jednak po chwili dodał zmieszany pytaniem – wykonać swoje obowiązki!

– Dobrze! Zuch chłop! Macie wolne na dziś! – powiedział kapitan z dziwacznym entuzjazmem, po czym dodał – opowiadaliście o tych swoich przygodach, co je chcieliście przeżyć, to teraz idźcie i przygodujcie.

Naraal patrzył przez chwilę, to na pracującą w pocie czoła załogę, to na siwobrodego kapitana z fajką w ustach, który właśnie przestał się nim interesować i spoglądał na panoramę miasteczka. Ponad gromadę niskich domów wybijały się jedynie dwa budynki. Jednym był kościół Ethnu, drugim ratusz.

Kiedy tylko przybili do brzegu, młodzieniec zdecydował się ruszyć na „przegląd wyspy”. Nie zastanawiał się dokąd idzie, nie miał celu. Szybko jednak zaczęły towarzyszyć mu dziwne uczucia, których doznał poprzedniego wieczoru. Miał nieodparte wrażenie, że idzie w konkretnym kierunku.

Nie mylił się.

Bezwiednie wszedł do gęstego lasu. Nie zwracał nawet uwagi na uspokajającą zieleń i charakterystyczny, kojący zapach boru. Po zaledwie kilkuset metrach, zamknięty pośród ścian drzew otaczających wąską ścieżkę, stanął. Odsłonił gałęzie krzewów, a jego oczom ukazały się ruiny. Ruszył przed siebie. Czuł, że to może być właśnie jedno z takich miejsc, dla których opuścił rodzinny dom. Liczył na coś niepowtarzalnego. Na schodach prowadzących w dół znajdowało się pełno liści oraz ziemi. Nie dostrzegał na nich żadnego tropu, czy też odcisku stopy. Przecież to niemożliwe, że tak blisko ruchliwego portu, na zaludnionej od setek lat wyspie, ukrywały się niesplądrowane lub nieodwiedzane przez nikogo ruiny. Choć im bardziej zbliżał się do budynku, tym większy niepokój go ogarniał, to nadal zwyciężała chęć przygody. Zdawało mu się nawet, że coś go tam przyciąga.

Kiedy zszedł kilka stopni w dół, zanurzył się w ciemności, ale już parę kroków dalej dostrzegł zieloną poświatę, docierającą gdzieś z drugiego końca tunelu. Trochę dalej to światło zaczęło nabierać formy, były to dwa ogromne kryształy. Nigdy nie widział magicznych klejnotów o takiej wielkości – były wyższe od niego. Podszedł do nich i zaczął się im przypatrywać. Fosforyzujące zielenią kamienie stały osadzone w idealnie dopasowanych, kamiennych niszach.

Niespodziewany rozbłysk oślepił go na tyle mocno, że chłopak musiał zasłonić sobie oczy ręką, lecz kiedy je odsłonił nie był już w kamiennym tunelu. Miejsce, w którym się znajdował, nie wyglądało mu na Eestirię. Tkwił w zawieszeniu pośród szarej nicości. Wokół niego, w ciasnym kręgu skupiały się setki, jeśli nie tysiące, dziwnych, przerażających, człekokształtnych istot. Potworne sylwetki, składające się głównie z półprzeźroczystej, szarawej tkanki i dziesiątek losowo wtopionych w nią oczu. Tysiące ślepi zamykało się w amebicznych ciałach, znikając bez śladu i pojawiając się w zgoła innych miejscach. Młody Arestog na początku pomyślał, że to sen, zwodniczo realny koszmar, ale z każdą chwilą utwierdzał się w przekonaniu, że znalazł się w bardzo złym miejscu, w dość niekorzystnym czasie. Zamarł i czekał na rozwój sytuacji. Kolejne, co do niego dotarło to odkrycie, że świat, w którym się aktualnie znajdował, posiadał więcej niż trzy wymiary. Istoty stały jedne w drugich, wtapiając się w siebie, tworząc bezkształtną, lepką mgłę, jednocześnie widocznie były od siebie oddzielone. Naraalowi nie dotykał ich, a jednocześnie wydawało mu się, że przenika je, czując przy tym coś pomiędzy lekkim mrowieniem a zimnem.

Przyglądał się światu, w którym się znalazł, a z każdą chwilą zdawał się dostrzegać nie tyle więcej (jak po gwałtownym zanurzeniu się w ciemności), ile inaczej. Kiedy tak stał, czekając na rozwój wydarzeń, które jak się obawiał, miały zakończyć jego życie, wszystko stawało się bardziej jaskrawe. Zarysy istot były coraz ostrzejsze, bardziej ludzkie, a niebo, które się nad nim otwierało, zmieniało barwę w przyjemny, różowawy błękit zachodzącego słońca.

– Witaj, przybyszu – odezwał się w jego głowie damski głos. Miał dziwaczny ton, jakby coś, co nigdy nie spotkało człowieka próbowało go uwieść. – Czekaliśmy na ciebie.

– Tak? Ale… gdzie ja teraz jestem? – wydukał.

– W sferze światła – rozległa się odpowiedź. – W sferze wiecznego szczęścia.

– Czym jesteście? – rzucił z lekką odrazą.

– Nasza rasa nazywa się Ghfn’youy’phf – tu padły niemożliwe do wypowiedzenia głoski, usadowione na różnych wysokościach skali głosu, których praktycznie nie dało się zapamiętać. Nazwa była na tyle skomplikowana, że od razu wiedział, że nie powtórzy jej, choćby słyszał ją setki razy.

– Dlaczego tu trafiłem? – dociekał Naraal.

– Z powodu anioła, który poprosił nas, byśmy cię ugościli.

Naraal od razu skojarzył to z książką, która go wychowała, ale myśl ta szybko znikła, jakby wyparowała.

Istoty, choć nadal przerażające, wydawały się coraz przyjaźniejsze, a głos przybierał milszy wydźwięk. Słychać w nim było prawdziwą miłość i ukojenie, co przywodziło na myśl spokój rodzinnego domu, a zarazem seksualną rozkosz.

– Jesteś wybrańcem.

– Ja? Wybranym? Do czego? – zdziwił się.

– Do wielkich rzeczy. Będziesz musiał uratować swoją ojczyznę, Xynthial – usłyszał w myślach.

Z kłębowiska ciał pozostała tylko jedna, stojąca przed nim postać, która z minuty na minutę coraz bardziej przypominała kobietę. Niezwykłą kobietę. Najpiękniejszą kobietę, jaką Naraal kiedykolwiek mógł sobie wyobrazić.

– Jesteś wybrańcem. Tym, który zmieni los Eestirii na zawsze.

– Ale dlaczego ja? – dalej pytał Naraal, wpatrując się w postać formującą się przed nim.

Rozejrzał się i dostrzegał coraz więcej szczegółów otoczenia, których wcześniej nie widział. Kiedy spojrzał pod nogi, uświadomił sobie, że nie stoi na niczym konkretnym, ale jednak coś go utrzymywało. Wpatrując się w dziwaczny grunt, potrafił wyłapać drobne elementy powierzchni. Widział każde ziarenko pozawymiarowej, piaszczystej substancji, które w końcu zlewały się w jedną strukturę, ginąc gdzieś w oddali. Rozróżniał nie tylko fakturę konkretnych substancji, ale również ich wnętrze i powierzchnię z każdej strony oraz boków. Towarzyszyło temu niesamowite uczucie, którego nie potrafił opisać nawet we własnych myślach.

– Jesteś wyjątkowy – powiedziała kobieta ubrana teraz w jedwabną, skromną, ale seksowną suknię.

Zrobiła krok w jego stronę.

– Bystry… – zbliżała się do niego – inteligentny… – znajdowała się już nie dalej niż na wyciągnięcie ręki… – odważny, prawdomówny, otwarty, skromny…

Naraal bezustannie patrzył w jej jasnoróżowe, hipnotyzujące oczy. Przysunęła się tak blisko, że czuł jej oddech na swojej twarzy. Miała taki niewinny wzrok, kiedy na niego spoglądała.

– I utalentowany – skończyła, zarzucając mu ręce na szyję, po czym zaczęła całować.

Nagle zrobiła krok do tyłu. Przez chwilę taksowali się wzrokiem. Jej jasnoróżowe oczy skrywały głębię ukrytych emocji. Miały jakiś magnetyczny, nieziemski urok. Badawczo i jakby trochę poddańczo, wpatrywała się w Naraala, a chłopak czuł, że rośnie w nim podniecenie. Przyglądał się chwilę jej piersiom, których zarys malował się w fałdach prostej sukni. Dziewczyna, widząc to poruszyła delikatnie ramionami i ubranie bezszelestnie osunęło się do jej stóp, ukazując niespotykanie perfekcyjne ciało. Krew odpłynęła z mózgu, a sam chłopak, o dziwo, poczuł się zrelaksowany. Wszelkie znamiona niepewności i strachu odeszły. Patrzył chwilę na piękno, które stało przed nim, nie wierząc własnym oczom. Nagle zdał sobie sprawę, że oboje są nadzy. Naraal całe swoje życie czekał na taką chwilę, śnił o niej, marzył wielokrotnie. W tym momencie to wszystko było rzeczywiste, a jego rajski ogród znajdował się tu i teraz. Stał i patrzył niczym zahipnotyzowany. Dziewczyna znów podeszła do niego, muskając delikatnie jego ciało swoim. Wpiła swoje usta w jego wargi, a on długo rozkoszował się ich smakiem i zmysłowym dotykiem. Czuł subtelny napór jej nagich piersi. Ciepło, bijące od miękkiej skóry, powodowało u niego gorące dreszcze, płynące falami wzdłuż kręgosłupa. Ręce automatycznie objęły kochankę i wędrowały w dół, muskając koniuszkami palców jej delikatną skórę. Zatracony w niekończącym się pocałunku, złapał ją za pośladki i ścisnął mocno. Były zadziwiająco przyjemne. Wszelkie troski i lęki odpływały w nicość. Istota, odrywając usta od jego nienasyconych warg, wydała z siebie zduszony jęk. Spojrzał na nią, próbował wyłapać najmniejsze detale urody. Jej dolna warga drżała z podniecenia, podczas gdy oczy mówiły tylko jedno: zrób ze mną, co chcesz, jakby jutra nie było. Odwróciła się niespiesznie i z gracją. Poczuł, jak jej pośladki ocierały się o jego nagie ciało, a dłonie złapały jego ręce i ułożyły na krągłych, apetycznych piersiach. Jego palce zacisnęły się mocno. Połączenie bólu i podniecenia spowodowało, że anielica cicho westchnęła. Ujął ją, kusząco wypiętą w jego stronę, drżącymi rękami i zbliżył się. Oddech dziewczyny przyspieszył jeszcze bardziej, a po chwili przeistoczył się w subtelny jęk, kiedy w nią wszedł. Ten głos był najbardziej podniecającym dźwiękiem na świecie. We wszystkich światach. Poczuł rosnące podniecenie, po czym przyspieszył tak bardzo, że aż zabrakło mu tchu. Starał się utrzymać rytm mocnych pchnięć, ciągnąc ją za trzymane w garści, czarne jak węgiel i błyszczące jak diament. włosy. Dziewczyna zaczęła krzyczeć, a on wpijał się, wciąż głodnymi ustami, w jej alabastrową, długą szyję. Podniecenie wzmagało się, aż wreszcie eksplozja pożądania przesłoniła oczy i rzuciła go z impetem na ziemię.

– Musiałam podziękować ci za to wszystko, co dla mnie zrobisz, mój ukochany – powiedziała kojącym, słodkim głosem. – Muszę cię jeszcze wiele nauczyć skarbie. Muszę nauczyć cię walczyć. To kiedyś uratuje ci życie. Czy masz jakąś broń? – zapytała.

– Mam… miałem nóż, kiedy tu wchodziłem – odpowiedział Naraal, nawet nie zdziwił się, jak szybko od zbliżenia zeszło do rozmowy. Nie wywołało u niego zdumienia nawet to, że nie był zdyszany. Był przecież w sferze światła.

– Twoje rzeczy są w skrzyni, która stoi za tobą – odpowiedziała.

Odwrócił się i dostrzegł kufer. W tym wymiarze widział go jednocześnie ze wszystkich stron, jak i ze środka. Dostrzegał ułożone w środku ubranie i spoczywający na nim nóż w pochwie. Widział każdy zadzior na ostrzu, nitkę ubrania i drzazgę kufra jednocześnie, choć obserwował jedynie skrzynię.

– Przynieś swoją broń. Nauczę cię walczyć.

– Dobrze Feyviti, moja ukochana – odpowiedział Naraal.

To imię w nim tkwiło, nie wiedział od kiedy, nie wiedział dlaczego, ale widząc tę kobietę był pewien, że nazywa się Feyviti. Możliwe, że był po prostu młody, jednak wydawało mu się, że czuje do niej coś niespotykanego. Nie tylko przez to, co się stało i jak wyglądała, lecz także dlatego, że było w niej coś zniewalającego, coś co powodowało, że Naraal wierzył w każde jej słowo i ruch. Wydawała się prawdziwsza niż cokolwiek, co ujrzał dotychczas w swoim życiu.

Ze skrzyni wyciągnął ostrze i kiedy schylał się po ubranie, głos odezwał się za nim.

– Ukochany, nie ma sensu się ubierać, nie uważasz? Jesteś tak… podniecający, jesteśmy tu tylko my dwoje. To jest raj, ukochany, a ja jestem twoją anielicą – odpowiedziała. – A teraz pokaż, co potrafisz tym nożem. Nie bój się mnie zranić, mój jedyny, tutaj rany goją się od razu, nie panuje głód ani pragnienie. To jest raj, tu nie trzeba nam niczego – dodała, przyjmując postawę gotową do walki.

Ciężko było określić, ile czasu minęło w pozawymiarowej przestrzeni na seksie, treningu, rozmowach i jedzeniu.. Był to piękny sen, istny raj, najprzyjemniejszy okres w życiu Naraala i pragnął, by ten nigdy się nie skończył. Tam nie występowało coś takiego, jak potrzeby, nikt nigdy nie był głodny, jadł kiedy chciał, nie musiał pić, nigdy się nie męczył, kochał się, bo chciał. Sfera światła była miejscem, gdzie nigdy nie zapadał zmrok, dosłownie i w przenośni. Była rajem.

Ile czasu minęło? Nie dało się stwierdzić. W sferze światła nigdy nie było czasu. Naraal wahał się między dekarem a dekadą.

Niespodziewanie Feyviti przemówiła:

– Ukochany, jesteś w dolinie światła, jednak do niej nie należysz. Należysz do swojej ojczyzny – Xynthialu. Nauczyłam cię już wiele i teraz musisz tylko dopełnić swojego przeznaczenia. Kocham cię i zawsze będę tu na ciebie czekać, tu w raju…

– Jak to? – przerwał jej zdziwiony Naraal.

– Nie puszczam cię jednak do Eestirii bezbronnego. Daję ci twój nóż wraz z pierwiastkiem światła. Teraz będzie ranił twoich nieprzyjaciół dużo skuteczniej, nigdy go nie zgubisz – kontynuowała, jakby nie słyszała jego pytania. – Daję ci coś jeszcze. Jest to zwój z magicznym zaklęciem…

– Ale ja nie umiem czarować. Nawet nie umiem czytać tych szlaczków! – krzyczał, znów jej przerywając.

– … który dasz magowi, kiedy twój kraj będzie cię naprawdę potrzebował. Kiedy nadejdzie pora, będziesz o tym wiedział – dokończyła.

– Ale jak to mam odejść? Chcę tu zostać! – krzyknął.

Obudził go dźwięk rogu, który oznajmiał przybycie do portu. Naraal poczuł, jakby to wszystko już się wydarzyło, jakby doświadczył tego wszystkie. Nie potrafił przypomnieć sobie gdzie. Szybko uznał, że jest to jedno z tych dziwnych, niewytłumaczalnych uczuć. Po chwili przypomniał sobie ze zgrozą, że miał pełnić poranną wartę i wystraszył się, że pierwszy oficer zauważył jego spóźnienie. Ubierając się w pośpiechu, wybiegł na pokład i po chwili z ulgą stwierdził, że nikt nie zwrócił uwagi na jego nieobecność. Na horyzoncie wyraźnie malowała się już wyspa. Zamierzał udawać, że cały czas był na pokładzie.

– Dużo do rozładowania, pierwszy oficerze? – zapytał podchodząc jakby mimochodem, Naraala nie opuszczało wrażenie, że dokładnie wie co odpowie zarówno on jak i oficer. Miał wrażenie, że ta rozmowa już się odbyła.

– Trochę – odburknął, wiecznie zamyślony, wyższej rangi marynarz.

– Długo nam to zajmie, pierwszy oficerze?

– Trochę… – odpowiedział śpiąco, a po chwili zapadła męcząca cisza.

Nie czuł się zbity z tropu, choć wiedział, że ta rozmowa jest dziwna znał dokładnie cały przebieg.

– Jak długo tu zostaniemy? – spytał w końcu.

– A na trochę… – odpowiedział spokojnie.

Wiedział, że zaraz usłyszy kapitana krzyczącego jego nazwisko.

– Arestog!

– Tak… kapitanie?

– Co zamierzacie? Załoga zajmuje się przygotowaniem do rozładunku, a wy stoicie przy maszcie i patrzycie w dal, niczym jakiś idiota – kapitan miał skłonności to mówienia pełnych zdań na jednym wdechu. Wypowiedź zajęła mu raptem dwa uderzenia serca. Chłopak przez chwilę stał jak wryty i zastanawiał się, co właściwie teraz usłyszał.

– Już idę! – odkrzyknął zdecydowanie. – Kapitanie!

– Gdzie idziecie? – odezwał się kapitan.

– Pomóc swoim kolegom, załodze… – odpowiedział niepewnie.

– Nie kazałem wam iść pomagać załodze! – krzyknął przełożony.

– Nie…? To znaczy. A tak, oczywiście!

– Zapytałem, co zamierzacie!

– Pomóc! – krzyknął ochoczo, jednak po chwili dodał zmieszany pytaniem – wykonać swoje obowiązki!

– To róbcie! Za co daje wam żarcie?! Za to, żebyście gapili się, jak osły przed siebie?! Do roboty!

Dwie godziny później, kiedy wszystko było już wyładowane, usłyszał krzyk kapitana:

– Macie przerwę! Za dwie godziny wszyscy zaczynają ładować statek i wyruszamy dalej.

Naraal zdecydował się wrócić na chwilę do kajuty, a potem przejść się po porcie. Kiedy jednak wszedł zgięty w pół do pomieszczenia, w którym zwykle spał, zauważył na skrzyni kopertę. Gdy ją otworzył, oczom ukazał się zwój z jakimiś dziwnymi znakami oraz kartka, na której było napisane:

Pamiętaj o mnie.
Feyviti

Serce zabiło mu mocniej, wspomnienia wróciły. Spojrzał na wiszący u pasa nóż, wyjął go z pochwy, która miała teraz dziwny fioletowawy poblask, a ostrze zalśniło intensywnym, seledynowym blaskiem.

Tron Piotrowy

W bogato wystrojonej sali aż skrzyło się od złotych płaskorzeźb i artefaktów. Na ścianie wisiały stare, zadbane gobeliny, a na środku pomieszczenia pysznił się czerwony dywan. Nad grubymi, dębowymi wrotami wisiał skromny krzyż – symbolizujący chrystusowe życie w ubóstwie.

– Kurwa mać!

– Proszę się uspokoić, Ojcze Święty – odpowiedział Brazylijczyk, gdy głos papieża wciąż odbijał się echem od wiekowych ścian.

– Jak mam się uspokoić?! Co mam robić?! – krzyczał Leon XIV, rodowity Rzymianin o nazwisku D’agostino. Już jako dziecko czuł, że Bóg ma dla niego jakąś specjalną misję i o ile dotychczas jedynie Mu dziękował, teraz zaczynał przeklinać dzień, w którym wstąpił do seminarium. Przed nim stały trzy postaci. Każda z nich pamiętała czasy „księżowskie”. Wierni przyjaciele – teraz kardynałowie. Każdy z innego kraju, każdy inaczej doświadczony przez życie. Na doradców następcy Świętego Piotra pasowali idealnie. Bardzo rzadko zgadzali się ze sobą.

Zapadło milczenie, przerywane jedynie odbijającym się od ścian echem.

– Przeanalizujmy powtórnie sytuację – zaproponował irlandzki kardynał o nazwisku Quinn. Leon XIV znał go jeszcze z seminarium z pierwszego roku zajęć. Zawsze sprawiał wrażenie bardziej polityka niż duchownego, ale na pewno nie złego człowieka. Wielokrotnie twierdził, że Kościół jest najważniejszy, bo wraz ze wzrostem jego potęgi zyskuje wiernych. Ludzi, których dusze wygrał dla Boga, w odwiecznej walce dobra ze złem. Quinn nie był jednym z tych, którzy w wierze widzą jedynie pieniądze.

– Nie ma się tu nad czym zastanawiać! – krzyknął Austriak o nazwisku Friedrich. Do „czwórki” dołączył już po seminarium. Kroczył drogą Chrystusa, miłując wszystko co żyje i stając zawsze w obronie słabszych. Człowiek głębokiej wiary. Raz, za młodu, uczestniczył nawet w egzorcyzmach. Posiadał jednak nieposkromiony temperament choleryka ze skłonnością do zaglądania na dno kielicha. Choć nie pił od lat, odkąd wpadł w cug po wspomnianym koszmarnym doświadczaniu samego szatana. – To są mordercy! Faszyści! Powinniśmy ich potępić!

– A co ty sądzisz, Silva? – Papież spytał Brazylijczyka łamiącym się głosem. Właściwie Juan Francisco María de la Sáenz Silvia był jedynym spoza Europy. Mimo to spędził na tym kontynencie większość swojego życia. Z Quinnem i D’agostino poznał się w Jerozolimie uczestnicząc w pielgrzymce. Człowiek roztropny i spokojny. Pomimo wiary, nie było w nim „żaru”, który dostrzegano w oczach pozostałej trójki. Był człowiekiem, który przystąpił do Świętego Kościoła Rzymskiego raczej z przypadku niż powołania. Równie dobrze sprawowałby się jako prawnik czy księgowy. – Co mam zrobić? – spytał.

– Nie mam pojęcia. – Faktem było, że nie miał, patrzył niewidzącym wzrokiem w ścianę. Obie opcje wydawały się beznadziejne.

– Powinniśmy ich przekląć! To mordercy! – krzyknął Friedrich. Nadawałby się idealnie do przewodzenia motłochowi. Wydawał polecenia w taki sposób, że każdy miał ochotę je wykonywać bez zastanawiania. Jednak D’agostino z czasem uodpornił się na to.

– Może po prostu powinniśmy obserwować sytuację? – rzucił Brazylijczyk. Nie chciał, żeby jego decyzja była choćby rozważana, po prostu powiedział to cicho i pod nosem, aby nikt mu nie zarzucił, że nic nie mówił. Nie brał udziału w naradzie i nie miał własnego zdania. Właściwie powiedział to tylko po to, żeby móc później usprawiedliwić się przed samym sobą.

– Przyjaciele! – zaczął Irlandczyk. – Niestety, ale widzę tylko jedno wyjście z tej sytuacji: musimy działać. Przeanalizujmy to wszystko na chłodno, dobrze?

Rozległy się pomruki aprobaty. Nawet Austriak pokiwał smętnie głową. Nie chciał brać odpowiedzialności za to, co się wydarzy, podobnie jak żaden z zebranej czwórki.

– Trwa wojna, prawda? Każdy jest tego świadom. Europa ma już dość Islamu i Koranu, roszczeniowej postawy muzułmanów, a nawet próby kolonizacji Starego Kontynentu… Czy ten konflikt czegoś wam nie przypomina? Coś, co wydarzyło się kiedyś w odległej historii świata?

– Krucjata… – powiedział zachrypłym głosem Silvio. Wciąż chciał być najaktywniejszym rozmówcą, chociaż tak naprawdę nie miał nic mądrego do powiedzenia.

– Właśnie nie – odpowiedział spokojnie Irlandczyk. – Nie przypomina niczego, co wydarzyło się do tej pory.

Nawet Friedrich rzucił zaciekawione spojrzenie przyjacielowi.

– Podczas krucjat Europa zbierała swoje wojska i wysyłała w obronie swoich interesów pod cieśninę Dardanele i dalej aż pod grób Pana. Teraz Europa walczy o życie – kontynuował powoli i przerwał, po to, żeby każdy zdążył przetrawić otrzymywane informacje. – Tu o przetrwanie walczymy My. – Przyspieszając zaczął mówić – Mamy trzy możliwości. Każda może dać dwa różne wyniki.

– Powinniśmy potępić buntowników, przecież to faszyści! – krzyknął Austriak widząc, że Quinn przykuwa coraz większą uwagę Ojca Świętego.

– Co, jeśli wygrają? – spytał Leon XIV.

– Zniszczą nas – powiedział spokojnie Irlandczyk. – To oczywiste, prawda?

– Gdzieś na pewno znajdą się ludzie gotowi nas bronić! – zawołał Friedrich.

– „Gdzieś na pewno znajdą się ludzie”… – powtórzył jak zahipnotyzowany wyspiarz, ale zaraz urwał. – Gdzie? W Europie? Na pewno nie! W Ameryce Południowej? Może będziemy przenosić Kaplicę Sykstyńską do Rio? To samo wydarzy się, jeśli całą sytuację zignorujemy – oświadczył, po czym dopowiedział cytatem. – „Znam uczynki twoje, żeś ani zimny, ani gorący. Obyś był zimny albo gorący! A tak, żeś letni, a nie gorący ani zimny, wypluję cię z ust moich”. W obu przypadkach poczują się zdradzeni i rebelia z wojny o Europę bez Islamu szybko przemieni się w wojnę przeciw religiom. Jak w XVIII wieku we Francji.

– No dobrze, ale jeśli Islam wygra? – zapytał Leon XIV. – Wymordują nas?

– Prawdopodobnie tak, a nawet jeśli nie, to komu będziemy wtedy służyć? – spytał Quinn.

Zapadła cisza, jednak krótka. Irlandczyk spodziewał się konsternacji.

– Więc w przypadku nie poparcia rebeliantów możemy od razu przenosić Tron Piotrowy do Rio. To już ustaliliśmy. Dobrze, co się stanie jeśli ich poprzemy?

– Renesans Kościoła w Europie – odrzekł Sylvio.

– Masz całkowitą rację. Co jeśli Islam wygra?

– Wszyscy zginiemy – zakomunikował Friedrich.

– Boisz się śmierci, starcze? – spytał Quinn. Zabrzmiało to dość komicznie, z racji tego, że byli równolatkami.

– A wraz z nami Kościół – dodał Austriak.

– Błąd. Czy Kościół upadł po śmierci świętego Piotra, który przecież był wtedy biskupem Rzymu? Kiedy chrześcijanie byli jeszcze jedynie pyłem? Nie! Zostaniemy męczennikami. Poświęcenie było kamieniem węgielnym, na którym rozkwitała wiara w naszego Boga. Przecież nawet Chrystus – syn Boży, zmarł za przyszłość Kościoła. Potęga naszej wiary, budowana była przez setki ludzi, gotowych za nią umrzeć. Dlaczego mielibyśmy się obawiać? Jeśli ludzie zobaczyliby, że jesteśmy zdecydowani dokonać żywota za sprawę, sami nie mieliby oporu. Rebelia poparta przez nas, nawet jeśli by upadła, zainspirowałaby dziesiątki kolejnych.

– Dobrze, ale co z moralnością Chrystusa? Co z „nie zabijaj”? – zaatakował Friedrich.

– Pamiętasz dwa miecze? – zapytał Quinn

– Pan nasz we wtorek po zmartwychwstaniu ofiarował apostołom dwa miecze, aby mogli się bronić, lecz nie atakować – powiedział bezwiednie Sylvio.

Friedrich nagle sam zrozumiał, że wszystko jest w Piśmie Świętym, odpowiedź na każde pytanie. Przypomniał sobie wczorajszy sen, i choć jeszcze rano go zignorował, teraz już wiedział, co miał przekazać.

– Ojcze Święty – powiedział w stronę Leona XIV. – Co odpowiesz, kiedy w raju Bóg zapyta cię, czy jesteś tym, przez którego nikt już w niego nie wierzy? Co Mu powiesz, kiedy zapyta cię, czy to przez ciebie śmierć jego jedynego Syna poszła na marne?

Decyzja stała się oczywista.

Jak wyginęły dinozaury

Profesor Rex, chwycił swoimi malutkimi względem reszty ciała szponami, kieliszek z szampanem i przemówił:

– Drogie gady! Zjazd Światowej Organizacji Ochrony Środowiska w Paryżu uważam za otwarty. Przed wami setki godzin prelekcji. Wypowiedzą się największe autorytety gadziego świata. Będzie mnóstwo atrakcji. Zapraszam do działu fizycznego i chemicznego, gdzie zobaczyć będziecie mogli setki doświadczeń. Między innymi, dowód na to, że cywilizacja ma wpływ na globalne ocieplenie. Czy kolejne argumenty wykazujące, że pomór pangeańskich mchówek i wyginięcie gigantycznych ważek to dzieło dinozaurze. Tymczasem pierwszą mowę wygłosi wielki gad ochrony środowiska, veliciraptor doktor Pot! Zapraszam.

Wykonując kilka potężnych susów, uczony znalazł się pod sceną. Następnie, dzięki swoim silnym odnóżom, wskoczył od razu na wysoki podest, tuż przy profesorze Rexie, który był lekko zdezorientowany widząc, że autorytet młodych gadów jest tak silny, zwinny i młody.

– Panowie i panie, zebraliśmy się tutaj dzisiaj, żeby przedyskutować kwestię najważniejszą dla nas i naszej przyszłości. – Odchrząknął. Już w tym momencie zebrani byli gotowi bić brawo. Młody naukowiec, socjolog i biolog, dodatkowo wolnomyśliciel, patrzył na wszystko z nowego, świeżego punktu widzenia, który imponował i zaskakiwał.

– Matka natura! To ona nas stworzyła – Kontynuował. – Powinniśmy być jej wdzięczni! Jednak przez tysiące lat naszej cywilizacji. Jej bezdennego wyzysku, doprowadziliśmy do tego, że już nigdy nie zobaczymy lśniących skrzydeł maulitius gaifaxis, ani nie usłyszymy wyjących tusitarius nuruluxi.

Po sali przeszedł szmer. Gady potakiwały i przyznawały mu rację. Każdy po części był zawstydzony faktem, że nigdy o podobnych gatunkach nie słyszał. Doktor jednak niestrudzenie kontynuował.

– Globalne ocieplenie jest dramatem, o którym nie trzeba wspominać. Jak byłem jeszcze pisklęciem nie było takich burz jak teraz, ani takich huraganów. Spójrzmy na dzisiejszy krajobraz! Niegdyś widzieliśmy pełne życia, gorące, deszczowe lasy, a teraz? Wszędzie tylko kominy i supermarkety! Jaka jest wartość naszego życia? Czy jesteśmy lepsi od naszej matki ziemi, dlatego że mamy nad nią władzę? Jeśli wyginą owady, życie na ziemi wymrze w ciągu kilku lat. Jeśli wyyginęłyby dinozaury, rozkwitłoby ono na nowo!

To była jedna z tych kontrowersyjnych wypowiedzi, które cieszyły gadzich fanatyków. Bili brawo, wstawali z krzeseł. Owacje nie miały końca.

Dlatego dziś zdecydowałem, że czas to zmienić i naprawić naturę. Zakończyć agonię matki ziemi. Opracowałem wirus, który wybije wszelkie zło z tego świata i uleczy naszą zniszczoną planetę.
Po raz kolejny zgromadzeni oklaskiwali i płakali na przemian ze wzruszenia. Taki silny i mądry, tak dobry. Obserwowali w skupieniu, jak szponami wyjmuje z fartucha małą fiolkę. Pyknięcie przy wyjmowaniu korka, zagłuszyło wiwatujące towarzystwo. Euforia na sali sięgała zenitu. Każdy z nich szczęśliwy i radosny z faktu, że może wraz z doktorem Potem – autorytetem i naukowcem – uczestniczyć w tym niesamowitym wydarzeniu. Po chwili ów badacz padł martwy na środku sceny. Po kilku sekundach dołączyli do niego goście z pierwszych rzędów zgromadzeni w auli. Kilkanaście minut później w całym budynku nie uświadczyłeś, dinozaurzego, ducha. Po miesiącu – na świecie. Spełniła się piękna, romantyczna wizja doktora. Świat znów zakwitł.

Trup Nuriego VI

Nuri przebudził się i zobaczył otwarte drzwi balkonowe. Zasłona falowała od lekkich powiewów wiatru, światło szarzejącego nieba wdzierało się do pokoju. Spojrzał na zegar parowy stojący na półce. Spał niespełna pół godziny. Z jednej strony miał dużo energii, lecz z drugiej wydawało mu się, że jego organizm jest wycieńczony, prawdopodobnie w efekcie „goblina”. Odwrócił się w stronę Nidrii, jednak jej nie było. Odczuł jakiś silny niepokój w sercu, jakby miało się coś wydarzyć. Przerażony błyskawicznie odwrócił się w stronę balkonu i rzucił się do niego biegiem. Pierwszą rzecza jaką zobaczył: to krągłe pośladki, kształtne plecy i burzę skołtunionych, blond włosów.

– Uwielbiam zapach poranka – powiedziała dziewczyna.

– Jesteś… naga – stwierdził zakłopotany. Nie chodziło o to, że onieśmielało go jej ciało, chociaż w sumie tak było. Kruk chciał podkreślić tym, że wdzięki jego ukochanej mogło teraz zobaczyć setki ludzi.

– Lubię być naga na powietrzu. Szczególnie w taki dzień jak dziś. Ten chłód i delikatny wiatr jest… miły. – Mówiła jak natchniona.

– Mimo wszystko teraz każdy może cię zobaczyć – próbował przekonywać Nuri.

– Powiedziałabym, że powinieneś spróbować, ale właśnie tego próbujesz. – Kontynuowała nie odwracając się w jego stronę.

Chłopak zdał sobie sprawę z tego, że nie ma sobie żadnego ubrania.

– Ale masz rację. Chodźmy do środka. – Dodała.

Nuri jak na zawołanie ruszył za nią. Wystarczyło mu kilkanaście sekund, by stwierdził, że jest mu przeraźliwie zimno. Zrobił kilka kroków, a dziewczyna pchnęła go na łóżko.
– Zgadnij na co nadszedł czas? – wyszeptała, drapieżnie pocierając swoimi nagimi lędźwiami o jego.

Nie musiał zgadywać. Przewidywał prawdopodobnie, że blondynka nie odwzajemniała jego uczuć, na tyle silnie jak on. Młody mężczyzna gdzieś w myślach, w odległej przyszłości planował już, jak dadzą na imię swojemu pierwszemu synowi.

***

Obiad zjedli w niedalekiej jadłodajni. Właściwie to tylko dla zasady. Narkotyki uśmierzały głód. Potem ruszyli na spacer do ojczyzny studenckiej imprezy – tajemniczego lasku przy internatach. Minęli gmach KRK. Nie zastanawiali się nad przyszłością, a przynajmniej Nuri o tym nie myślał… Zdawał sobie sprawę z tego, że ojciec pewnie już go szuka, ale nie zaprzątał sobie teraz głowy tą myślą. Do chwili, kiedy zauważył wpatrującą się w niego postać, stojącą przy białym gmachu głównym, Królewskiej Szkoły Rycerskiej. Odruchowo zacisnął rękę. Zaraz usłyszał syk Nidrii.

– Jesteś moją dziewczyną, przedstaw się ładnie. Zobaczył nas mój ojciec. Dobra? – wyszeptał prawie niezrozumiale i tak szybko, że wszystko zdawało się zlewać w jedno słowo.

– Co? – spytała blondynka odruchowo. Ułamek sekundy później kiwnęła potakująco.

– Słyszałaś, czy nie? – upewnił się

– Tak.

Pomimo delikatnie rozmazanego „goblinem” obrazu, chłopak dostrzegł wyraźnie ojca, który najpierw zlustrował go wzrokiem, a następnie towarzyszkę. Kilka kroków dalej, Serik skręcił gwałtownie i ruszył w stronę budynku. Było jasne, że starał się wyglądać jakby ich nie zauważył. Wyszło mu to jednak bardzo sztucznie. Początkowo zdziwiony Kruk w końcu doszedł do wniosku, że ojciec nie był tak głupi jak się wydawało, i rozumiał odwieczny konflikt pokoleń – nie zamierzał spłoszyć partnerki syna.

– To na pewno on? – spytała Nidria, kiedy zniknął za drzwiami bocznego wejścia do gmachu.

– Tak… – odpowiedział.

– Widział nas?

– Tak…

– Dlaczego nie podszedł?

– Nie mam pojęcia.

Trzymając się za ręce, skierowali kroki w stronę gąszczu zieleni, alejek oraz pijanych studentów.

***

Kolejne popołudnie z piękną Nidrią w krzakach, i tajemniczym proszkiem w organizmie spowodowało, że w głowie Nuriego zaczynały pojawiać się pytania. Zastanawiał się, kiedy wróci z tej oazy szczęścia do swojego nudnego i szarego życia. Opuścił dwa dni zajęć. Nie widział się też w tym czasie ze swoim ojcem, co mogło być ich najdłuższą rozłąką. Nie mógł przyznać się sam przed sobą, że nie chciał siedzieć w swoim pokoju w internacie i kontynuować roli szkolnego popychadła. Czuł gdzieś wewnątrz, wszystko bardzo szybko stanie się takie jak kiedyś. Nie opuszczało go wrażenie, że przygoda skończy się tak dynamicznie, jak tylko zaczęła, a jego najbliższa przyjaciółka – śmierć, da o sobie znać w najmniej spodziewanym momencie.

Ścisnął mocniej dłoń dziewczyny, kiedy paniczny strach zaatakował jego skołatany umysł.

– Auć! – syknęła

– Przepraszam – bąknął jedynie pod nosem i zamyślił się, patrząc przed siebie. Jak żeglarz obserwujący ciemniejące burzowe chmury na horyzoncie, choć pogoda była piękna.

Powoli zachodziło słońce. Ostatkiem sił przebijajało się pomiędzy konarami, na których ledwo trzymały się resztki suchych, brązowych liści. Wszyscy dookoła zdawali się rozkoszować ostatnimi ciepłymi dniami przed nadchodzącymi śniegami pory demona. Wydawało się, że cały internat opustoszał a ludzie kręcili się bez celu po kampusie poszukując ciepła. Nuri i Nidria mieli jednak wyznaczony kierunek – szli do apartamentu pięknej kochanki. Prawdopodobnie jedynej prawdziwej miłości chłopaka. Mijali spacerowym krokiem gmachy KRK, ale tym razem chłopak już się nie rozglądał w poszukiwaniu Serika. Nie bał się, że go spotka. Zresztą i tak prawdopodobnie ojciec był gdzieś w Xyranalu, gdzie wraz z innymi mistrzami lubił raczyć się piwem w miejscowych oberżach.

Kiedy po spokojnym spacerze dotarli prawie na miejsce, na niebie tkwił już Naer – biały księżyc. Gwar uliczny przerodził się z jednostajnego hałasu, w przyciszony, skryty szum. Przerywany od czasu do czasu głośniejszymi okrzykami dobiegającymi z wnętrza szynków. W powietrzu dało się wyczuć zapach nadchodzącego przymrozka. Kilkadziesiąt schodów później znajdowali się już w mieszkaniu. Ona – do połowy naga, on – gorączkowo rozbierający się.

***

Nuri obserwował jak ujeżdżająca go, krzycząca Nidria, się ponetnie wyprostowała, a jej pełne piersi zawadiacko podskakiwały. Kręgosłup lekko odchylał się w tył, napinając skórę i ukazując linię żeber. Poczuł jak ekstatyczna fala przyjemności opada na jego ciało, a od nagłej ekstazy przymykają mu się oczy.

Chwilę później dziewczyna wstaje i narzuca na siebie szlafrok. Przez moment jakby się zawahała. Potem kiedy ich wzrok się spotkał, uśmiechnęła się. A był to najpiękniejszy uśmiech jaki widział w życiu. Wydawał się tak szczery, szczęśliwy i radosny, jednocześnie pozbawiony trosk. Nuri widząc to piękne zjawisko, miał wrażenie jakby wszystkie wcześniejsze kłopoty zbladły i zniknęły. Po raz kolejny w jego głowie narodziła się jakaś nadzieja, że może ta kobieta będzie kiedyś matką jego dzieci. Przez sekundę widział ich razem – starych, bawiących się z wnukami. Pomyślał o tych wszystkich przygodach i trudach, które będą wspólnie dzielić. Choć to wszystko trwało jedynie chwilę, była to jedna z tych chwil, która pozostają w duszy na zawsze.

Dziewczyna podeszła do stolika nocnego.

– Mam coś dla ciebie – powiedziała, otwierając dolną szufladę. – Znalazłam to kiedyś w domu i od razu mi się spodobało, ale wolałabym żebyś miał to ty.

„Ethnu, co to piękne stworzenie we mnie widzi?” – spytał w myślach sam siebie, a potem dostrzegł w jej dłoni srebrną klamrę do płaszcza w kształcie kruka.

– Dziękuję – powiedział. – To… naprawdę piękne, ale… ja nic dla ciebie nie mam.

– Może kiedyś będzie miał. – Znów uśmiechnęła się, po czym wyciągnęła woreczek z „goblinem” i zapytała – Chcesz?

– Małą kreseczkę – odpowiedział z uśmiechem.

Odłożył sprzączkę na stolik nocny. Mimochodem zaczął obserwować, jak blondynka nożem do kopert dzieli narkotyk w odpowiedni sposób. Potem zwija leżący na stole kawałek papieru i wciąga go nosem. Odchyliła głowę do tyłu i wyciągnęła rękę do chłopaka. Gdy ten przejął „rurkę”, powolnym krokiem ruszyła w stronę balkonu. Nuri zerwał się z łóżka, podszedł do stołu. Po chwili w jego nosie zniknęło to, co przygotowała mu jego ukochana „na kolację”. Ostry, gorzki smak podrażnił śluzówkę. Wziął duży łyk wina z wypitej do połowy butelki, po czym ruszył za Orethówną.

Dziewczyna usłyszała jego kroki, odwróciła się i przytuliła bez słowa. Zrelaksowany i szczęśliwy Nuri, niespodziewanie poczuł szarpnięcie. Nidria zesztywniała. Zaczęła wydawać z siebie dźwięki jakby się dusiła. Puścił ją i zaczął obserwować jak z obu dziurek w nosie spłynęła krew. Młody Quankos zamarł. Niespodziewanie blondynka wychyliła się i bezgłośnie wypadła za niską, kamienną balustradę. Nuri wychylił się jedynie po to, żeby w słabym świetle ulicznych latarni dostrzec piękne, okryte niedbale szlafrokiem ciało, leżące z czaszką rozbitą o bruk.

W sekundzie jego tchórzliwe serce podpowiedziało mu co robić. Ubrał się, chwycił klamrę i pobiegł do internatu.

***

Nałożył na siebie płaszcz z szerokiem kapturem i wyszedł. W kieszeni leżała klamra. Dziękował Ethnu, że jej nie zapomniał. Ruszył w stronę centrum Xyranalu. Stamtąd udał się na północ ulicą Aerusa Xynthii, a potem skręcił na północny zachód w „Bohaterów Nur”. Kilkadziesiąt metrów dalej zobaczył bielejące pentagramy cmentarza. Urna z prochem znajdowała się już na honorowym miejscu. Dookoła zebrali się ludzie, których nie znał. Zarzucił szeroki kaptur na głowę i przysłuchiwał się odmawianej mszy. Był to standardowy pogrzeb kościoła Ethnu. Nigdy tak żarliwie się nie modlił. Mimo wszystko, chciał w tej chwili pozostać niezauważony. Omiótł wzrokiem tłum. Coś zwróciło jego uwagę. Dostrzegł pewną postać, która przez chwilę wydała mu się jego ojcem, lecz szybko zniknęła gdzieś w tłumie. Patrzył przez łzy, obraz się rozmazywał. Uznał to jednak za absurd, i już nie podnosił głowy oddając się żałobie. Nikt z zebranych nie zwracał uwagi na nieznajomego.

***

Zielona mgła rozprzestrzenia się we wszystkich kierunkach. „Co ja robię na pustyni?” – pyta sam siebie Nuri. Jego stopy grzęzną w piachu. Jest nagi na środku niczego. Jedyne, co widzi to nadchodzącą biel, która zbliża się w błyskawicznym tempie. Zatrzymuje się, spiętrza, jakby gęstnieje. Nie da się ocenić odległości. Czasem jest tuż przed nim, a czasem dzielą ich kilometry. Niespodziewanie tuż przed nosem Kruka, wyłania się z niej ręka, a po chwili druga. Staje nad nim ogromny rycerz, w pełnej zbroi płytowej. Trzyma w ręku miecz, który wydaje się nie mieć końca, a zielona zawiesina, ciągnie się za potworną postacią, niczym szkaradny cień. Na piersi woja widnieje wymalowane błękitne oko, które wykrzywia się w demoniczne oblicze, przybiera przerażające kształty.

– Kim jesteś? – pyta Nuri.

– Śmierć… – Słyszy szept, jak szum liści. Wydaje się jakby dobiegał z oddali.

– Gdzie jestem?

– Śmieeerć – sapie zjawa. Brzmi to jak ostatnie tchnienie człowieka z przebitymi płucami.

– Co się tutaj dzieje?! – krzyczy Nuri.

– Śmierć nadchodzi! – rozbrzmiewa niski, diabelski głos. Miażdży swoim basem psychikę młodego Quankosa. Od otaczającej ich niezidentyfikowanej, nienaturalnej pustki odbija się echo, które wzmaga się zamiast cichnąć.

– Kim jesteś?! – krzyczy chłopak, cofając się na wpółleżąco.

– Zdrajca! – rozbrzmiewa szept. Do niego dołącza inny zza pleców Nuriego, a następnie kolejne. Mówiące na przemian „śmierć” i „zdrajca”. W końcu zlewają się w jeden plugawy, jednostajny jazgot.

– Śmieeeerć… Nadchodzi! – wybija się ponad demoniczny chór głos spod hełmu upiora, brzmi jak mroczny dzwon z nekropolis, a Nuri błaga w myślach, żeby ten koszmar się skończył.

– Śmierć! Nadchodzi! – ryczy zjawa, przerywając co chwilę; wydaje się, że nie może złapać oddechu.

– Z twojej ręki! – ostatnie zdanie przeradza się w trupi skrzek. Rycerz zdejmuje hełm i schyla się. Nuri patrzy na bladą, martwą twarz swojego ojca.

– Oni wszyscy! Zginęli! Z twojej ręki! Jesteś! Zdrajcą! Ludzkości! – dyszy Serik, a jego oczy zdają się zbliżać. Wyglądają, jakby były ogromnymi dziurami w całej multisferze. Swoją pustką zasysają chłopaka do środka. Ten w tych koszmarnych źrenicach, będących uosobieniem śmierci, widzi jedynie tysiące trupów. Armie kościanych golemów. W swoim odrażającym kroku po tej bezmyślnej, pozbawionej ducha drodze sługi. Wtem martwa machina staje, wpatruje się dymiącymi, zwęglonymi oczyma. Salutuje, kłania się i rozpada.

***

Nuri budzi się z ogromnym bólem głowy. Początkowo nie poznaje miejsca, lecz po chwili odnajduje się we własnym namiocie. Wspomnienia poprzedniego wieczoru napawają go niepokojem. Dziwi łatwość z jaką rozmawiał z osobą nie posiadającą twarzy. Konwersacja z kimś, o takim wyglądzie wydaje mu się potworna, ale nie może ukryć przed sobą, że polubił lisza. Powoli wstaje z łóżka, w chwili kiedy wbiega doń królewski posłaniec.

– Lordzie Quankosie! Król pragnie oficjalnie zaprosić waszą lordowską mość na wieczorne spotkanie. – Mówi oficjalnym tonem goniec.

– Dziękuję, a gdzie? – pyta Kruk.

– Lordzie, przyjdzie po pana królewski wysłannik. – Odpowiada tak, jakby było to oczywiste. Nuri nie wie, że Ereitan III, robił tak zawsze. Podobnie, jak cały jego dwór i wszyscy bogatsi arystokraci. Jeszcze pół roku wcześniej był zwykłym, szarym studentem KRK.

– Rozumiem, a o której? – dopytuje.

– Spotkanie odbędzie się około dwudziestej. Około szesnastej przybędzie wysłannik, który pomoże się przebrać w wyjściową zbroję jego lordowskiej mości.

– Nie mam – stwierdza krótko. Etykieta nakazuje na wszelkie oficjalne uroczystości wkładać zbroje wyjściowe. Były one dość wygodne, dzięki użyciu magicznych stopów, ale nie nadawały się do walki. Dodatkowo kosztowały mniej więcej tyle, co dwa domy Quankosów wraz z ziemią.

– Rozumiem, królewski wysłannik przyniesie odpowiednią dla lorda. – Kontynuuje oficjalnym tonem.

– Dziękuję – mówi automatycznie Kruk. – W czymś jeszcze mogę pomóc?

– Jego ekscelencja przekazuje lordowi Quankosowi, żeby zgłosił się do królewskich stajni. – Oświadcza i wychodzi

Młody Quankos, lekko zdziwiony przygotowuje się do wyjścia. Myje się, a następnie ubiera. W momencie kiedy już ma opuszczać swoje prowizoryczne mieszkanie, jego wzrok pada na płaszcz leżący na ziemi. Chwilę się waha, po czym zakłada go na siebie, spinając pod szyją klamrą w kształcie kruka – jedyną pamiątką po miłości i prawdziwym szczęściu.

Wychodzi z namiotu, światło dzienne lekko go oślepia, szybko się przyzwyczaja. Po głowie wciąż chodzi mu ten dziwny sen, z którego pamięta jedynie, że był przerażający. Rozgląda się na boki, szukając stajni. Jednak w morzu namiotów nie może jej odnaleźć. Rusza wzdłuż głównej drogi, biegnącej przez obóz, stamtąd już bez problemu widzi swój cel.

– Tak? – Odzywa się stajenny. Nie było to raczej pytanie. Coś na zasadzie nieudanej próby zadania pytania.

– Nuri Quankos.

– Dyroni.

– Ja jestem Nuri Quankos… – Zaczyna, ale po chwili zawiesza się, czuje zbity z tropu. – Król wysłał mnie, po coś tutaj… tylko nie powiedział po co… panie… eee Dyroni. – jąka się młody lord.

– Dyroni to imię lordowskiego wija – odpowiada spokojnie mężczyzna, po czym znika w drzwiach prowizorycznej budowli.

Po chwili otwierają się wielkie odrzwia, a w nich ukazuje się czysta, demoniczna, istota czarna jak noc. Nuri wpatruje się w osłupieniu. Rozbłyskują żółte ślepia, a potężny gad zwija swoje skrzydła wielkości domu i opada na ziemię.

– To jest Dyroni – stwierdza stajenny. – Król kazał ją przekazać tobie panie. Co prawda lepiej, żeby nocowała tutaj. W sumie jeśli lord chce, może się na niej przelecieć?

Nuriemu głupio jest odmówić, ale podejrzewa, że jest jedynym wysoko urodzonym, który nigdy nie siedział na wiju. Ostatecznie decyduje się spróbować. Po krótkiej lekcji pilotażu, wsiada i rusza. Ludzie potem opowiadali, że cały obóz był w wymiocinach.

***

– Nuri Quankos – Kruk słyszy głos króla. – Lordzie Quankosie proszę podejść.

Nigdy nie był tak zestresowany jak teraz. Przechodzą go po plecach ciarki. Musi przejść przez czerwony dywan, wśród najwybitniejszych osobistości Xynthialu do prowizorycznego tronu, na którym siedzi Ereitan III. Potem musi uklęknąć i wbić swój miecz w drewniany podest, który jest częścią podłogi w ogromnym namiocie narad.

Nuriemu wydaje się, że dywan ciągnie się w nieskończoność, a wszyscy wytykają go palcami i się z niego śmieją. Zastanawia się, czy nie wygląda komicznie w świeżo sprezentowanej przez króla reprezentacyjnej zbroi. Wewnątrz ogarnia go panika, jedna z tych przy której człowiekowi wydaje się, że zapomina jak się chodzi.

Kiedy już pada na kolano przed władcą, ten się do niego odzywa.

– Za swoją wierną służbę, szlachetną walkę, przełamanie południowego frontu oraz oficjalne zdobycie miasta, ja król przekazuje rodowi Quankos, którego najstarszym żyjącym mężczyzną jest Nuri Quankos: willę, ziemię niedaleko Xyranalu, wija z królewskiej stajni i pięcioletnią pensję wysokości dwustu dukatów.

– Dziękuję panie, to zaszczyt móc ci służyć. – Nuri mamrocze pod nosem formułkę poprzednika.

– Obyś zawsze wiernie służył królowi i ojczyźnie – odpowiada monarcha.

– Fortan ger Nerok! – krzyczy król. – Lordzie Neroku, proszę podejść!

„I już” – myśli sobie Nuri. Ta myśl go uspokaja. Bardzo nie lubi być w centrum uwagi. Szybko wchodzi w zgromadzony tłum lordów. Gdzie oczekują na niego gratulacje poszczególnych autorytetów. Nagle zaczyna sobie zdawać sprawę, że zaczyna lubić bycie w centrum uwagi.

***

Nuri usilnie, przez resztkę wina, próbuje dostrzec dno pozłacanego kielicha. Wydaje mu się to jedyną ciekawą rzeczą, jaką może robić podczas dłużącej się narady.

Początkowo nawet trochę słuchał. Król mówił coś o zdobyciu Deriolu. Pochwalił kilka osób – w tym jego. Wytknął parę błędów, a potem temat przeszedł na oblężenie Istrolu, które tak udane nie było, ponieważ miasto nadal jest w trakcie działań wojennych. Rozmawiano o dalszych planach, kierunkach ofensywy i tego typu sprawach.

Kruk jest wdzięczny wszystkim za to, że nikt nie pyta go o zdanie. W sumie i tak nie wiedziałby co powiedzieć. Właściwie to taka nieformalna narada. To tylko burza mózgów, a właściwie sprawdzeniem czy któryś z „młodych” (czyli takich jak Nuri) lordów, wpadnie na jakiś interesujący i godny uwagi pomysł. Wszystko i tak zostanie ustalone na tajnym spotkaniu, które odbędzie się gdzieś i kiedyś. Tego się mogli jedynie domyślać.

– Myślę, że już wszystko ustalone – głos Ereitana III dobiega do uszu młodego Quankosa. – Czas przejść do istotniejszych spraw.

Król wstaje, wszyscy z zainteresowaniem skupiają na nim wzrok.

– Wóda i dziwki! – krzyczy król tak niespodziewanie, że Nuri aż podskakuje.

Zgromadzeni zaczynają bić brawo, a chłopak w oszołomieniu rozgląda się na boki. Zza kotary wychodzą nagie dziewczęta, każda niosąca duży, kryształowy kielich wypełniony po brzegi przezroczystym płynem. Patrzy na naczynia, ale nie może odgadnąć co jest w środku. Władca wspomniał o wódce, ale kielichy wyglądają na około półlitrowe. Kiedy w końcu naczynie zostaje mu wciśnięte do ręki, i pochyla się nad nim uśmiechająca naga brunetka, o pełnych piersiach i smukłej talii, szkło prawie wypada mu z dłoni. Z przerażeniem patrzy na zgromadzonych: lordów, nauczycieli, dowódców czy magów, często starszych mężczyzn. Dostrzega klepnięcia po tyłkach, czy przytulania. Zdezorientowany zerka na króla, który wykrzykuje: „Za zwycięstwo panowie, dziś świętujemy! Do dna!”. Trzema haustami wypija zawartość i rozbija o drewniany podest misternie rżnięte, szklane arcydzieło. Nuri kilka miesięcy wcześniej ukończył KRK i nie spodziewał się, że podczas narady wojennej, z całą powagą i królewskim majestatem, na jego oczach będzie ogrywała się samobójcza, alkoholowa orgia. Sam zapach tego trunku go odrzucał. Jednak ostatecznie zatyka palcami nos i rozpoczyna mozolną próbę wychylenia zawartości do gardła. W tym samym czasie do jego uszu dochodzi brzęk rozbitego szkła, śmiech dziewczyn i ożywione rozmowy. Kiedy wreszcie opróżnia szkło, dławiąc się wódką, rozbija je o podest. Patrzy w błękitne oczy usłużnie stojącej przed nim brunetki W końcu ta odzywa się do niego uwodzicielkim tonem:

– Słyszałam, że jesteś bohaterem? Może pomóc ci zdjąć zbroję? – Nuri nie słyszy. W jego umyśle kołacze tylko myśl: „Za trzy minuty skończy się dla mnie ta impreza”.

Dziewczyna prawdopodobnie uznaje, że milczenie jest potwierdzeniem. Przystępuje więc do rozbierania chłopaka. Kruk nagle wpada w panikę, ale szybko dochodzi do siebie rozgladając sie nerwowo. Ku swojej uldze dostrzega, że reprezentacyjnych zbroi pozbywają się wszyscy. Rozluźniony wygodniej mości się na krześle. I to jest jedna z ostatnich rzeczy jakie pamięta z tego wieczoru.

***

Patrzy na przykrytą szerokim kapturem, nagą czaszkę. Z oczodołów której „wypływają” kolorowe płomienie.

– Dlaczego… dlaczego jesteś taki? – Pytał Nuri otumaniony pijackim zwidem.

– Martwy? – Pyta Veyrix, po czym wlewa w siebie duży łyk fosforyzującego seledynem napoju. Kruk nie ma pojęcia co on pije, bo co może upijać trupy?

– Dokładnie – odpowiada z trudem chłopak.

– Umarłem. – Stwierdza lisz.

– Aha – Potwierdza, ale zajmuje mu to chwilę, żeby przetrawić wszelkie informacje. – Ale dlaczego żyjesz?

– Przecież nie żyję.

Nuri wpada w konsternację. Jego otumaniony alkoholem umysł wie, że w tej rozmowie wszystko się zgadza, ale jakoś jego prywatne meritum zostało pominięte.

– Żartuję oczywiście. – Dodaje po chwili prawa ręka króla. Nuriemu przychodzi do głowy, że „martwa ręka” pasowałaby bardziej. – Widzisz, lisze są potężnymi magami, którzy w obawie przed śmiercią przeprowadzili potężne rytuały. Ich ciała uległy rozkładowi, nigdy jednak nie obumierają, wspierane magią zamkniętą w duszy, która nie ulatuje przed obliczę Ethnu. Jak już mówiłem ciało jeszcze żyje, przynajmniej hipotetycznie.

– Mądre – kwituje. Chociaż nie rozumie ani słowa, ogólny sens wydaje się mu jasny. Po chwili dopytuje dalej.

– Warto było? Jak długo tak już żyjesz? Ile masz w ogóle lat?

– Żyje już dobre sto trzydzieści pięć lat, w takiej formie siedemdziesiąt. Czy warto było? Z perspektywy wszystkich lat, które już egzystuję, okropności które widziałem, zawodów których doświadczyłem, porażek które mnie dotknęły – to tak. – Stwierdza.

Nuri mysli, że Veyrix uśmiechnąłby się teraz, gdyby tylko miał usta.

– Słuchaj, a jak można się nauczyć tego tam… wiesz. – Bełkocze Nuri

– Wiesz co Nuri? Lubię cię, dlatego powiem ci, że jest pewna księga. – Chłopak zdaje sobie sprawę, że lisz jest już podpity. Nuri miał wcześniej problemy z zauważeniem tego, ponieważ jego towarzysz było bardzo blady.

– Jaka księga?

– Czarna.

– Czarna księga?

– Tak.

– A gdzie znajdę tę księgę.

– No i tu jest problem. Została zamknięta przez valandriolskich arcymagów w piwnicach Wielkiej Biblioteki Królewskiej w Vironolu. Nie oddadzą jej za nic, dlatego niestety – umrzesz. Jest jeszcze inna droga, można czytać przekłady wielkich mistrzów, lecz są one często niebezpieczne albo też nieskuteczne.

Po tym zdaniu czerń znów wlewa się w pamięć Nuriego, pozbawiając go części wspomnień z tegoż wieczoru. Cała rozmowa wydaje mu się jedynie wysepką w morzu alkoholowego upojenia.

***

Nuri budzi się po „naradzie wojennej” z koszmarnym bólem głowy. Jedna myśl zrywa go ze snu o wschodzie słońca, coś co nie daje mu spać. Dość szybko, jak na skacowany mózg, identyfikuje problem i zdaje sobie sprawę, że chodzi o jedną z niewielu rzeczy jakie pamiętał z ostatniego wieczoru – rozmowę o „Czarnej Księdze”. Coś niepowstrzymanie ciągnie go w jej stronę. Może to jego własne tchórzostwo i pragnienie nieśmiertelności? Może to przyjemne wrażenia z poznania nieumarłego? A może odwieczna fascynacja jego najbliższą i jedyną przyjaciółką, która przez całe jego życie, wciąż niespodziewanie je zmieniając, pojawiała się i znikała – śmiercią?

***

Kruk kracze. Siedzi na nagiej skale. Dziobie dwukrotnie suchy kamień i kracze znów. Wzlatuje tuż nad oceanem. Z głębin wyrywają się wiecznie głodne szczęki rozpruwając powierzchnię wody, o milimetry tylko mijając ptaka.

Nuri leci nad nieskończonym morzem, zalewającym całą planetę. Nie wie jak długi czas spędził już w tej sferze. Zdaje mu się, że czas nie płynie. Oprócz pieniących się co jakiś czas pod nim mikrofal, nic nie ulega tu zmianie. Nieliczne, suche skały wystające ponad powierzchnię wody, zawsze są w tym samym kształcie. Powierzchnia wody jest prawie zawsze idealnie gładka. Odbijające wszystko w swojej niezmierzonej toni jak w zwierciadle. Jedynie, gdy stwory wynurzają się z głębin, tafla tylko drga. Nigdy nie pojawiają się żadne chmury czy deszcz. Temperatura nie ulega zmianie, a słońce zawsze wisi wysoko, dokładnie nad nim, i nie opuszcza go ani na krok. Czasem dostrzega w oddali zarysy innych osób, ptactwa czy mistycznych stworzeń. Jednak nie potrafi stwierdzić czy to inni potępieni, miraż czy wytwór jego oszalałego z samotności, pragnienia umysłu.

Chce mu się pić. Niewyobrażalnie. Ileokroć zbliża się do położonej pod nim wody, potworne szczęki wyłaniają się, starając go chwycić. Zetknięcie z nimi to niewyobrażalny ból, taki który żywych ludzi zwykle popycha do samobójstwa.

Nuri zastanawia się czy „oprawcy”, jak ich nazywa, (choć nigdy nie miał pewności, że jest więcej niż jeden) są rzeczywiście jego katami, a nie jedynie uwięzionymi po drugiej stronie piekła, wiecznie głodnymi potępieńcami. Ethnu miał poczucie humoru, zamykając go w ciele kruka, w tym piekle.

Niespodziewanie robi się ciemno, a po chwili ptak zaczyna widzieć więcej. Przypomina mu to czas, kiedy jeszcze jako człowiek gasił światło, a oczy miarowo przyzwyczajały się do mroku, wychwytując coraz to więcej szczegółów. Kiedy to było? – Nie pamięta, ale koszmarnie dawno. Teraz natomiast widzi setki do złudzenia przypominających wpatrzone oczy płomieni, świecących setkami kolorów. Zauważa jednak od razu, że coś się zmieniło. Widzi jakby więcej ma też wrażenie że czuje swoje ręce i dłonie, ale i jednocześnie skrzydła. Czy Ethnu wymyślił mu nową potworną, obłąkaną karę? Na co mógł wpaść umysł tak nieskończenie bystry i obszerny jak jego? Patrzy przez chwilę na swoje dłonie, wydają mu się jakimiś potwornymi kończynami, kamiennymi szponami. Ogląda swoje skrzydła wyglądające jak poskładane z drewnianych belek, szkaradne i pełne okropieństwa, niczym nie przypominające jego poprzednich, pięknie opierzonych i lśniących.

Wtem coś dostrzega, spogląda w dół i zauważa dwa płomienie „wpatrzone” w niego. Widzi po chwili upiorny, trupi zarys, dwukrotnie mniejszy od niego. Spogląda w oczy osobie, która wydaje się być jego pierwszym towarzyszem, od czasu upiornej wieczności, jakiej doświadczał. Uderzenie zwala go z nóg i pozbawia świadomości. Niewyobrażalny ból jakiego doświadczał przy dotknięciu potwornych szczęk oceanu piekła, powraca. Makabrycznym szponami łapie się za swoją kościstą głowę i wyje. Napawa go to obrzydzeniem. Potworny dźwięk dochodzi z jego gardła. Dookoła niego fioletowe barwy błyskają oślepiającym światłem. Groteskwoe szkielety otaczają go ze wszystkich stron. Stara się tego nie dostrzegać. Chce znów być krukiem, nie zasłużył na to. Cokolwiek robił w poprzednim życiu. Na to nie zasłużył. Czerwień zalewa wszystko. Czuje pewną zmianę. Otrzymuje coś na wzór wolności. Jego kąt widzenia zmniejsza się i zapada prawie całkowita ciemność. Znów jest ptakiem. Odlatuje z tego beznadziejnego wybryku Ethnowej rządzy sprawiedliwości. Kiedy już jest kilka metrów nad ziemią, jego duszę przechodzi przenikliwy ból… już wie wszystko. Macha dwa razy skrzydłem, obserwując tysiące płomyków świecących pod nim. Schodzi niżej i znów zmienia się w gigantnyczne obrzydlistwo, złożone z kości i magii. Obserwuje chwilę swoje ręce i patrzy w dół. Dostrzega teraz wyraźnie płomienie w oczach i wszystko pamięta.

– Witaj panie – rozczytuje z feeri barw w magicznym płomieniu.

– Naer… – szepcze, choć nie wierzy, żeby z jego skamieniałej czaszki dochodzi dźwięk.

– Oczekiwaliśmy ciebie, witaj w swoim królestwie. – Oświadcza jego namiestnik, a Kruk znów czuje się Nurim. Teraz nabiera pewności siebie, to miejsce wydaje mu się domem, którego nigdy nie miał. Trafił z piekła wprost do swojego własnego raju.

Trup Nuriego V

– Gdzie ja, kurwa, jestem?! – krzyknęła nagle, budząc Nuriego. Ten zerwał się na równe nogi i przypomniał sobie wydarzenia z wczorajszego wieczoru. – Znam cię. Widziałam cię wczoraj na schodach. Co ja tutaj robię? Dlaczego jestem związana? Co mi zrobiłeś?!

– Po kolei… – zaczął uspokajająco. – Związałem cię dla twojego i swojego bezpieczeństwa. Nic ci nie zrobiłem… Co tutaj robisz? – powtórzył pytanie jakby do samego siebie. – Nie jestem pewien… Po prostu byłem świadkiem… niecodziennych wydarzeń. Widzisz… Wczoraj… zabiłaś człowieka.

Dziewczyna wpatrywała się chwilę w przestrzeń, a następnie spojrzała na Nuriego.

– Kogo? – zapytała wreszcie.

– Nie znam. Był na schodach, kiedy… – zaczerwienił się zawstydzony. – Kiedy spadałem ze… nieważne.

– Ach, to ten gnój, co cię popchnął?

– To on? Byłem pewien, że nikt młodszy nie ośmieli się na taki wybryk.

– Teraz na pewno nie. No, ale dlaczego leżę tu związana?

– Rzuciłaś się na mnie z nożem. Musiałem się bronić; ogłuszyłem cię i przyprowadziłem tutaj.

– A co z trupem? – spytała tak, jakby mordowanie studentów było dla niej czymś na porządku dziennym.

– Spaliłem go na popiół.

– Przykro mi, że ciebie zaatakowałam.

– Byłaś naćpana.

– Ten gnój i tak na to zasłużył. Pomijając nawet to, co zrobił tobie. Próbował mnie zgwałcić.

Nuriemu spadł kamień z serca, kiedy to usłyszał. Nie chciał, żeby dziewczyna, w której się zakochał, była jakąś walniętą psychopatką.

– Rozwiążesz mnie? – spytała nagle.

– Oczywiście. Bałem się, że obudzisz się w nocy i poderżniesz mi gardło – powiedział, po czym odwiązał jej jedną rękę. Aby uwolnić drugą, musiał zawisnąć nad dziewczyną.

– Tobie bym nigdy czegoś takiego nie zrobiła – powiedziała namiętnie, złapała go wolną dłonią za plecy i przycisnęła do siebie, wpijając się w jego usta.

***

Nuri poczuł przyjemny prąd, który przeszedł wzdłuż jego kręgosłupa. Chwilowo go zamroczyło, osłabł, a jego ciało zaczynało ogarniać pełne rozkoszy odrętwienie. Momentalnie cały się rozluźnił i opadł obok nagiej piękności.

– To był twój pierwszy raz? – zapytała.

– Tak… – wysapał z trudem.

– Nie było tak źle – powiedziała z uśmiechem na ustach. – Trochę popracuję nad tobą i będziesz idealnym kochankiem.

Zapadła cisza. Quankos zastanawiał się nad tym, co się właściwie dzieje. Jeszcze kilkanaście godzin temu całe jego życie było nudne i szare, bez perspektyw na poprawę. Potem zdarzył się dziwny wypadek, a następnie był świadkiem morderstwa. Zdał sobie sprawę, że owe dwa trupy przysłużyły się mu bardziej niż cokolwiek innego. Nie potrafił tego zrozumieć, postanowił więc ten fakt zaakceptować. Uznał w dodatku, że jest zakochany i nie powinien analizować takich rzeczy.

– Nidria – powiedziała nagle.

– Słucham?

– Nidria Oreth – powtórzyła. – Tak się nazywam.

– Ach… – zamyślił się. – Nuri… Nuri Quankos.

– Twój ojciec jest lordem magistrem?

– Tak.

Znów zapadła cisza. Tym razem chłopak podniósł się ciężko na ramieniu i popatrzył na piękność leżącą w jego łóżku. Nigdy nie widział nagiej dziewczyny. Nawet nie miał gdzie. Natomiast teraz jedna, o prawie idealnym ciele, leżała naga, związana, w jego łóżku i wykazywała co najmniej zainteresowanie jego osobą.

– Rozwiązałbyś mnie? – spytała retorycznie.

– Oczywiście! – odparł szybko Nuri. – Zapomniałem o tym.

Uwolnił jej kostki i ręce. Właściwie ze swojego pierwszego razu niewiele pamiętał. Dziewczyna rzuciła się na niego, kazała się najpierw rozwiązać, rozebrać, a potem znów związać i „pieprzyć”. Patrzył na jej zjawiskowe, nagie ciało, nie będąc w stanie oderwać wzroku. Nie mógł zrozumieć, jak to się stało, że zakochał się w dziewczynie i następnego dnia wylądował z nią w łóżku. Było to coś, co zawsze zdarzało się komuś innemu.

Patrzył urzeczony, jak się ubiera. Nawet nie chodziło już o to, że było to dla niego coś ekstremalnie podniecającego – chociaż było. Przyglądał się jej z ciekawością biologa, który obserwuje nieznany sobie gatunek zwierzęcia odprawiającego dziwny rytuał.

Nidria ubrała się szybko, wstała i podeszła do biurka. Wyjęła drewniane, ozdobne pudełeczko i wysypała z niego jakiś zielony proszek.

– Masz tu gdzieś jakąś kartkę papieru? – spytała.

– Po co ci?

– Weźmiemy po kresce.

– Co? Żebyś znów chciała mnie zabić?

– Nie! To nie to! Wczoraj wzięłam coś innego, eksperymentalnie. Tamtego gówna nigdy już nie zażyję.

Nuri czytał kiedyś broszurkę o narkotykach i ich zgubnym działaniu: o tym, jak niszczą człowiekowi życie, gdy zaczyna oszukiwać sam siebie, o tym jak trują i zabijają – jednak kompletnie ją zignorował. Głównie dlatego, że narkotyki były dla niego tym, czym dla większości ludzi – czymś, co gdzieś jest, ale nikt nie wie gdzie. Wiedział oczywiście, że studenci z KRK ćpają, ale nie wiedział co, ani kto. Natomiast teraz miał wreszcie okazję posmakować zakazanego owocu, który kojarzył mu się z ludźmi popychającymi słabszych, w tym jego. A jak każdy gnębiony człowiek – chciał gnębić.

– W szufladzie – powiedział, patrząc jej w oczy. Serce zaczęło mu kołatać. Stresował się. – Co po tym będzie?

– Będziesz czuł się lepiej, myślał jaśniej i szybciej, nic nie będzie cię boleć.

– Ciekawe – stwierdził krótko. – Jak się nazywa?

– Goblin – odparła krótko.

– Głupia nazwa – ocenił jak prawdziwy znawca. – Jest w ogóle taki wyraz?

– Teraz już jest – mówiła, rwąc kartkę i odpowiednio ją składając, by powoli uformować rurkę.

Usypała dwie kreski z zielonego proszku i do jednej z nich przyłożyła wetkniętą do nosa papierową rurkę. Po chwili połowa leżącego na stole Goblina zniknęła.

– Twoja kolej – powiedziała, podając zwitek Nuriemu. Zrobił to samo, naśladując dziewczynę.

***

Mimo, że był już na siódmym roku, dopiero teraz, pierwszy raz w życiu, opuścił zajęcia. Wiedział, że ojciec i tak się dowie, ale w tej chwili miał to gdzieś.

Leżeli razem nago, jakby nigdy nic, wpatrywali się sobie w oczy i rozmawiali. Patrzył na jej nagie piersi i na jej cudowną talię. Trzymał swoją dłoń na jej krągłym pośladku i opowiadali sobie nawzajem z nienaturalną szczerością całe życie. Nie wstydzili się niczego. Chłopak wspominał swoją przeszłość, oczekiwania ojca wobec niego czy ich wspólne wycieczki. Szczególnie tę pamiętną, w góry Irnifalii. Nidria natomiast opowiadała mu o swojej rodzinie, o tym, że uczy się magii w żeńskim oddziale KRK. Nadmieniła, że pochodzi z portowego Arxialu, a rodzice kupili jej mieszkanie w Xyranalu. Wszystko, co mówiła, wydawało mu się interesujące, a z drugiej strony chciał się podzielić wszystkim, co przychodziło mu na myśl. Rozmawiali tak, nie licząc godzin, które płynęły niezatrzymanie.

Nagle blondynka rzuciła propozycję, żeby udać się do niej, na co Nuri ochoczo przystał. Kiedy tak szli przez kampus KRK, trzymając się za ręce, napompowani mieszanką narkotyków i miłości, chłopak czuł niewyobrażalne wcześniej szczęście. Nie pamiętał żadnych trosk ani zmartwień, które nękały go jeszcze dobę wcześniej.

***

Kolejny akt miłosny wprowadził w osłupienie organizm Nuriego bardziej niż jego samego. Z jednej strony on – siedemnastoletni prawiczek, zawsze bez przyjaciół, zawsze samotny, pozbawiony osoby, która mogłaby go wesprzeć, z ojcem wymagającym rzeczy, które wraz z jego dorastaniem okazywały się niemożliwe do wykonania. Natomiast z drugiej ta piękna blondynka – o ponętnych kształtach, i jednocześnie ćpunka, która nie wiadomo dlaczego, wybrała akurat jego – dawała mu wszystko. Czuł, że ona rozumie go lepiej niż ktokolwiek inny kiedykolwiek, a przecież znali się ledwie kilkanaście godzin. I to zrozumienie nie wynikało z faktu, że była jego pierwszą kobietą, ale że akceptowała go takim, jakim jest.

– Nad czym tak myślisz? – spytała nagle. Siedział na krańcu łóżka i wpatrywał się w ścianę. Rozkoszował się tą sytuacją, chwilą, czymkolwiek, co wyrywało go z dna, za jakie uważał własne życie.

– Kocham cię.

Zachichotała i spojrzała mu w oczy, jakby czekając, aż się uśmiechnie. Jednak on nadal po prostu patrzył.

– Znamy się dość krótko.

– To nic zobowiązującego.

– Jak to?

– Po prostu twoje pojawienie się uświadomiło mi, jak bardzo moje życie jest beznadziejne. Nigdy nie miałem przyjaciół ani możliwości, by choć dotknąć kobiety. Zresztą, co ja gadam, chociaż z nią porozmawiać. Podzielić się emocjami. Kiedy tylko cię ujrzałem, tam na schodach do gmachu, pomyślałem sobie: „Zabiłbym się dla takiej dziewczyny”. Teraz kiedy ciebie widzę – najwspanialszą piękność, jaką kiedykolwiek cieszyły się moje oczy – wiem, że byłem głupi i słaby. Wiem, że teraz powinienem stwierdzić: „Zabiłbym dla takiej dziewczyny”. Moje życie to pasmo porażek i dopiero ty pomogłaś mi uświadomić sobie, że nie zawsze tak musi być. Dotarło do mnie, że może nadejść czas, kiedy to ja będę kreował środowisko dookoła mnie, a nie jedynie się do niego dostosowywał.

– Masz trochę racji – powiedziała z zamyśloną miną. Nuri obserwował jej oczy, choć tak naprawdę obserwował kątem oka kształtną pierś unoszącą się wraz z każdym oddechem. Cieszył się, że wreszcie znalazł osobę, która nie tylko go słucha i rozumie, ale z którą znalazł wspólny język.

– Walniemy kreskę? – zaproponowała nieoczekiwanie, jakby przypomniała sobie o czymś ważnym.

Nuri posmutniał, ale gdy spojrzał znów na jej nagie piersi, doszedł do wniosku, że w sumie nie jest tak źle.

***

– Nie żyje – dociera do uszu Nuriego.

Początkowo czuje dziwne, przyjemne odrętwienie, ale w momencie, gdy chce choćby dać znać swoim ciałem, że żyje, łapie go potworny ból.

Każdy jego mięsień zaczyna drgać, a setki informacji o uszkodzonych tkankach płyną połączeniami nerwowymi do mózgu.

– Porusza się – słyszy inny głos. – Oddycha! Żyje!

Nieskutecznie próbuje otworzyć oczy. Przez półotwarte powieki dostrzega tylko zarys dwóch postaci; po chwili w większej odległości pojawiają się inne. Paraliżujący ból przeszywa jego ciało.
– Niemożliwe, że to przeżył – mówi pierwszy głos, który teraz wydaje się jakiś dziwny, w pewien sposób martwy i kościsty.

– Quankosi zawsze przeżywają. Twardy ród. Może i mało liczny, ale od pokoleń niemożliwy do wybicia – mówi drugi. – Niewątpliwie to jego miecz tkwi w trzewiach namiestnika Deriolu.
Nuri, wyrywany przez ból i zmęczenie poza świadomość, podnosi rękę w stronę głosów.

– Ulecz go – kontynuuje drugi głos. Po kilku sekundach krzyczy, w jego tonie słychać osobę, która często wydaje rozkazy. – Ulecz go, durniu!

– Już! Oczywiście, panie! – odpowiada ten brzmiący martwo.

Błękitne światło przesłania Nuriemu i tak już zamazany i ledwo majaczący widok. Kilkanaście sekund później czuje ulgę, jednak nadal nie może na niczym skoncentrować wzroku.

– Gratulacje, chłopcze – zwraca się do niego głos. Chaos, jaki następuje w głowie chłopaka, uniemożliwia identyfikację. – Zostałeś bohaterem. Należy ci się nagroda.

– Zdejmij z niego zbroję – dodaje po chwili.

Kruk czuje szarpnięcie. Ból przechodzący przez ciało wzmaga się.

– Nie tak, durniu! Magią! – krzyczy znów ten sam głos.

Feeria barw ponownie go oślepia. Ogarnia go przyjemny chłód, a jedynie od czasu do czasu ma wrażenie ciepła we wszystkich członkach. Czuje, jak jego umęczone, skatowane ciało, w niektórych miejscach unieruchomione uszkodzoną zbroją, jest masowane magią delikatnie niczym podmuchem wiatru. Pomimo bólu powoli ogarnia go relaksująca senność. Odpływa w kojącą krainę nieprzytomności.

***

– Witaj, mój chłopcze – dobiega go dziwnie znajomy głos; ten sam, który zdawał się być jedynie nocną marą. Nuri otwiera powoli zaspane oczy i patrzy na stojącą nad nim postać. Identyfikuje ją jako Ereitana III Xynthię – króla Xynthialu.

– Królu? – pyta zaspanym głosem.

– Osobiście przyszedłem sprawdzić, jak się czujesz – mówi z uśmiechem władca.

– Wydaje mi się, że… dobrze. Właściwie, to zadziwiająco dobrze! – Chłopak zrywa się z łóżka i pyta zdezorientowany – Co się stało?

– Panie? – słyszy głos, drugi, jakby kościsty. Kruk nie traci wrażenia, że głos ten jest w pewien sposób martwy. Kiedy tylko postać wchodzi do namiotu, domyśla się dlaczego. Stoi przed nim lisz.

– Słucham cię, Veyrixie – król przemawia spokojnym tonem.

Lord Arestog prosi o jak najszybszą audiencję. Mówi, że jest to dla niego bardzo pilne i ważne.

– Naraal?

– Neriv. Lord Naraal nie żyje od pięciu lat.

– Gdzie jest?

– Przed królewskim namiotem.

– Dobrze, już do niego idę. Ty tymczasem odpowiedz na pytania lorda Quankosa.

Nuri początkowo nie jest pewien, czy rozmowa dotyczy jego czy ojca. Musi minąć ułamek sekundy, zanim odkrywa, że to o nim mowa. Momentalnie czuje dumę, że jest tytułowany przez samego króla lordem, a przecież liczy sobie ledwo osiemnaście lat.

– Veyrix Duren, prawa ręka jego królewskiej mości – mówi lisz, wyciągając w stronę chłopaka swoją pozbawioną skóry i mięśni dłoń. Ten waha się, ale ostatecznie ją ściska.

– Nuri Quankos – mamrocze nieśmiało. Widok postaci zbudowanej z kości połączonych magią, której oczy płoną dziwacznym, różnobarwnym światłem, jest krępujący. Zapada kilkusekundowa cisza, którą przerywa lisz:

– Tak więc może zacznę od przekazania przykrych wieści. Lord Serik Quankos wczorajszego dnia oddał swoje życie ku chwale ojczyzny. – Brzmi to dumnie, jednak w jego tonie nie ma ani krzty żałoby. Właściwie mówi to tak, jakby przekazywał: „Bezpiecznie wrócił do domu i jest szczęśliwy”. – Król powinien być tu osobiście, jednak z racji tego, że ma dziś setki spraw na głowie, musiał przysłać mnie. Lord Arestog to tylko wymówka, setki innych chce się z nim spotkać. Musisz mi, chłopcze, opowiedzieć wszystko, o tym, co wydarzyło się wczoraj.
Nuri w kilku zdaniach streszcza, jak to sforsował front przy południowej bramie, a następnie prowadząc biegnących za nim przypadkowych ludzi, wprowadził ich do samego Złotego Pałacu, gdzie w samobójczej misji udało mu się zabić lorda-namiestnika Deriolu. Następnie z trudem przypomina sobie uderzenie zaklęcia i moment, kiedy uniósł się w powietrzu, a wszystko finalizuje doznaniem czarnej luki w pamięci.

– Wpadłeś na drewnianą ścianę wieży kościoła ethnustów. Budynek pod wpływem wybuchu przechylił się, a ty zsunąłeś się i wylądowałeś w miękkim błocie. Wyczerpałeś już chyba swój limit szczęścia. Ethnu musi nad tobą czuwać – dopowiada lisz. – Ostatnie punkty oporu zostały złamane godzinę po zabiciu lorda-namiestnika, potem zaczęło się poszukiwanie rannych. Kiedy zameldowano królowi o mieczu rodziny Quankosów, nasz pan był pewien, że to twój ojciec tego dokonał, jednak znaleźli się świadkowie, którzy mówili, że zginął z rąk jakiegoś kowala, zanim jeszcze pierwsza fala dotarła do murów. Dlatego musieliśmy wypytać cię o okoliczności.

– Tak, to ja zabiłem lorda-namiestnika – stwierdza Nuri.

– Dlatego jesteś zaproszony jutro wieczorem na zebranie rady lordów. Zbroja i miecz dla ciebie będą gotowe rano i przyniesione tutaj.

Osiemnastoletni młody lord Quankos, słysząc te słowa, czuje jak serce bije mu szybciej. Do niedawna żył w przekonaniu, że przez następne lata będzie patrzeć w oczy swojego ojca, zażenowanego jego postawą, że nigdy mu nie dorówna ani umiejętnościami, ani zasługami. Zaproszenie na zebranie rady lordów samo w sobie stanowiło ogromne wyróżnienie, a to dopiero początek lawiny nagród i zaszczytów. Szkoda tylko, że ojciec nie dożył tej chwili, momentu chwały własnego syna.

Rozmawia jeszcze kilka godzin z Veyrixem. Początkowo dyskutują o bitwie i jej przebiegu oraz o dalszych planach ofensywy Xynthialu – teraz Nuri jest człowiekiem, przed którym, wedle prawa, nie trzeba ukrywać spraw państwowych. Kruk szybko oswaja się z obecnością nieumarłego, a sama rozmowa zaczyna go w niewyjaśniony sposób fascynować.

Trup Nuriego IV

Stanął jak wryty. Zbladł. Niewątpliwie ujrzał najpiękniejszą kobietę w swoim życiu. Wydawała się idealna: piękne oczy, miękkie, lekko pofalowane blond włosy. Patrzył jak zahipnotyzowany na jej długie, zgrabne nogi, których zarys przebijał się przez wąskie, tkane spodnie. Podziwiał jej obfite piersi wyeksponowane przez głęboki dekolt. Spojrzała na niego i obdarzyła przelotnym uśmiechem. Jej spojrzenie miało jakiś tajemniczy, uwodzicielski poblask, jakby oznajmiało: „kochasz mnie”. Poczuł fale ciepła rozchodzące się po ciele jak po mocnym alkoholu, który podkradł kiedyś z ojcowskiego barku.

I nagle… zobaczył schody z bliska. Promienisty ból u nasady nosa na chwilę go otępił. Leżał na schodach, a na białym marmurze zaczęły pojawiać się czerwone krople.

– Kra! Kra! Kra! – usłyszał za sobą prześmiewcze krzyki.

Banda gówniarzy z młodszych roczników biegała dookoła, kracząc i symulując machanie skrzydłami. Spojrzał na miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą stała jego bogini, ale teraz było puste. Zażenowany wstał i ruszył szybkim krokiem w stronę internatu. Rzucił jeszcze okiem na stojącą na schodach hałastrę – gnojki mogły się z niego wyśmiewać, ale żaden nie odważyłby się go tknąć. Nie potrafił powiedzieć, któremu zawdzięcza upadek.

Przypomniał sobie Neriva Arestoga, który skończył szkołę dwa lata wcześniej. Jak on tego człowieka nienawidził! Był uosobieniem wszystkiego, czego Nuriemu brakowało. Nie dość, że walczył i czarował jak demon, to jeszcze imponował skromnością. Niewielu uczniów podczas tradycyjnej walki z mistrzem potrafi choćby dosięgnąć ciosem swojego nauczyciela. Młody Arestog to zrobił. I pokonał mentora. Potem zrobił krok dalej i rzucił wyzwanie: on przeciwko trzem mistrzom. Mówiono, że co prawda Neriv był zdolny, ale nikt w Xynthialu, a nawet i w Eestirii, nie podołałby temu zadaniu. Potem jednak wszyscy przecierali oczy, w zdumieniu patrząc, jak syn słynnego lorda, Naraala Arestoga, kładzie jednego mistrza po drugim. Pisano o tym w gazetach w całym Xynthialu.
Kolejnym powodem nienawiści Nuriego było powodzenie Neriva u dziewczyn. Nie dość, że przystojny i inteligentny, to jeszcze skromny; niewiele było dziewczyn w szkole, ale wszystkie się w nim kochały. Natomiast mężczyźni czuli do niego dziwną mieszankę szacunku i strachu. Tam gdzie pojawiała się owa „legenda”, zawsze znajdował się ktoś gotów zrobić dlań wszystko tylko po to, by choć przez chwilę pławić się w blasku bohatera.

Młody Arestog często ignorował takie adoracje. Wydawało się, że zawsze mówi to, co myśli, a mimo to sprawiał wrażenie człowieka w pewien sposób odizolowanego od innych. Zawsze też patrzył w oczy, kiedy z kimś rozmawiał, wpatrywał się swoimi unikalnymi, fioletowymi tęczówkami tak, jakby szukał czegoś w ludzkiej duszy. No i był ulubieńcem ojca Nuriego – Serika. Lord Quankos, gdy tylko odkrył talent Neriva do walki, został jego osobistym trenerem i często spędzał z nim więcej czasu niż z własnym synem. Nuri nienawidził za to zarówno ich obu, jak i samego siebie – widział, że ojciec wolałby mieć za syna właśnie młodego Arestoga, a nie jego, łamagę i tchórza.
Zawsze chciał być jak Neriv i teraz poczuł, że jeśli czegoś nie zrobi, to jego życie nigdy się nie poprawi. Stanął, obrócił się w miejscu, wskazał palcem na jednego z gówniarzy i krzyknął:

– Zapłacisz mi za to, gnojku!

Zapadło milczenie, wszyscy naraz obrócili się i spojrzeli w stronę młodego Quankosa. Zaraz potem ryknęli śmiechem. Nikt nie krył się z okazywaniem Nuriemu, za jakiego śmiecia jest uważany.

– I co mi zrobisz?! – krzyczał gnojek, rechocząc. – Zakraczesz mnie na…

Urwał nagle w połowie zdania. Śmiechy jeszcze chwilę trwały, ale dzieciak stał jak sparaliżowany. Złapał się za klatkę piersiową, otworzył szeroko usta, kaszlnął krwią i padł martwy na marmurowe schody prowadzące do głównego holu Królewskiej Szkoły Rycerskiej w Xyranalu.

***

– Jakiego użyłeś zaklęcia? – zapytał lord Aerlim, który był dyrektorem Królewskiej Szkoły Rycerskiej w Xyranalu.

– Żadnego.

– Ja właściwie nawet nie znam takiego zaklęcia – powiedział lord Parfi.

– Ja także nigdy o takim nie słyszałem – dodał lord Vyro. – Wygląda na to, że dzieciak padł na zawał i tyle. Miał słabe serce, pękło mu. No cóż… Zdarza się.

Nuri siedział przed komisją pedagogiczną podejrzany o zamordowanie jednego z uczniów. Sprawa wyglądała na wygraną. Nuriemu – według świadków – nie zapłonęły oczy, nie krzyknął żadnego dziwnie brzmiącego słowa ani nie robił jakichś unikalnych magicznych gestów. W dodatku nikt nie znał zaklęcia, które powodowałoby atak serca.

– Zdarza się? – zwrócił się Aerlim do Vyro – Ja nie pamiętam zbyt wielu przypadków, żeby trzynastoletni chłopak nagle zszedł na zawał, stojąc na schodach.

Z racji powiązań rodzinnych i możliwego nieobiektywnego podejścia do sprawy lord Serik Quankos został wykluczony z posiedzeń rady.

– Nie mówię, że często, ale bywają takie wypadki – tłumaczył się mistrz.

– Nie mogę wierzyć ci na słowo, chłopcze – dyrektor zwrócił się teraz bezpośrednio do Nuriego. – Jednak nie mogę uznać, że w jakikolwiek sposób przyczyniłeś się do śmierci chłopaka, ponieważ nie ma na to najmniejszego dowodu. Świadkowie zeznali, że nie znaleźli śladu użycia magii, tak więc nie możemy cię uznać za winnego śmierci… Jak mu tam?
Zapadła krótka cisza, mistrzowie popatrzyli sobie po kolei w oczy, ale żaden nie mógł sobie przypomnieć imienia ani nazwiska biednego chłopca.

– Eh… Tak czy siak, na zdarzenie niewątpliwie wpłynął słaby stan zdrowia ofiary – stwierdził Aerli, a jego wypowiedź brzmiała oficjalnie. – Proszę znaleźć mi imię i nazwisko tego biednego chłopaka, a tymczasem nadzwyczajne obrady komisji pedagogicznej uważam za zakończone.

***

Podczas krótkiej drogi z gmachu głównego KRK do swojego pokoju w internacie Nuri zauważył dziwną zmianę. Nikt teraz nie szeptał za jego plecami, nie słyszał też przytłumionych śmiechów. Początkowo tego nie zauważał, ale kiedy nie musiał obchodzić szerokim łukiem grupki młodszych uczniów – po prostu rozstąpili się przed nim – był zszokowany. Co prawda jeden chłopak wpadł na niego na korytarzu internatu, ale natychmiast zbladł i uciekł.

Kiedy wszedł do pokoju, zapalił świecący klejnot i w fioletowej poświacie spojrzał na swoje odbicie w lustrze. Uśmiechał się. Zaczynał rozumieć: ktoś puścił plotkę, że Nuri zabił chłopaka, wskazując na niego palcem i bez używania magii. Teraz ludzie podejrzewają, że ma jakieś zdolności parapsychiczne, więc boją się go. Poczuł się tak, jak Neriv musiał czuć się zawsze – dumny z siebie. Duma go wręcz rozpierała. Śmierć gnojka pomogła mu odzyskać szacunek do samego siebie i stać się bardziej pewnym siebie. Wreszcie zauważył w sobie człowieka. Wyprostował się i pierwszy raz od tygodni postanowił wieczorem wyjść z pokoju.

Nuri spojrzał na przebijający się przez chmury biały księżyc – Naer – i ruszył w kierunku sąsiadującego z kampusem KRK ogromnego, sztucznego parku. Miał on ciągnące się kilometrami, splątane alejki, na których nie trudno było się zgubić. Uczniowie często zapuszczali się na nieznane tereny tego parku, organizowali w nim imprezy i nielegalnie pili alkohol lub zażywali coś, co akurat było modne.

Po kilku krokach Nuri wciągnął do płuc powietrze: uwielbiał charakterystyczny zapach pierwszych dekarów pory demona. Po kilkunastu metrach skręcił z głównej ścieżki w prawo. Lekka mgła unosiła się nad trawą i robiło się coraz chłodniej. Mimo wszystko miał ochotę iść dalej – rześki wiaterek i to, że pierwszy raz od dłuższego czasu nie gnił w swoim pokoju, dawało mu siłę. Teraz kiedy miał ochotę spacerować po zielonym parku, chciał to wykorzystać, zamiast siedzieć w zamknięciu tych samych czterech ścian. Gdzieniegdzie słychać było imprezujących uczniów, którym prawdopodobnie spadająca temperatura nie robiła już różnicy. Wraz z gęstniejącą mgłą widoczność malała coraz bardziej, a młody Quankos zaczynał się powoli obawiać, że mógłby nie znaleźć drogi powrotnej do internatu.

Kiedy już miał zawracać, zobaczył zarys dwóch postaci. Usłyszał damski głos, który zdawał się krzyczeć. Odruchowo schował się za drzewo i z nieznanego sobie powodu obserwował przebieg wydarzeń. Wytężył wzrok i dostrzegł dziewczynę, która popchnęła stojącego obok chłopaka. Nie potrafił ich zidentyfikować, ale zdawało mu się, że oboje są z jego szkoły. Coś błysnęło w jej ręku, a druga postać złapała się za szyję i upadła. Pokierowany impulsem rzucił się w stronę rannej osoby. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego to zrobił, ale kiedy się zbliżył, stanął jak sparaliżowany. Leżący na ziemi chłopak był jednym z tych gnojków, którzy stali rano na marmurowych schodach. Miał poderżnięte gardło.

Blondynka natychmiast się do niego odwróciła i Nuri zauważył od razu trzy rzeczy: z noża w jej dłoni kapała świeża jeszcze krew, zza rozszerzonych, dziewczęcych źrenic nie widać było tęczówek i była to ta sama piękność, w której zakochał się od pierwszego wejrzenia tuż przed porannymi wydarzeniami.

Przez chwilę patrzyli sobie w oczy, po czym dziewczyna skoczyła w jego kierunku z nożem. Nuri zrobił odruchowy unik i rzucił w nią zaklęcie uderzenia – jedno z najprostszych, mierząc w bok. Blondynka padła na ziemię, jednak wydawało się, że nic nie poczuła. Oniemiały patrzył chwilę na uśmiechającą się przerażająco napastniczkę podnoszącą się z ziemi. Zaczynał powoli przypominać sobie zaklęcia, w których ostatecznie nie był taki zły, po czym zebrał w sobie siłę i wyciągając rękę w stronę jej głowy, urzeczywistnił zaklęcie chwilowego pozbawienia przytomności. Blondynka nagle jakby zmiękła i padła na ziemię.

Nuri wpatrywał się przez sekundę, nie mogąc zrozumieć, co się wydarzyło. Miał swoje spokojne, nudne życie i nagle ktoś umiera na schodach, potem dziewczyna, w której właśnie się zakochuje, zabija kogoś w lesie, a on sam musi z nią walczyć o życie. Tego dnia widział więcej ciał niż w całym swoim dotychczasowym życiu. Co gorsze, zastanawiał się, co dalej. Postanowił wybrać najbardziej emocjonalne, głupie i niebezpieczne wyjście. Wyjął z ręki morderczyni nóż i położył go na martwym ciele chłopaka, którego z kolei podniósł i przeniósł kilkanaście metrów od ścieżki. Tam położył go w krzakach ukrywając pomiędzy drzewami. Przykląkł i zaczął medytować. Przeprowadzał rytuał, który miał zdecydowanie zwiększyć moc zaklęcia, którego chciał użyć. Nie miał talentu do magii, był po prostu przeciętny, ale nauka w KRK wiele go nauczyła. Czuł, jak energia zaczyna dookoła niego falować i wibrować, jak jej pozaziemskie cząsteczki wirują dookoła niego. Skupił zaklęcie ognia na nożu i patrzył jak szybko zaczyna on świecić, a po chwili rozpuszcza się na zwłokach chłopaka i w końcu je podpala. Pomimo męczącej medytacji przeprowadzanej w połączeniu z dość silnym jak na niego zaklęciem nie odpuszczał i utrzymywał koncentrację tak długo, aż po ciele, ubraniu i butach pozostał jedynie popiół.

Następnie wstał i wrócił do dziewczyny. Nie wiedział, co z nią zrobić – pozbawiona przytomności mogła w nocy zmarznąć, a nawet umrzeć. Gdy podjął decyzję, wziął ją pod ręce i powoli zaczął ją prowadzić w stronę uczelni. Po zaledwie kilkudziesięciu krokach lunął sążnisty deszcz. Nuri był przerażony i zszokowany, jednak szedł z piękną blondynką przez park. Nie wiedział, ile mu to zajęło czasu – poruszali się w ślimaczym tempie. W końcu ujrzał budynek.

Była już późna noc, więc w recepcji, jak zwykle o tej porze, nikogo nie było. W takiej sytuacji należało zadzwonić magicznym kryształem, aby po wylegitymowaniu się móc wejść. Kiedyś, na drugim roku, Nuri znalazł na ziemi klucz do głównych drzwi; wiedział, że kiedyś mu się przyda. Teraz był jego zbawieniem. Po cichu przemieszczali się przez korytarz, aż w końcu znaleźli się bezpiecznie w pokoju. Położył piękną blondynkę na swoim łóżku, na wszelki wypadek ją przywiązał, a następnie sam położył się na podłodze. Czego nie robi się dla miłości?

***

Nad miastem niespodziewanie pojawia się błękitna bańka. Pierwszy nieudany punkt ofensywy na Deriol. Mimo wszystko wszyscy prą naprzód. Ich zadaniem jest uderzyć na to valandriolskie miasto od południa. Zdjęcie potężnej magicznej bańki może wiązać się z opóźnieniem w ataku, lecz stworzenie wyłomu trwa czasami kilka minut, a czasem dni. Oni jednak poruszają się naprzód. Jeden z wyłomów w murach jest już widoczny; przelatujący w pierwszej fali wijów magowie zrobili go, żeby wojska idące z tyłu miały ułatwione zadanie. Taki był plan Ereitana III Xynthii – wysłać najpierw elitę głównie na wijach, rzadziej konno i utorować drogę. Magowie tego oddziału mają za zadanie w każdy możliwy sposób ułatwić walkę regularnym wojskom: stworzyć wyłomy w murach i zniszczyć strategiczne miejsca obronne, takie jak baszty czy zbrojownie. Natomiast wojownicy i rycerze mają ich bronić i zrobić wszystko, by tamci mogli wykonać swoje zadanie.

Młody Quankos idąc pośród oddziałów zmierzających do południowego wyłomu, obserwuje, jak zamknięta w błękitnym polu siłowym pierwsza fala dramatycznie walczy o życie. Nuri należał do drugiej fali czyli południowej dywizji głównych wojsk, które powoli podchodzą pod mury i czekają. On sam patrzy na północ, gdzie stoi główna armia. Arcymagowie zaczynają odprawiać tam swoje rytuały, które mają na celu zniszczenie bańki.

Wszyscy xynthialscy żołnierze patrzą ze zniecierpliwieniem, jak kilku kolejnych największych magów Kraju Trupów zawodzi, próbując zdjąć tę bańkę, natomiast po jej drugiej stronie kwiat xynthialskich żołnierzy pada jeden po drugim podczas zmasowanego kontrataku Valandriolu. W końcu pojawia się jeden mag, łysawy i ubrany w czarną togę, i odpycha arcymaga odprawiającego potężny rytuał. Robi kilka dziwnych gestów, jego oczy zaczynają płonąć błękitem, a z dłoni unoszą się delikatne opary magii widoczne jako połączenie mgły z iskrami. Przykłada ręce do bańki i pole siłowe bezdźwięcznie znika. Następuje cisza. Nuri odwraca wzrok i patrzy na mury obsadzone magami i rycerzami Deriolu.

Nagle ognista kula wbija paru Xynthialczyków w ziemię, a eksplozja rozrywa ciszę. Nuri słyszy wybuchy ze wszystkich stron: zarówno od północnej strony, niedaleko siebie, jak i przy murach obrońców. Obie strony wymieniają się magicznym ogniem, a wojownicy – głównie ci zamożniejsi z antymagicznymi amuletami – rzucają się do ataku. Czasem eksploduje pod nimi ziemia, innym razem obryzgują ich flaki tych, którzy przed chwilą stali obok. Ci, których stać na amulety, są niewrażliwi na magię – ich celem jest jedynie, żeby powstrzymać wojowników nadbiegających z naprzeciwka.

Potężny dźwięk szczęku metalu dochodzi do uszu Nuriego – to dwa fronty wojowników starły się ze sobą. Młody Quankos obserwuje, jak powoli zawalają się mury ze stojącymi na nich obrońcami. Xynthial ma zdecydowaną przewagę liczebną i lepiej wyszkolonych żołnierzy. Odkąd nikt nie musi pracować w polu, coraz więcej młodych mężczyzn lgnie do wojaczki. Kilka minut minęło od zniknięcia bańki, a już niektórzy napastnicy zaczynają wspinać się po gruzowisku powstałym z murów.

Nuri wyrywa się naprzód. Biegnie, ile sił w nogach, ponieważ stojąc na wolnej przestrzeniza bardzo naraża się na atak. Gdyby stał tam jeszcze kilka sekund, zostałby rozerwany przez wybuch, który starł z powierzchni ziemi stojących obok niego rycerzy. Wokół trwa szał eksplozji. Valandriolczycy zmieniają taktykę – niszczą wszystko. Nuri biegnie nieprzerwanie naprzód, a w końcu pada i zaczyna się czołgać. Ma jeden cel: chce udowodnić ojcu swoją wartość.

Pobliski wybuch pozbawia go przytomności.

***

Cegła z walących się murów Deriolu spada na Nuriego i odbija się od metalowego hełmu na głowie. Powietrze jest gęste od wyładowań magicznych. Nuri nie widzi żadnego sposobu, w jaki mógłby ujść z życiem z tej śmiertelnej pułapki. Wał, który utworzył się z gruzowiska, topnieje, a podniesienie głowy choćby o kilkanaście centymetrów wiąże się z nieuchronną śmiercią. Utknął. Jedyne co pozostaje, to skulenie się i liczenie na cud.

Wał niknie w oczach, a zaklęcia wydają się coraz bardziej niebezpieczne. Kolory mieszają się ze sobą, tworząc piękny, tętniący pełną paletą barw morderczy wir.

– Zabiją mnie tutaj… – szepcze do siebie skulony z przerażenia Nuri – Zabiją mnie…

Świadomość nadchodzącej śmierci sprawia, że zaczyna myśleć o ojcu, który wprawdzie gardzi nim ze wzajemnością, ale jest jedyną bliską mu osobą. Gdzie on teraz jest? Był w pierwszej fali, więc prawdopodobnie już nie żyje. Nuri dziwi się, jak bardzo jest mu to obojętne. Czy ojciec byłby z niego dumny? Czy śmierć podczas bitwy, gdy leży się skulonym gdzieś na wałach, modląc się o cud, jest śmiercią chwalebną? Czuje do siebie wstręt, ale po chwili ogarnia go furia. „Żyłeś, jak zwierzę i popychadło, chociaż zgiń jak człowiek!” – krzyczy do siebie w myślach. Jest już tak pewien własnego końca, że to czy przeżyje wydaje mu się obojętne W końcu świadomość śmierci i strach przed nią staje się nieznośny.. Wstaje z gruzowiska z zamkniętymi oczyma i rusza prosto w fale magicznego chaosu.

Cisza.

Nuri powoli otwiera oczy. Myślał, że ujrzy jakieś niebo, ewentualnie piekło dla tchórzy. Jednak widzi jedynie plecy magów w barwach Valandriolu, którzy odchodzą niespiesznym krokiem. „Dlaczego mnie nie zabili?” – zastanawia się Nuri. „No, dalej! Zabijcie mnie teraz, kiedy jestem gotowy!”. Oni jednak idą, nie odwracając się za siebie. Buzująca w ciele chłopaka adrenalina zaczyna zmieniać swoje ukierunkowanie. Podświadomość impulsywnie podpowiada Quankosowi, że ci oto magowie drwią z niego i nie chcą dać mu tego czego w tej chwili żąda – śmierci. Ogarnia go żądza krwi, wpada w furię, wyjmuje z pochwy miecz z wygrawerowanym błękitnym okiem i biegnie ile sił za swoimi niedoszłymi zabójcami. Wszystko widzi jak przez mgłę. Jednemu wbija miecz w plecy, wyszarpując go wraz z żebrem, innego tnie w szyję aż po kręgosłup. Magowie zaczynają reagować, ale Nuri robi unik i topi ostrze w kolejnym ciele.

Nagle zdaje sobie sprawę, że leży przy nim dziewięć trupów, a dookoła wiwatuje kilkudziesięcioosobowy tłum xynthialskich żołnierzy. Wiwatują na jego cześć. Dokonał niemożliwego – zabił kogoś w chwalebnej walce i przeżył. Czuje coś, czego nigdy nie doświadczył: mieszankę euforii i dumy, a nawet wrażenie własnej niezniszczalności. W głowie kiełkuje mu świadomość pewnej idei. Czegoś, co mógłby zrobić, żeby spełnić odwieczne marzenie Serika. Odwraca się w stronę legendarnego, złotego pałacu – zdobędzie miasto! Zabije lorda – namiestnika i tym samym zdobędzie miasto.

***

Chociaż płuca krzyczą o litość, Nuri nie zatrzymuje się i z uporem brnie przed siebie w stronę stromych schodów. Podąża za nim kilkunastu rycerzy, magów i wojowników; niektórzy należą do rozbitków z pierwszej fali, inni towarzyszyli chłopakowi u stóp zniszczonych murów. Wszyscy oni brali udział w szaleńczym maratonie za mężczyzną w zbroi z wymalowanym błękitnym okiem na piersi i plecach.

Nuri czytał już wcześniej o Złotym Pałacu Deriolu – legendarnej budowli, której twórcy nigdy nie zostali zidentyfikowani. Nie wiadomo nawet, kiedy powstała. Cały kompleks składał się z trzech kamiennych półpierścieni połączonych mostem z dużą, idealnie okrągłą platformą osadzoną na kilkunastometrowych filarach, na których wznosił się Złoty Pałac. Same półpierścienie od wewnętrznej strony były rozchodzącymi się na wszystkie strony schodami, natomiast od zewnętrznej łączyły się kładką z główną platformą. Sam twór intrygował wszystkich badaczy Eestirii, ponieważ był to jedyny taki obiekt, nie licząc Zamku Królewskiego w Xyranalu. To, co było najbardziej specyficzne i tajemnicze w tej budowli, to fakt, że była niezniszczalna. Nigdy nie udało się jej nawet zarysować. A ostatecznie wszystko to wyglądało jakby ktoś próbował sobie to jedynie wyobrazić. Oprócz pyłków naniesionego kurzu i drobnego piasku schody, półpierścienie i platforma były idealnie szare, sam pałac natomiast pozostawał jednolicie złoty. Jedyny wyjątek stanowiły rubinowe, szmaragdowe i turkusowe fragmenty udające szlachetne klejnoty. Całość sprawiała wrażenie ulepionej boskim, niewidocznym spoiwem, a fakt, że budowla nie rzucała cienia sprawiał, że stawała się ona tym bardziej tajemnicza.

Właśnie po tych niezniszczalnych, dziwacznie szarych schodach wspina się Nuri, prowadząc xynthialskie wojska na szczyt – do samego Złotego Pałacu. Euforia i chęć triumfu dodaje mu lekkości i pomimo dość ciężkiej zbroi, nie czuje zmęczenia. Przeskakuje ostatnie kilka schodów i staje jak wryty: na ogromnej platformie stoi zebrane wojsko. Któryś z valandriolskich magów szybko reaguje i pomarańczowy blask wżera się w źrenice Nuriego. Jakiś podświadomy odruch samoobronny powoduje, że rzuca się na ziemię. Zanim udaje mu się zrobić jakikolwiek ruch, dziesiątki sylwetek oddziela go od przybyłych za nim obrońców. Zaciska dłonie. Zmęczenie po morderczym biegu, jaki ma za sobą, daje mu znać o sobie bólem w płucach. Chłopak jednak się nie poddaje: tysiące myśli i idei o chwalebności męstwa i rozsławiania rodu, które wpajał mu ojciec, powoduje nagły przypływ motywacji. Najszybciej, jak jest to możliwe w sztywnej zbroi, podnosi się i staje na nogi. Słyszy potężny wybuch. Obok niego ląduje noga, do oczu dostaje się czyjaś krew. Przeciera je tylko skórą nabitą na płytowe rękawice, po czym podnosi leżący obok miecz. Czuje swąd palonego ciała i ten dziwny słodko-metaliczny zapach magii. Wyrywa się do przodu i toruje sobie drogę wprost do Złotego Pałacu. Następuje kolejna eksplozja, po której chłopak słyszy tylko pisk, a fala uderzeniowa zwala go z nóg i zmiata go na sam brzeg mostu. Młody Quankos przez chwilę patrzy wprost na dachy drewnianych domów znajdujących się pod nim. Xynthialscy wojownicy spadają z krzykiem, z hukiem uderzając o zadaszenia. Kolejne fale napastników nacierają przez schody, a Valandriolczycy, tłocząc się na ciasnej przestrzeni, odpierają atak przy Złotym Pałacu. Nuri wstaje i próbuje dopchać się do środka mostu. Nawet teraz, w destrukcyjnym szaleństwie, nie chciałby zginąć od upadku.

Drewniany ratusz zaczyna się powoli zawalać; połowa budynku jest już zniszczona, a druga, nadpalona, walczy o stabilną pozycję. Gołe, poziome belki wystające z chwiejącej się konstrukcji desperacko łapią równowagę. Nagle konstrukcja zaczyna się niebezpiecznie przechylać w stronę Złotego Pałacu.

Chłopak z niebieskim okiem na zbroi stoi jak wryty pośród wojennego ścisku i patrzy na walący się budynek. Dobiega go dźwięk pękającego drewna, a następnie grubych bali łamiących się na ciałach obrońców. Potem już tylko wrzask dziesiątek gardeł i kolejna eksplozja. Purpura i błękit rozbłyskują u wrót Złotego Pałacu, a zawalisko tuż przed nimi farbuje się na czerwono czymś, co przypomina zmielonego człowieka. Nuri, wyrwany z otępienia, skacze naprzód i wywraca się, potykając o gruby łańcuch służący do mocowania budynków. Widzi jedynie, jak kilka kolejnych postaci wbiega przez bramę, potem następuje seria wybuchów, a smród palonych zwłok rozprzestrzenia się w eterze. Quankos powoli się podnosi i zaczyna biec. Przeskakuje ponad zwalonymi belkami i uwięzionymi pod nimi trupami. Otwiera ciężką bramę i widzi dwójkę zakrwawionych ludzi. Jeden ma na sobie czarną togę z czerwono-złotym smokiem – herbem Valandriolu. Prawdopodobnie to arcymag Deriolu. Ten sam symbol wymalowany na zbroi posiada lord-namiestnik. Mózg Nuriego wykonuje kilkaset kalkulacji, jego ręce zaciskają się mocniej na jednoręcznym mieczu, odchylają się do tyłu i z całym impetem wyrzucają ostrze w stronę postaci w zbroi. Czas zamiera. Chłopak patrzy na obracający się w powietrzu miecz, który zmierza wprost ku lordowi-namiestnikowi. Klinga wbija się na wysokości mostka. Wzrok młodego Quankosa pada na drugą postać w momencie, kiedy z jej dłoni uwalnia się pomarańczowe światło. Nuriego ogarnia nienaturalna lekkość. Niespodziewanie widzi otwarte drzwi Złotego Pałacu i setki żołnierzy szturmujących bramę na wielkiej, okrągłej platformie. Wszystko zdaje się oddalać. Dostrzega domy znajdujące się pod legendarną budowlą i dziesiątki trupów dookoła. Czuje uderzenie w plecy, a do jego uszu dobiega dźwięk łamanego drewna. Staje się ciemniej, a on ląduje na podłodze w jakimś deriolskim domu. Choć wydaje mu się, że umiera, uśmiecha się, bo czuje, że jego ojciec, gdziekolwiek jest, jest z niego dumny.

Trup Nuriego III

Rano nadal panowało nie tyle milczenie, co martwa cisza. Quankosowie nie rozmawiali ze sobą, konie nie parskały, nie słychać było śpiewu ptaków, a wiatr zdawał się wiać ciszej. Nuri myślał tylko o jednym: czy kiedykolwiek zdarzy mu się zobaczyć coś równie pięknego? Nie formował tego w wyrazy – czuł przejmującą tęsknotę za tajemniczym stworzeniem, którego już pewnie nigdy nie zobaczy. To „coś” wydawało mu się absolutnie spoza tego świata, a obserwując ojca, dochodził do wniosku, że i on jest podobnego zdania. Tego dnia wyruszyli w drogę powrotną do domu.
Nuri jadł spieczone mięso i wpatrywał się w wiszącą na rożnie pozostałą część kozicy. Ojciec pakował ich do wyjazdu. Chłopiec za wszelką cenę starał się nie patrzeć na rozerwane kawałki wywerny porozrzucane nieopodal ich obozowiska. Gdy skończył się posilać, bez słowa wstał i zaczął pomagać Serikowi w składaniu namiotu. Potem umieścili wszystko w jukach i bez zbędnego rozczulenia odjechali.

Tęsknota, którą odczuwał Nuri, nie dotyczyła samego miejsca, a raczej wydarzeń rodem z mitycznego raju. Jakby dotknął Ethnu lub usłyszał jego głos. W ogromnym, nienaturalnie pięknym stworzeniu było coś wykraczającego poza granice normalnej identyfikacji: jakaś eteryczna siła, przenikająca wskroś duszę człowieka.. Zdawało mu się, że to właśnie jej doświadczył wszystkimi zmysłami, całym swoim jestestwem. Tak jakby faerqi ratujące ich wczoraj przed wynwerną w jakichś sposób dotknęło jego duszy.

Jechał ślepy i głuchy na otoczenie, pogrążony we własnych myślach. Zagubiony pośród niezrozumiałego piękna i skazany na życie w niedającej się opanować, rozdzierającej tęsknocie. Jego siedmioletni umysł zastanawiał się jedynie nad tym, czy po śmierci ujrzy jeszcze owo piękne stworzenie.

Nie zauważył, jak ziemia nabiera płaskich kształtów, nie obserwował półpustynnej flory. Myślał jedynie o tajemniczym wybawicielu, który prawdopodobnie uchronił od śmierci jego ojca. Znana z legend, niespotykana siła czy energia z innego wymiaru przybyła tylko po to, żeby uchronić ich przed agresywnym paskudztwem. Nie przeszkadzało mu słońce świecące w oczy. Przeszywał niewidzącym wzrokiem krzewy i trawy. Nie zwracał uwagi na niezbadane, bezdenne jaskinie. Jego myśli błądziły w innej rzeczywistości, pośród piękna świata, który choć był realny, to nacechowany magią. Niesamowite doświadczenie, tak zaklęło jego duszę tak, że nie zauważył, że nadeszła noc. Nie czuł nawet, że jest głodny – po prostu wpadł w trans, z którego nie chciał się obudzić. Doświadczał wewnątrz siebie cienia wczorajszego dnia. Nie pamiętał, żeby robili przerwy, nie mógł sobie przypomnieć, kiedy znaleźli się na łąkach wschodniej Ferqualii. Tonął w medytacji, której żaden siedmiolatek nigdy nie zaznał. W jakiś dziwny sposób, poprzez pryzmat poprzedniego wieczoru, małemu chłopcu nasuwał się jeden dziwny wniosek: śmierć jest piękna.

Wszystko to minęło niespodziewanie, a Nuri zdał sobie sprawę, że leży w łóżku i wpatruje się w księżyc – Naer. Patrzy nań, obserwując szare plamy, tworzące pierścień na białej tarczy.
Po chwili odwrócił się na bok. Był przekonany, że to błogie uczucie właśnie odeszło, a jutro z rana obudzi się i rozpocznie kolejny dzień treningu.

***
Kruk kreśli na prowizorycznej tablicy znaki, tłumaczy trupom ideę alfabetu. Nie robi tego po raz pierwszy i wie, czego się spodziewać. Po kilkukrotnym powtórzeniu robi im sprawdzian, a każdy trup ma za zadanie przepisać ciągi znaków dziesięciokrotnie, by utrwalić wiedzę. Nuri spełnia się w roli nauczyciela. Na podstawie własnych doświadczeń opracował coś, co można nazwać programem nauczania.

Od zakończenia wojny poczuł pewne pragnienie, a po przywłaszczeniu Czarnej Księgi, wraz z upływem czasu, dojrzewała w nim idea stworzenia trupiego państwa. Miejsca, gdzie nieumarli będą mogli mieszkać i tworzyć własną cywilizację. Był to cel, dzieło życia, za które Nuri gotów był zginąć. Długo zastanawiał się nad odpowiednią lokacją, ale wystarczyło sięgnąć pamięcią wstecz, żeby wybór padł na ferqualijskie jaskinie. Jeśli najwyższym pięknem jest stworzenie nowego życia, czym jest niezmarnowanie już istniejącego?

Nuri uśmiecha się do siebie, edukując kolejne „pokolenie” chodzących szkieletów. Jak szacuje, w podziemnych, niekończących się korytarzach powinno przebywać ich ponad dwie setki. Zgubił się przy liczeniu, nie robił przecież notatek, lecz każdego znał jak własne dziecko. Próbował im kiedyś nadawać imiona, ale trupy wyraźnie tego nie lubiły. Jego najbliższym celem było utworzenie około pięciusetosobowej enklawy, by potem wdrażać kolejne etapy szkolenia. Pomóc im się zorganizować i tworzyć własne państwo. Potem nastanie wojna, Xynthial znów zaatakuje Valandriol – był tego pewien. Kraj Trupów zacznie inwazję, w momencie kiedy Złota Korona przestanie płacić trybut. Wtedy na wielu terenach, jak chociażby na półpustynnej, niezamieszkałej Ferqualii, nastąpi lekka anarchia, a na to liczył Kruk. Nazwa „Kraj Trupów” wydawała się Qunakosowi zawsze paradoksalna, ponieważ z jednej strony było to państwo, w którym główną siłę roboczą stanowiły przyzwane z ofiar wojen bezmyślne kościane golemy, natomiast z drugiej za uprawianie nekromancji groziła kara śmierci.

Nuri wstaje i rozdaje „dzieciom” kartki i ołówki, następnie siada na kamieniu i notuje w pamiętniku dodatkowe uwagi. Wierzy, że notatnik będzie kiedyś bezcenny; prawdopodobnie wtedy, gdy on jako król Państwa Umarłych patrzeć będzie na rozwijającą się nową cywilizację. Rozważa, czy kiedyś nieumarli uzyskają równy ludziom status, czy odnajdą się między elfami i derfami. Po wynikach tej grupy nie spodziewa się żadnych rewelacji. Czytając z nagrobków i cmentarnych pentagramów, zauważył pewną zależność: magowie albo uczeni przyswajali wiedzę szybciej, natomiast wojownicy i rycerze mieli talent do walki. Wydawało się, że trup, który za życia rozwijał się w określonym kierunku, po śmierci był bardziej od innych w nim utalentowany. Jeszcze ciekawszą zależnością okazały się dziwne powiązania rodzinne – jeśli para trupów była spokrewniona lub łączyły ją więzy małżeństwa, wszystkiego uczyła się szybciej.

Kruk wstaje, podchodzi po kolei do każdego swojego podopiecznego, odbiera poznaczone kartki. Siada na kamieniu i sprawdza – poziom zawsze jest zróżnicowany. Odrzuca pierwszy papier, w której trup pomylił się w czwartym znaku. Następny zapisał alfabet dziesięciokrotnie poprawnie, kolejny znów nawalił byków. Zaczyna czytać czwartą kartkę i mimowolnie otwiera usta. Przebiega wzrokiem jeszcze raz, ale nie wierzy własnym oczom. Czuje jak ogarnia go euforia, ale treść nie znika, wyraźnie napisane jest:

Nie będę pisał alfabetu, gdyż to uwłacza moim zdolnościom
Z wyrazami szacunku
Ferian Nuer

– Kto to napisał? – krzyczy, podnosząc kartkę. – Kto?

Z ziemi podnosi się szkielet i przeciągle patrzy w oczy Nuriemu. Chociaż z pustych oczodołów wydobywa się kolorowy dym, spojrzenie wydaje się być żywe jak u człowieka.

***
Z euforycznym zainteresowaniem patrzy w parujące, trupie oczy, spuszcza wzrok na zapisaną koślawym pismem kartkę.

Nie mamy aparatu mowy, nie będziemy nigdy potrafili mówić. Z naszej perspektywy potrafimy się odróżniać. Ja na przykład dużo wyraźniej widzę barwy, wydają mi się pełniejsze, nasze oczy są źródłem naszej komunikacji.

Kruk bierze w rękę pióro i pisze pod spodem. Początkowo pytał werbalnie, ale doszedł do wniosku, że chciałby móc przytoczyć każde słowo, które padło podczas tej rozmowy, w swoim dzienniku, dlatego ostatecznie decyduje się zapisywać pytania. Możliwość komunikacji z kimś przez niego ożywionym, kto na dodatek potrafił w miarę jasny sposób wytłumaczyć stosunki panujące pomiędzy innymi trupami, jest bezcennym doświadczeniem. Chce jak najwięcej wyciągnąć od pierwszej rozumnej istoty, którą udało mu się przywrócić. Oddaje kartkę i od razu zaczyna notować w pamiętniku – to prawdziwy przełom. Próbuje przypomnieć sobie szczegóły przywoływania Feriana Nuera, ale oprócz tego, że wydarzenia miały miejsce w czasie burzy, nie przychodzi mu do głowy nic więcej. Burza nie była jednak niczym dziwnym. Co prawda, w tych rejonach zdarzała się dość rzadko, jednak na południu, na przykład w Neyiralii, bywało, że odprawiał rytuał podczas silnych wyładowań elektrycznych. Podczas przywracania Nuera wszystko wydawało się normalne, więc pozostaje jedynie wierzyć w wyjątkowość samej osoby. O ile osobą można nazwać lekko połyskujące fioletem, ruszające się kości z kolorowym dymem wypływającym z pustych oczodołów. Jego myśli przerywa ruch dostrzeżony kątem oka – Ferian oddaje kartkę z dopisanymi linijkami.

Zmieniamy kolor naszych „świateł duszy”. Takie określenie po przełożeniu na język ludzki ma ten kolorowy dym unoszący się z naszych oczodołów; to co z twojego punktu widzenia jest po prostu dziwnym, barwnym zjawiskiem, w rzeczywistości jest dla nas wszystkim i ty też masz w sobie kolorowy, płonący dym. Natomiast wracając do twojego pytania, nasze myśli są bardzo uporządkowane i mają odpowiednie barwy, jakbyśmy myśleli tęczą. Nie jest to bezpośredni przekaz słów, a coś w rodzaju transmisji całych idei jedynie za pomocą kolorowych mieszanek. Coś jak malarstwo, chyba.

Jego wzrok pada na pożółkłą i lekko zszarzałą kartę. Czyta kilkukrotnie krótki tekst dopisany ołówkiem przez siedzącego naprzeciw niego trupa wpatrującego się pustymi oczodołami dymiącymi czerwienią. Kruk zawiesza wzrok na jasnym, popołudniowym niebie, jakby zastanawiając się, o co może jeszcze zapytać. Jest tyle pytań, a tak mało czasu! Może powinien wrócić do oberży i spędzić jeszcze kilka dni na rozmowach z Ferianem? Trafia mu się nagle, zupełnie niespodziewanie, skarbnica wiedzy. Dopisuje szybkimi ruchami kolejne pytania, a następnie podaje kartkę Nuerowi. Sam skrupulatnie wszystko notuje, cytuje siedzącego przed nim trupa i wysnuwa wnioski z jego wypowiedzi. Opisuje cały przypadek i tworzy nowe teorie na temat nekromancji, jej idei i działania. Wszystko zmienia możliwość przywrócenia do życia człowieka, który pamięta swoje życie. Co prawda człowieka, który funkcjonuje w pewnym ograniczonym i upośledzonym stopniu, ale zawsze. Czym jest cielesność dla naukowca, który odkrywa nowe dziedziny magii, czy dla genialnego matematyka? Może i sekta „ciemnych” raczej nie korzystałaby z jego usług zbyt często, mogliby jednak odłożyć swoje uprzedzenia dla tej akurat dziedziny magii. Kruk wierzy, że dokonał przełomu i wreszcie pokonał swojego odwiecznego wroga, swoją odwieczną fascynację i źródło paraliżującego strachu – śmierć.

***

Nuri wciąga z ręki zielony proszek i zaczyna z zaciekawieniem i ekscytacją obserwować, jak Ferian Nuer przemawia do zgromadzonych na cmentarzu trupów. Wytłumaczył mu już, dokąd powinni się udać: mają kierować się na południe, najlepiej pod osłoną nocy, wzdłuż drogi, aż dotrą do głównego gościńca łączącego Ferqual z Irnifalem i aż znajdą znak, zwykłą niewzbudzającą podejrzeń strzałkę wbitą w pień starego, zasuszonego drzewa. Po skręceniu w stronę przeciwną od wskazywanej przez strzałkę dotrą do bezdennych jam, a tam już będą czekać na nich ich bracia.
Kruk uczył już wiele trupów, każdemu przybliżył arkana pisania oraz wyszkolił w podstawach samoobrony. Dodatkowo w jamach zebrał sporą bibliotekę, z której jego martwe dzieci mogły czerpać wiedzę. Oprócz podstawowych podręczników z zakresu nauki Królewskiej Szkoły Rycerskiej w Xyranalu pojawiały się również opowiadania, jego zdaniem najlepsze, z gatunku prozy czy poezji. Odpowiednio przygotowywał się do swojego życiowego projektu, był wizjonerem śmierci.

Nuri oficjalnie ogłosił Feriana Nuera namiestnikiem trupiego, podziemnego państwa, a jednocześnie swoją prawą ręką. Z racji tego, że od dawna nie zaglądał w ciemność bezkresnych jaskiń, a jedynie dostarczał tym opuszczonym przez Ethnu korytarzom nowych mieszkańców, podarował swojemu ulubieńcowi list uwierzytelniający.

Teraz jednak Kruk z zafascynowaniem wpatruje się w dymiące oczodoły i po chwili zaczyna dostrzegać zmieniające się delikatnie odcienie trupich, nieśmiertelnych dusz. Przez ciało Nuriego przechodzą dreszcze, a po chwili ogarnia go uczucie ogromnej, spontanicznej satysfakcji. Patrzy na układające się w charakterystyczne odcienie migawki i zdaje się rozumieć. W pewnym momencie wydaje mu się, że wszystko jest proste, idealnie logiczne i intuicyjne, tak jakby znał ten „język”. Odruchowo bierze do ręki pióro i zaczyna błyskawicznie spisywać kolejne myśli, które „wysyła” Ferian. Próbuje choćby zdawkowo opisać ideę „języka duszy”, która, jak zaczyna rozumieć, jest w każdym z żyjących. Między środkowy i serdeczny palec wkłada ołówek, żeby móc szybko szkicować i zapisywać notatki, obserwuje jednocześnie Nuera, który zaczyna tłumaczyć zebranym na cmentarzu nieumarłym drogę i samą ideę ich ponownego życia. Opowiada im o życiu ludzkim, czy elfim, ogólnie o egzystencji żywego bytu, której każdy z nich kiedyś doświadczał. Natomiast Nuri siada na ziemi, a właściwie na nią pada, żeby łatwiej mu było wszystko uporządkować. Klnie pod nosem na to, że nie ma sześciu rąk. Sygnały wciąż się zmieniają, a wszystko coraz bardziej układa się w mózgu pobudzonym tajemniczym, sproszkowanym stymulantem. Zaczyna rozumieć, że trupi dym to jedynie mapa, na której w zależności od otoczenia i koloru pojawiają się kolejne informacje. Rozgląda się po słuchających i w ich dymiących oczodołach również dostrzega pewne zalążki myśli i słów, zaczyna rozumieć różnicę w kolorach, która jest odzwierciedleniem nastroju, osobowości i podejścia. Wszystko to wyrażone jest w prostych kolorach, zagięciach, zawirowaniach i odbarwieniach.

Nuri wyrywa kartkę z notatnika i zaczyna na nowej stronie rysować dwa puste oczodoły emanujące kolorowym dymem, zaczyna dopisywać do nich odnośniki i tłumaczenia, w końcu schemat staje się niemal nieczytelny. Przewraca stronę i szkicuje kolejny, a potem następne. Nuer przemawia od godziny, a od tego czasu Nuri maluje płomienie i je opisuje, a co jakiś czas zerka w stronę swojej prawej ręki. Dopisuje coraz to nowe odnośniki i zależności, a wszystko nagle staje się jasne. Kończy niespodziewanie, sam zdziwiony tym, że wszystko się urywa. Nie czuje nadchodzącego końca informacji, po prostu nagle przestały spływać. Przegląda czternaście narysowanych schematów z setkami danych i rozumie, że wyraził już wszystko, reszta to tylko wariacje. Tak jakby opisał wszystkie słowa, z dumą wpatruje się w swoje notatki. Teraz naprawdę mógłby napisać drugą albo i trzecią Czarną Księgę. Nagle cień nad nim rośnie, podnosi do góry oczy, a koścista ręka trzyma nad nim kartkę papieru.

Czy wszystko dobrze?

Kruk zwija papier w niedbałą kulkę i rzuca na ziemię, po czym podnosi się i mówi z euforycznym uśmiechem:

– Lepiej niż dobrze. Rozumiem was. – Ferian schyla się po leżący zwitek papieru, jednak Nuri powstrzymuje go gestem ręki.

– Nie rozumiesz – mówi patrząc w kolorowy dym. – Naprawdę was rozumiem. Rozumiem duszę człowieka, rozumiem język duszy.

– Naprawdę? – zabarwił się dym Feriana.

– Naprawdę! – krzyczy ze szczęścia Nuri. – Naprawdę! Naprawdę! Naprawdę! Rozumiem wszystko, co do mnie mówisz. Rozumiałem twoje przemówienie! Rozumiałem, co im mówisz! Naprawdę! Rozumiem duszę!

– To cud – ułożyły się światła w oczodołach trupa.

– Tak… – mówi Kruk i dziwi się jak spokojnym i beznamiętnym głosem to powiedział. – To cud.

***

Jest już po zachodzie słońca. Bezksiężycowe, zachmurzone niebo otula ciemnością cmentarz. Kruk przygotowuje się do rozstania. Widzi rozpacz, smutek i tęsknotę w oczach swoich dzieci. Jeszcze dwa dni wcześniej jedynie się domyślał tych uczuć, teraz jest ich pewien. Rozmawia chwilę z Ferianem, daje mu ostatnie wskazówki. Czuje niewypowiedzianą radość z życiowego osiągnięcia. W końcu jest w stanie rozmawiać ze swoimi dziećmi, rozumieć ich słowa i komunikować się z nimi jak z innymi ludźmi. Początkowo było to trudne, jednak już po kilku godzinach nie sprawiało mu problemu czytanie z dymiących oczodołów. Nie może się doczekać kolejnego cmentarza i kolejnej rodziny, jednak tym razem wszystko pójdzie dużo szybciej.

W końcu Nuer podchodzi do niego i obejmuje go kościstymi rękoma i mówi:

– Żegnaj, ojcze. Dziękuję ci za moje życie.

A wszystkie szkielety powtarzają to samo jednolitym chórem. Nuri czuje falę szczęścia, która łamie mu duszę, a ona sama trafia do swojego prywatnego Edenu. Zaczyna płakać ze wzruszenia i uśmiechać się. Dziękuje wszystkim, a trupy powoli odwracają się i odchodzą na południe, w stronę ich nowego wspaniałego kraju, symbolu ich nowego, pięknego życia, które odzyskały dzięki swojemu „ojcu”.

Wtem Dyroni zaczyna warczeć. Nuri podchodzi, wciąż uśmiechając się do wija, i zaczyna go delikatnie głaskać powolnymi ruchami. Czuje pod rękami setki twardych jak kamień, nachodzących na siebie łusek. Uspokajająco szepcze do czarnej bestii, jednak w swoim przypływie szczęścia ignoruje jej zachowanie, traktując je jako kolejny wybryk – czasami tak się zdarza. Nagle wierzchowiec jednym potężnym szarpnięciem zrywa się z drzewa, łamiąc gruby jak udo mężczyzny pień niczym zapałkę.

W taki sposób Dyroni nigdy się jednak tak nie zachowywała, Nuri patrzy przez chwilę, jak potężny ogon sunie po trawiastym podłożu. Kilka metrów od niego wij podnosi się na ogonie i rozwija wielkie jak dom skrzydła. Ryczy. Potem atakuje. Teraz Kruk widzi, jak czerwone ostrze błyska, a jakaś postać robi unik i turla się parę metrów dalej. Dyroni zwija się jak sprężyna i odbija od ziemi, rozpościerając skrzydła zmienia kierunek lotu i atakuje frontalnie postać ukrytą w ciemności.

– Co tu się dzieje?! Kim jesteś?! – krzyczy w ciemność Kruk i zakłada na głowę szeroki kaptur. Wie, że to nie zagubieni wieśniacy. Ci nie mają świecących mieczy.

Odpowiada mu cisza i ryk rannej Dyroni. Nuri wyjmuje krótki miecz z pochwy i rusza powolnym krokiem w stronę wija. Widzi jedynie leżący zarys przy bezksiężycowym niebie. Nagle dostrzega jak świecący na czerwono miecz ginie w ciemności czegoś, co miał za Dyroni. Potężny wij lekko trzepocze skrzydłami, jakby przybity do ziemi, ale są to już tylko pośmiertne podrygi. Wyje, a dźwięk roznosi się po całej okolicy. Kiedy echo ostatecznie milknie zapada cisza. Quankos jest w szoku. Już wie, że ten człowiek nie zabił jego wierzchowca przypadkowo, chociaż miał taką nadzieję. Postać idzie żwawym krokiem w jego stronę. W czerwonej poświacie rzucanej przez ostrze widzi białe włosy i krwistoczerwone oczy, które zdają się skrzyć. Postać wygląda jak nie z tego świata. Kruk przyjmuje pozycję obronną, kiedy niespodziewanie czuje chłód ostrza na swojej szyi. Ktoś stoi za nim, ktoś, kto porusza się bezszelestnie, a po przyjemnej miękkości na wysokości klatki piersiowej wnioskuje, że to kobieta. Kiedy do jego nozdrzy dostaje się woń kwiatów, jest już pewien.

– Zaraz! Może się dogadamy! – krzyczy Nuri. – Mam dużo złota!

– Nuri Kruk Quankos? – pyta stojący naprzeciw niego chłopak. Wygląda na dwadzieścia lat.

– Tak – odpowiada Nuri.

Jest przerażony. Czuje ukłucie na krtani, jednak tym się nie przejmuje. Boi się, że wszystko zostało odkryte, że dzieło jego życia zostanie zniszczone, a on sam skazany i zabity przez władze Xynthialu. Skąd mogli wiedzieć? Dlaczego akurat teraz? Dlaczego w tym momencie, kiedy wszystko zdawało się być tak piękne? Nawet nie czuje, że z rozerwanej krtani obfitym strumieniem wypływa krew. Jest zbyt przerażony i zrozpaczony, by wiedzieć, że umiera.

Trup Nuriego II

Koń cicho chrapnął, a mały Nuri otworzył oczy. Siedmioletni chłopiec był wykończony po długiej podróży, a jednak wiedział, że musi spać czujnie. Do jego uszu dobiegł odległy szelest i parsknięcie.

– Tato, tato. – powiedział cicho, szturchając śpiącego obok ojca. – Tato! Wstawaj!

– Czego? – zapytał pogrążony w półśnie Serik.

– Konie się boją, a mi się wydaje, że coś jest niedaleko – wyszeptał chłopiec.

Ojciec zerwał się na nogi i złapał leżący obok miecz. Uzmysłowił sobie, że zapomniał rozłożyć pole ochronne.

– Zaraz wrócę – szepnął, wychodząc z namiotu. – Na wszelki wypadek przygotuj się do ucieczki.

Przez moment nie było słychać nic. Nuri wyglądał dyskretnie przez szczelinę w namiocie. W świetle czerwonego księżyca widział przygarbioną postać z mieczem w ręku, sylwetki koni nieco dalej, uschnięte drzewo…

Potężny ryk odbił się echem od skał. Serik wyprostował się nagle i skamieniał w bezruchu. Tyryie zasłoniła chmura, a w obozowisku zapadła całkowita ciemność.

– Nuri, znajdź pierścień w mojej torbie, ten z błękitnym okiem, co kiedyś ci pokazywałem, ten złoty. Szybko – wyszeptał Serik.

Chmura przeszła, jednak chłopiec już nie patrzył, szukał tylko rozpaczliwie złotego świecidełka, a chrzęst kamieni sugerował, że ojciec zrobił kilka kroków. Co jakiś czas jeszcze do jego uszu dochodził dziwny dźwięk, jakby odległe charczenie. W końcu małe paluszki zacisnęły się na magicznej biżuterii. Pierścienie ochrony były dość powszechne w Xynthialu i Valandriolu. Wystarczyło uruchomić klejnot i w promieniu kilku metrów tworzyła się magiczna kopuła o strukturze siatki. Do złamania tego czaru wystarczały najprostsze umiejętności magiczne, jednak osłona była zdolna powstrzymać każde dzikie zwierzę. Ryk, tym razem bliższy, poniósł się echem po otaczających ich kamiennych skałach, a chmura, która znów zakryła jedyny widoczny księżyc, ukryła obozowisko Quankosów pod całunem ciemności.

– Mam, tato – wyszeptał mały Nuri.

– Dobrze, mały, biegnij na trzy – szeptał Serik. W jego głosie słychać było niepokój.

– Raz – chłopiec usłyszał niskie uderzenia, jakby coś ogromnego leciało w ich kierunku.

– Nieważne, biegnij! – krzyknął na całe gardło Serik.

Młody Quankos zerwał się i biegł w stronę ojca, który złapał konie za uzdy i starał się sprowadzić je jak najbliżej obozu. Nuri poczuł silny wstrząs, jakby gdzieś niedaleko spadł ogromny głaz, a chmura znów przykryła księżyc. Biegł mimo wszystko kilka metrów na oślep i wpadł na rodzica. Czerwień znów zalała ziemię.

– Prowadź konie do namiotu! Szybko! – krzyknął Serik i wyrwał złoty pierścień z delikatnej rączki.

Nuri patrzył, jak potężne, skrzydlate stworzenie idzie w ich stronę. Bez trudu rozpoznał wywernę. W końcu w pokoju miał obraz przedstawiający jedno z tych stworzeń. Znów zapadła całkowita ciemność. Biegł, ile sił w nogach. Był pewien tego, że ojciec ma wszystko pod kontrolą, nie bał się, a gdy tylko chmura przepędzona przez wiatr odsłoniła Tyryię, zobaczył kątem oka rodziciela, który ze świecącym już klejnotem na ręku biegnie w stronę potwora. Przysiągłby, że wywerna była nawet większa niż ta na obrazie, wyglądała na co najmniej dziesięć metrów długości. Lord Quankos skoczył i uderzył mieczem bydlę w pysk, jednak cios tylko rozjuszył potwora. Ogon uderzył w Serika i odrzucił go do tyłu. Ojciec chłopca widząc, że jest blisko obozu, zerwał się biegiem w jego stronę i wtedy znów zapadła ciemność. Nuri czekał przy namiocie, z trudem utrzymując wyrywające się konie. Z mroku dobiegał łopot skrzydeł, niemal zagłuszając odgłosy kroków ojca. Zaczął się bać.

Nagle zalśniło błękitne światło, a magiczne kraty rozpostarły się nad nim, fosforyzując fioletem i błękitem. Głuchy dźwięk wywerny uderzającej w magiczną barierę dobiegł do uszu Nuriego. Serik wyprostował się, zrobił jeszcze kilka kroków w stronę syna i wbił miecz w ziemię. Zdjął pierścień i zawiesił na jelcu.

– Teraz możemy iść spać – powiedział Serik, ziewając. – Jestem wyczerpany. Puść konie i tak nie przecisną się przez kraty.

Nuri jeszcze przez chwilę obserwował jak wywerna stara się sforsować osłonę, ale widać było, że jej się nie uda. Ojciec niewzruszony próbami potwora wszedł do namiotu. Chłopcu serce biło tak mocno, że zastanawiał się, czy w ogóle zaśnie. Obserwował przez szparę w namiocie, jak bestia odlatuje, po czym zamknął oczy i poczuł jak jego ciało się rozluźnia. Chwilę później znajdował się już w objęciach Morfeusza.

***

– Wstawaj, młody! – dotarło do umysłu chłopca, rozrywając jego senną półświadomość i niwecząc rozkosz odpoczynku. – Zrobiłem śniadanie.

Nuri powoli otworzył oczy i spojrzał tępo przed siebie. Po chwili przez rozpięte płachty namiotu dostrzegł twarz ojca. Przewrócił się na drugi bok i zamknął oczy. Policzył do sześćdziesięciu i podniósł się. Jego wzrok padł na szarzejące niebo.

– Długo spaliśmy? – spytał, nadal nie do końca obudzony.

– Wystarczająco – odpowiedział spokojnie Serik. – Sześć godzin, ale nie bój się, po południu również utniemy sobie drzemkę.

– Co jest na śniadanie?

– Suszone mięso, chleb, herbata.

– Nie jestem głodny, ale za to spragniony – mamrotał chłopiec.

– Wody? Herbata jeszcze nie gotowa, musisz trochę poczekać.

– Dziękuję, wystarczy woda.

Kilka łyków dodało chłopcu energii, jednak dopiero smak ciepłej, słodkiej herbaty wzbudził apetyt i przypomniał o ostatnim posiłku, który spożyli kilkanaście godzin wcześniej. Szybko opróżnił miskę, mięso było dobrze przyprawione, odpowiednio pikantne. Lubił kuchnię swojego ojca, a przedwczorajszy chleb pieczony z różnymi ziarnami idealnie współgrał z cała resztą. Nie mógł marzyć o lepszej strawie. Chłopiec poczuł się przyjemnie rozleniwiony i senny. Sięgnął po koc i umościł sobie wygodne legowisko na zewnątrz.

– Sprawdziłeś, czy nie ma żadnych podejrzanych jam? – spytał Serik, przypatrując się synowi. Nuri zdał sobie sprawę, że popełnił błąd. Zerwał się szybko, podniósł koc i spojrzał.

– Czego powinienem szukać? – zapytał niepewnie.

Serik podszedł, stanął obok chłopca i cierpliwie tłumaczył. Uczył Nuriego, na co trzeba uważać, pokazywał dziury w skałach kilka metrów dalej, gdzie prawdopodobnie mogły kryć się mrówki. Przeszedł kilka kroków wzdłuż ściany i zaczął wskazywać duże jamki o nieregularnych kształtach, które mogły zamieszkiwać jakieś małe zwierzęta. Tak rozpoczęli spacer wzdłuż ścian gór. Lekcja była ciekawa choć krótka. Ojciec czasami brał chłopca na barana, żeby pokazać mu wysoko położone szczeliny, gdzie ostrożnie, z bezpiecznej odległości, mały dostrzegał ślady pajęczyn. Tłumaczył, że jamy przy samej ziemi mogą być kryjówkami jadowitych węży. Okazało się, że miejsce, na którym pierwotnie siedział Nuri, wyglądało najbezpieczniej.

– To dlatego, że zanim rozbiliśmy tu obóz, obejrzałem wszystkie ściany dookoła – powiedział Serik, podkreślając swoje umiejętności przy wyborze miejsca.

– Przecież było ciemno, tato – powiedział Nuri.

– Mam dobry wzrok.

– I byliśmy strasznie zmęczeni.

– Błąd, młodzieńcze! Ty byłeś zmęczony! Ja mógłbym nie spać całe tygodnie! – zakończył dyskusję ojciec. – Ale nie bój się, synku, kiedyś będziesz w tym lepszy niż ja. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby tak było.

– Wątpię, tato. Myślę, że nie da się być lepszym od ciebie! – odpowiedział szczerze chłopiec. Ojciec był dla niego największym bohaterem. – Ale dam z siebie wszystko, żeby chociaż ci dorównać!

To brzmiało jak przysięga w ustach dziecka, ojciec tylko się uśmiechnął i pogłaskał synka po kruczoczarnych włosach. Nuri z kubkiem herbaty w ręku usiadł na kocu i oparł się o kamienne, prawie pionowe zbocze góry. Kilka metrów nad nim wisiała ogromna półka skalna, jednak ojciec wyjaśnił, że nie ma powodu do obaw, bo „skoro przez tysiące lat się nie zawaliła, to raczej nie zawali się i teraz”. Sam przysiadł przy ognisku i palił fajkę. Przez jakiś czas opowiadał o zwierzętach występujących w górach, o wężach, skorpionach i wielkich jaszczurach, o wywernie, harpiach, gryfach, chimerach, mantikorach i furidach.

– Wywerna to nic w porównaniu z furidą.

– Naprawdę? A co to? – dopytywał się chłopiec.

– Wyobraź sobie wywernę czterokrotnie większą! Z ośmioma łapami i łbem jak nasz namiot!

– One atakują ludzi? – zapytał z przerażeniem chłopiec. – Dlaczego smoki i Ethnu pozwalają takim stworzeniom żyć w Eestirii?

– Czasami atakują, ale rzadko, podobnie jak wczorajsza wywerna prędzej zaatakowałyby konie – jesteśmy dla nich zbyt małym pożywieniem. Natomiast dlaczego pozwalają im żyć? Nie wiem. Może skoro Ethnu stworzył takie istoty, miał jakiś powód? A smoki nie mają bronić ludzi przed potworami, tylko nasz świat – Eestirię – lub, jak mówią inni, Nur’estiri’gh przed drapieżnikami z zewnątrz. Takie są przynajmniej legendy, tak jest zapisane w księgach.

– Tato, czy smoki są złe?

– Nie, synku, smoki są bardzo dobrymi stworzeniami, są sojusznikami ludzi i gdyby nie one, może by nas w ogóle tu nie było.

Rozmowa trwała, chłopiec słuchał uwag ojca na temat różnych jadalnych ssaków oraz o wielu przyprawach rosnących właśnie tutaj. Kiedy już osuszyli garnek z herbatą, wyruszyli w drogę. Znaleźli okrężną ścieżkę, która dość łagodnie prowadziła w górę. Wchodzili coraz wyżej. Ojciec zrywał niskie, trawiaste rośliny, porastające suchą ziemię lub schowane w szczelinach skalnych, ale pokazywał również gatunki niejadalne lub nawet trujące.

Nagle usłyszeli głuche, rytmiczne uderzenia. Nuri zobaczył kątem oka, jak ojciec napina cięciwę łuku i wpatruje się w punkt nad nimi. Na skalnej półce stała kozica. Słyszał, jak ojciec reguluje oddech, po czym wypuszcza strzałę. Pocisk niczym łyżka rzucona o ścianę odbił się od skały i upadł. Zwierzę nadal z niezmąconym spokojem obserwowało dwa nieznane mu stworzenia. Najwyraźniej czuło się bezpieczne. Druga strzała poszybowała ze świstem i trafiła ssaka w nogę. Kozica straciła równowagę i spadła z półki skalnej, becząc głośno. Połamała sobie nogi, jednak nadal oddychała. Chłopiec poczuł coś chłodnego dotykającego jego dłoni.

– Masz, teraz twoja próba męskości – powiedział Serik, wciskając nóż w palce syna.

– Podejdź i zarżnij kozicę. Będzie naszym obiadem.

– Ale…

Patrzył, jak zwierze nieporadnie próbuje uciec na pogruchotanych nogach. Chłopiec najchętniej pozwoliłby zwierzęciu odejść. Wydawało mu się, że słyszy w swojej głowie ciche błaganie o litość, ale było już na nią za późno. Nie wiedział, czy była to wyobraźnia, czy jakaś dziwna ponadgatunkowa telepatia. Zdawało mu się, że czuł marzenia umierającego stworzenia, chcącego wrócić do swojego stada i opowiedzieć o dwóch dziwnych osobnikach, którzy po prostu przeszli obok. Wydawało mu się, że słyszy, jak kozica modli się, żeby był to tylko sen. W umyśle dziecka wszystko zlewało się w przygnębiające przerażenie.

– Tak będzie dla niej lepiej, synku – powiedział Serik. – I mnie jest niełatwo zabijać coś, co żyje, ale to tylko zwierzę. Dziś na śniadanie również jadłeś mięso, jak myślisz, skąd się wzięło?

– Tak…, tato.

– Będę cały czas przy tobie, nic ci się nie stanie – mówił dalej uspokajającym tonem ojciec.

– Pomyśl o tym stworzeniu: wie, że umrze. Nawet jeśli je zostawimy, to zabije je coś innego albo… umrze z głodu. Spójrz, jak ono cierpi, a teraz ty będziesz jego wybawieniem, synku. Śmierć jest zła, ale bywa najlepszym wyjściem dla ciebie lub dla innych.

Nuri podszedł na drżących nogach. Ojciec przytrzymał ranne zwierzę.

– Przyłóż nóż do szyi. O, dokładnie tak. Teraz naciśnij i powoli pociągnij. Nie staraj się robić tego delikatnie, bo zwierzę będzie tylko bardziej cierpiało, i pamiętaj: teraz jesteś jego wybawieniem, jego aniołem.

Chłopiec mocno pociągnął ostrzem i poczuł ciepłą krew na swojej twarzy. Chciał płakać, ale nie mógł, musiał być mężczyzną, musiał walczyć ze słabością, nawet kiedy wykrwawiająca się kozica beczała jeszcze bardziej rozpaczliwie.

***

Zapach pieczonego mięsa powoli wyprowadził małego Nuriego ze snu. Spojrzał przez szparę pomiędzy niedopiętymi płachtami namiotu i zobaczył ojca obracającego na rożnie, upolowaną wcześniej i obdartą ze skóry kozicę. Czuł głód. Przetarł oczy rękami i podniósł się.

– Dzień dobry – powiedział zaspanym głosem.

– Obiad gotowy – odpowiedział Serik, obracając korbę jedną ręką, a w drugiej trzymając fajkę.

– Przynajmniej z wierzchu mięso jest już odpowiednio przypieczone. Jeśli podasz talerz, to mogę ci kawałek odciąć. Jesteś głodny?

Nuriemu burczało w brzuchu, ale po „polowaniu”, w którym brał udział, najchętniej jadłby do końca życia marchewki. Jednak w końcu ociągając się, podał talerz. Ojciec odłożył fajkę na leżący nieopodal kamień i wielkim nożem powycinał najładniej przypieczone kęsy mięsiwa. Chłopiec początkowo ociągał się, ale w końcu zaczął pochłaniać pieczyste i ze smakiem zagryzał chlebem. I od tej chwili patrzył na swoje życie inaczej. W jego dziecięcej świadomości kiełkowała myśl, że śmierć nie jest czymś tak naprawdę złym. Kozica to dumne i wolne zwierzę, ale czy jej życie było więcej warte niż zaspokojenie głodu istoty od niej wyższej? Możliwe, że gdyby nie on i ojciec, tego samego dnia owa istota zostałaby zjedzona przez mantikorę czy inne paskudztwo. Śmierć jest nowym życiem, sensem życia.

Nuri nie zdawał sobie sprawy z tego, jak jego dziecięcy umysł podświadomie dochodzi do takich wniosków. Nie zmieniało to jednak faktu, że zalążek tej idei zaczął kiełkować w jego głowie właśnie wtedy, gdy żuł mięso pieczonej nad ogniskiem kozicy.

***

Serik podrapał się po brodzie.

– To chyba tam – powiedział, wskazując palcem w ciemność.

– Na pewno, tato? – spytał zmęczonym głosem Nuri.

– Na pewno! – powiedział dobitnie Serik. – Myślisz, że twój ojciec się zgubił?

– Nie, tato.

W niemal całkowitej ciemności chłopak widział tylko plecy ojca. Pechowo niebo było pochmurne, a światło wszystkich trzech księżyców z trudem przebijało się na ziemię. Kiedy po popołudniowej drzemce wyszli na spacer, przewidywali, że mogą wrócić dopiero po zmroku. Ojciec jak natchniony opowiadał o kolejnych jadalnych i niebezpiecznych formach zamieszkującej góry fauny i porastającej flory. Zachód słońca obserwowali razem, stojąc na kamiennym urwisku. Kiedy już świetlista tarcza zniknęła za widnokręgiem, zaczęły pojawiać się problemy: coraz gęstsze chmury zakrywały księżyce, zmniejszając widoczność, w końcu całkowicie odcięły ich od światła, utrudniając znalezienie drogi do obozowiska. Serik denerwował się, że nie wziął żadnego świecącego kryształu – znał tylko podstawy magii, co nie ułatwiało im zadania. Tymczasem błądzenie po omacku, po stromych zboczach i urwiskach, mogło być fatalne w skutkach.

Nagle usłyszeli nad sobą potworny ryk, a potem szum skrzydeł. Serik przykląkł i pokazał ręką Nuriemu, żeby zrobił to samo.

– Co to? – szepnął chłopiec.

– Dziś możesz nauczyć się jeszcze jednej ważnej rzeczy – mówił szeptem ojciec. – Wywerny mają dobrą pamięć, dzięki czemu znajdziemy drogę do obozu.

– Jak to?

– Ta wywerna, po wczorajszej klęsce chce wrócić i dopiąć swego. Widocznie jest głodna. Leci w stronę naszego obozu, żeby pożreć mnie, ciebie i nasze konie.

– Co w tym dobrego? – zapytał szeptem Nuri.

– Doprowadzi nas do obozu!

– A co jeśli pożre konie?

– Nie pożre, przed wyjściem uruchomiłem pierścień ochrony.

– Więc jak wejdziemy?

– Znam odpowiednie zaklęcie – odpowiadał lekko poirytowany.

– Mam na myśli to, jak wejdziemy, kiedy wywerna będzie próbowała się przebić przez magiczną siatkę?

– Tego jeszcze nie wiem, nie zadawaj głupich pytań. Idziemy, poleciała tam – wyszeptał ojciec i wskazywał gdzieś palcem. Chłopiec nie mógł dostrzec jego dłoni.
Serik ruszył przed siebie.

– Tato, jak wywerna trafi do naszego obozu, skoro jest tak ciemno, że nawet my tego nie potrafimy? – wyszeptał chłopiec.

– One poruszają się w głównej mierze kierując się słuchem – tak gdzieś czytałem. Piszczą, czy coś, to się odbija i wiedzą gdzie są.

– Aha. – Nuriemu taka odpowiedź wystarczyła, nie zrozumiał co prawda wszystkiego, ale to co najważniejsze było dla niego proste: ojciec nie wiedział, o czym mówi.

Quankosowie ruszyli przed siebie, kierując się w stronę obozowiska. Po kilkunastu minutach zaczął wiać dość silny wiatr, chmury się przesunęły, a żółtawe światło rozlało się po górach. Nie było już jednak potrzebne, Serik prawie biegł, znał już drogę. Ryki, uderzenia i głośne, płochliwe rżenie koni dochodziło do nich z oddali, później dopiero zauważyli potwora próbującego zniszczyć jarzące się błękitem kraty. Wywerna na przemian gryzła, uderzała ogonem i skrzydłami, jednak magiczna bariera była nie do przejścia. Ruch kilka centymetrów przed Nurim odwrócił jego uwagę od stwora, prowadzącego tę nierówną walkę. Zobaczył wyciągniętą w jego stronę dłoń ojca, który pokazywał, że chłopiec ma się położyć, sam natomiast cicho wyjął miecz i skradał się w stronę maszkary. Gdyby nie rżenie koni i ryczenie bestii, skradanie się do wywerny obdarzonej doskonałym słuchem byłoby samobójstwem, teraz jednak Serik stawiał na to, że dźwięki przyrody zagłuszą jego cichy chód. Chłopiec patrzył, jak ojciec jest już kilkanaście metrów od celu i jak z każdym krokiem zbliża się coraz bardziej. Zabrakło mu tchu w płucach, kiedy widział rodzica w bardzo odważnej, ale niewiarygodnie głupiej, próbie podejścia potwora. Nuri liczył kroki… cztery, trzy, dwa, jeden. Patrzył uważnie, jak ojciec, nie dotykając stwora, wchodzi pod niego. Błysk ostrza. Cięcie przez skrzydło. Wywerna wyła z bólu, schyliła się, żeby zidentyfikować zagrożenie. A Serik wymierzył pchnięcie prosto w gardło. Bestia jednak zrobiła szybki unik i wzbiła się w powietrze. Ranne skrzydło zdecydowanie jej to utrudniło, jednak wystarczyło, aby Lord Quankos stracił w tej walce wszelkie atuty. Wywerna, ze złożonymi skrzydłami, przyjęła pozycję bojową, wystawiając do przodu łeb i rozwierając paszczę, pełną wielkich kłów.

Młody obserwował walkę z zaniepokojeniem, serce mu przyspieszyło, nie wiedział, co robić. Nie powinien krzyczeć, żeby przypadkiem nie zwrócić na siebie uwagi potwora, ani biec do ojca, bo tylko by mu przeszkadzał.

Wywerna rzuciła się na Serika bez konkretnej taktyki. Ten sparował mieczem potężny atak, jednak siła uderzenia rzuciła go na plecy. Potwór w mgnieniu oka znalazł się nad potencjalnym pożywieniem i kiedy już szykował się do śmiertelnego ciosu, nagle zamarł.

Chłopiec usłyszał szum jak nad morzem, jak wtedy, kiedy był na plaży niedaleko Xyranalu. Dźwięk narastał przerywany odgłosami wyładowań elektrycznych. Nuri zerknął na wywernę, jednak ta jak sparaliżowana wpatrywała się w przestrzeń za nim. Eksplozja światła rozerwała ciemność. Złoto, zieleń i fiolet przecinały się ze sobą i jakby walczyły o dominację nad mrokiem. Chłopiec zadarł głowę do góry i jego oczom ukazał się najbardziej niesamowity widok, jaki mogły ujrzeć oczy śmiertelnika. Tak jak płaszczka sunie po morskim dnie, tak ogromne stworzenie leciało w stronę wywerny. Dwie ogromne, mięsiste od spodu płetwy porośnięte od góry świecącym na złoto zielonym, nienaturalnie nasyconym światłem, falowały rytmicznie wraz z podobnie zbudowaną płetwą ogonową. Jaśniejący fioletem tułów zakończony był maleńką, opalizującą paszczą.

Chłopiec, patrząc na tajemnicze stworzenie, miał wrażenie, jakby został oderwany od realnego świata. Hipnotyzujące, płynne ruchy niezidentyfikowanej istoty i barwy o odcieniach poza granicami wyobraźni napełniały go pewną rozluźniającą energią, szczęśliwym paraliżem, euforycznym odrętwieniem. Patrzył w otępieniu, jak wywerna rozpada się na kawałki, a jej części unoszą się w powietrze i znikają w niewyjaśnionych okolicznościach, gdzieś w barwach unoszącego się przybysza. Wszystko wydawało się całkowicie normalne, Nuri niczemu się nie dziwił, całkowicie bierny patrzył, jak czyste kości spadały bezgłośnie na ziemię. Nie był pewien, czy jakikolwiek dźwięk był wtedy słyszalny, czy wszystko zagłuszała niesamowita muzyka, którą słyszał w głowie: jak szum morza i trzask błyskawic – hipnotyczny i kojący. Nie wiedział, czy była wytworem jego własnej wyobraźni czy śpiewem tajemniczego stworzenia… Niczego nie był pewien…
Istota niespodziewanie zawróciła i bardzo szybko zniknęła pośród gór, pozostawiając po sobie pustkę, samotność i spokój.

Jakiś czas jeszcze okolica była pod wrażeniem tego, co nastąpiło. Konie nie parsknęły, nikt się nie odezwał, kilka minut musiało minąć, żeby Nuri poczuł szturchnięcie w ramię i ujrzał swojego ojca nad sobą. Zapytał tylko:

– Co to?

Uszy aż go zabolały, poczuł się, jakby był wyrwany z pięknego snu, który koniecznie chciał dośnić do końca.

– Faerqi – opowiedział krótko ojciec. Był w podobnym stanie.

Nie odzywali się do siebie przez cały wieczór, w ciszy zjedli trochę kozicy, otępiali poszli spać, w nadziei, że owe faerqi przyśni im się tej nocy.

***

Kruk opowiada, trupy słuchają. Ustawione w kółku szkielety dymią różnobarwnie z oczodołów. Nuri czytał o tym, ale nie wierzył. Dopiero kiedy sam zaczął przywoływać nieumarłych, zdał sobie sprawę, że każdy kolor świecącego dymu u poszczególnego szkieletu jest inny. Każdy odpowiada w jakiś sposób pierwotnej duszy. Kruk nie wie tylko jak, i to stara się zbadać. Nie może zrozumieć, skąd właściwie ów trup bierze energię do życia. Ma jeszcze wiele pytań, dotyczących nekromancji, na które on – ojciec i badacz – odpowie kiedyś i stworzy potężny tom, który będzie równie legendarny jak „Czarna Księga”.

Kruk opowiada, trupy słuchają, o tym jaki jest świat i jak wygląda. Nie potrafi przywrócić im pamięci. Powstawali z martwych z cechami i umiejętnościami, które posiadali za życia, ale jakby ich nie pamiętając. Zauważył, że niektóre już po kilku godzinach potrafią walczyć lepiej niż on, niektóre potrafią czarować. W naturalny sposób najchętniej wykonują i uczą się czynności, w których kiedyś byli dobrzy. Przynajmniej tak się Nuriemu wydaje, nie znał ich w poprzednim życiu. Wszystko przemawia za tym, że umiejętność, która była kiedyś ich domeną, teraz jest ich talentem. Kruk widzi, jak się ze sobą kontaktują, wydaje się również, że słyszą i rozumieją mowę, widzą na pewno, jednak nie wydają dźwięków.

Kruk opowiada, trupy słuchają, o tym jaki świat jest smutny i dołujący, o tym jak bardzo cieszy się, że jest tu z nimi. Opowiada o swojej całej rodzinie, o ich „krewnych” porozrzucanych po cmentarzach w całym Xynthialu, rozpościera przed żywymi trupami perspektywy, nie wiedząc, że rok później to państwo będzie składać się z samych trupów.